Nά ΄χω μάτι?

Το Σάββατο γυρνώντας απ την παραλία και σταματώντας να πάρω κονσέρβες του Σακιλάκου,  βλέπω την θερμοκρασία στο αμάξι στο λιμιτ απ. Ένα κόκκινο φωτάκι άναβε, που πολύ με φόβισε, γιατί στη φύση γενικότερα το κόκκινο σημαίνει κίνδυνος και επειδή δεν πολύ σκαμπάζω απ τα του αυτοκινήτου το πήγα στο πλησιέστερο βενζινάδικο.

-Άναψε ένα λαμπάκι εδώ του λέω του “παιδιού”.

- Πού? μου λέει το “παιδί”?

-Να εδώ μέσα στην οθόνη του λέω. Γέλασε. Είπα κάτι λάθος? Μήπως δεν λέγεται αυτό το πράμα οθόνη και λέγεται κάπως αλλιώς? Δεν ξέρω, θα σας γελάσω.

-Ωχ λέει. Ωχ λέω και εγώ. Τί? του λέω , κάηκε τ αμάξι?  - Όχι, μου λέει, αλλά παραλίγο να καεί.

Να μην σας τα πολυλογώ, ήρθε τ αφεντικό του “παιδιού”, γιατί το “παιδί” μου είπε ότι εγώ δεν ανοίγω την τάπα. Γιατί του λέω? Έχεις κάτι μαζί μου? Με ξέρεις?

- Όχι , καλέ μου λέει, αλλά δεν θέλω να καώ. Και τ αφεντικό μας έχει πει να μην ανοίγουμε τάπες γιατί αυτός μια φορά κάηκε. Ήρθε, που λέτε τ αφεντικό, και αφού κοίταξε μέσα στο ανοιγμένο καπάκι του αυτοκινήτου, κάνει ωχχχχ. Αντε πάλι ωχ!

- Τι του λέω? Το έκαψα? – Όχι , μου λέει, αλλά παραλίγο….

Πάλι καλά σκέφτηκα. Και τώρα τι θα κάνουμε , τον ρωτάω. – Θα περιμένουμε , μου λέει. Τι του λέω και μου ρθε στο μυαλό η διαφήμιση “ντομάτες έχετε? αμέ. ………μα τι περιμένουμε? το καλοκαίρι? και επειδή είμαστε στο κατακαλόκαιρο είπα να μην τον ρωτήσω τι θα περιμένουμε , μπας και μου πει το χειμώνα….

- Μάλιστα του λέω. Να περιμένουμε. – Να κρυώσει η τάπα για να τ ανοίξουμε , μου λέει γιατί μια φορά πριν από χρόνια , άνοιξα μια τάπα, να σαν καλή ώρα αυτήν, και μου πετάχτηκε το καυτό νερό στα μούτρα και στο σώμα και στο πόδι…….. και συνέχισε… γιατί ήθελε να μου πει όλο το στόρυ. … Αλλά μετά ευτυχώς πήγα στη μάνα του Κίμωνα του φαρμακοποιού που έφτιαχνε μια αλοιφή για το κάψιμο….. Και τότε σκέφτηκα ότι πρέπει να πάρω απ τον Κίμωνα μια τέτοια αλοιφή καλού κακού , να την έχω. Ποτέ δεν ξέρεις…

Και αφού πέρασε κανά μισάωρο, ΧΩΡΙΣ τσιγάρο, γιατί εκεί ήταν βενζινάδικο…ξανάρθε το “παιδί”, είδε την τάπα,  φώναξε το αφεντικό και άνοιξε την τάπα ενός δοχείου που ήταν σχεδόν άδειο νερού.

Η διάγνωση ήταν : Τρύπιο ένα σωληνάκι από κει κάτω με αποτέλεσμα να φεύγει το νερό , να έχει αδειάσει το δοχιάκι και να μου ανάψει το λαμπάκι. Παραλίγο να πω , μα πως , αφού πριν λίγο έριξα νερό στο παρ μπριζ και είχε…. Ευτυχώς τελευταία στιγμή το σκέφτηκα και  δεν τοπα, ακόμα θα γελούσαν.

Την Δευτέρα ήρθε το παιδί του Συνεργιά και πήρε το αμάξι και μιλώντας στο τηλέφωνο η νέα διάγνωση ήταν : – Πας για καινούργιο ψυγείο, τ άλλο τα φτύσε.

Όλη αυτή την βδομάδα τίμησα δεόντως το ποδήλατο, που καλή άσκηση είναι, δεν λέω, αλλά με τέτοια ζέστη, αφήνω το μισό εαυτό κάθε φορά, στον ιδρώτα. Άσε που δεν έχει και αιρ κοντίσιον… άσε που δεν μπορώ να πάω με το ποδήλατο στην Καραθώνα γιατί έχει μια ανηφόρα ανάβαση στα Ιμαλάϊα, άσε που δεν παίρνει πολλά ψώνια από το σούπερ μάρκετ και πηγαινοέρχομαι, άσε να πάνε….

Και εκεί που χάρηκα χθες γιατί ο Συνεργιάς μου είπε ότι το ψυγείο μπήκε, μου λέει ο πατέρας μου: – Να τους πεις ν αλλάξουν και τον ιμάντα γιατί μπορεί να σπάσεις τη μηχανή. Δεν θα ρωτήσω. Δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να μάθω, τι είναι αυτά και πως συνδέονται μεταξύ τους, αλλά το θέμα είναι ότι είμαι ακόμα χωρίς αμάξι, γιατί θα αλλάξει και ο ιμάντας.

Ξέχασα να τους πω ότι μου έχει κλειδώσει και το πορτ μπαγκάζ, αλλά κουβέντα δεν θα βγάλω. Τι, να μου το κρατήσουν καμιά βδομάδα ακόμα? Μιλιά!

Και ο συμπλέκτης έχει ένα μικροπροβληματάκι , που και που κολλάει και δεν αλλάζουν οι ταχύτητες,  αλλά ούτε γι αυτό θα τους πω.

Μήπως με μάτιασαν? Λέω….