Γυαλινα Γιατι…

Hταν τα γυαλινα ΓΙΑΤΙ που κατσαν πανω στα ΔΙΟΤΙ!

Καπου ραγισαν …

Σταματησαν στην γλυκεια ματια και το πηραν απ την αρχη! ΓΙΑΤΙ? Ξαναπαν με μια ανασα από βοτκα. Με το τσιγαρο που μυριζε λεβαντα, η μηπως λιβανι? Με μια αρχη που επαιζε στα ηλεκτροφορα καλωδια. Η γλυκα ελιωσε πριν καλα καλα προλαβει να γινει γευση και τα ΓΙΑΤΙ φρεναρησαν πριν καλα καλα προλαβουν να γινουν λεξη!

Μαγκωσε το δακρυ στον ιστο μιας αραχνης. Ενοιωσε σιγουρια! Σου κλεισα το ματι και δαγκωσα τη σοκολατα!! Δοκιμασα το σημερα και το βρηκα πιο γλυκο!!!

Kαι ήταν που….

 

Και ηταν που…

Kαι ηταν που το παθος ηταν στο παταρι σε γυαλινο κουτι που εγραφε απ εξω ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ αντι να είναι κατω να πεζουμε μπαλα!

Και ηταν που και το χαμογελο ηταν σε διπλανο χαρτοκουτι , αλλα ειχε προλαβει να πηδηξει!

Και ηταν που και οι στιγμες , ξεχασμενες καπου πισω στο χρονο, δεν λεγαν να στροφεψουν!

Μα όλα εγω πρεπει να τα κανω?

Και τα ζαχαρενια καμπανακια ηταν και αυτα που γιναν από σιδερο κι αρχισαν να με ξεκουφενουν!

Και τα χειλη ζουμερα σταφυλια να καλουν προκλητικα για φιλημα!

Και η φωτογραφια σου , για οσο την χρειαζομαι να μου δινει λογους για να γραφω.

Όλα είναι σχετικα! Ειπα!

Όλα είναι ρευστα σαν το νερο που θελησε να τρεξει σε δακρυ απ τα ματια και το μετανοιωσε! Σαν το χαμογελο που σκεφτηκε να ξαναναβει στο παταρι και βαρεθηκε! Σαν τον ηλιο που παιζει με το συννεφο κυνηγητο και το αστερι κλεινει ματι πονηρα!

Υ.Γ. εμεινα εδώ να σκαλιζω τις θυμησες και να τις γευομαι σαν σοκολατα!

Γυναικες ….! μετα σου λεει…!

Εμ και δεν έχουν και άδικο. Με όλα αυτά που βλέπουν, πως να μην μας “τη λένε”.
Και η ιστορία αρχίζει με αυτήν και από την μέρα που έφυγε ο “δικός της” και πέρασε ο άλλος…! Τον είδε , της άρεσε , …..κάτι πονηρές και λάγνες ματιές στην αρχή, μέχρι να τσιμπήσει… και μετά … μετά φιλιά στο στόμα!
Με τον “δικό της” δεν πρέπει να τα πηγαίνανε και πολύ καλά. Ομηρικοί καβγάδες σου λέει. Τι γύφτο τον ανέβαζε τι γύφτουλα τον κατέβαζε. Όχι ότι αυτή ήταν και καμιά ξανθό ανοιχτό Σουηδικό! Μαυροτσούκαλη κι αυτή, αλλά δεν είχε καμία σημασία! 
Βλέπει λοιπόν τον “άλλον” ωραίο παλληκάρι , γεροδεμένο, πιο ανοιχτόχρωμο , καστανό θα τον έλεγες και βουρρρρρ. Λείπει ο άντρας να την πέσουμε στον γκόμενο! Τα κουνήματα που του έκανε, τα φιλιά, οι αναστεναγμοί άνευ λόγου και αιτίας, ήταν το κάτι άλλο! Της έτρεχαν τα σάλια στην κυριολεξία! Ένα δίκιο μπορεί να το είχε, γιατί ήταν πολύ κλεισμένη μέσα! Αλλά αυτό δεν την δικαιολογεί κιόλας.
Και σήμερα. Ξαφνικά. Απ το πουθενά. Μα απ το πουθενά. Έπεσε να τον φάει. Ο καημένος δεν κατάλαβε από που του ήρθε. Και ξαφνικά βγαίνει και ο άντρας της! Εκεί κόντεψε να γίνει η Σφαγή του Μάμαλη!
Κυρά μου, κλείστο! Βούλωσε το! Που πας να κάνεις και την ηθική και που να εγώ βλέπω αρσενικό και άφησε με να τον φάω! Τίποτα!
Σήκωσε τρίχα και ο δικός μου, άρχισε να γαβγίζει , πρέπει να ταβγαλε και όλα στη φόρα…στον άλλον. Και γύρισε , μου έριξε ένα βλέμμα που έλεγε πολλά…! Εμ τουταχα πει εγώ. Αλλά δεν με πίστευε. Έτσι είναι οι γυναίκες Σακιλάκο μου : Σκύλες!!!!! Όχι όλες φυσικά. Υπάρχουν και καλές κοπέλες!

Το αίμα της καρδιάς!

Κρύο το πάτωμα .
Μαζεμένη κουβάρι, κρατώντας αγκαλιά σφιχτά τα γόνατα της . Προσπαθώντας να φτιάξει το πάζλ της ζωής της . Πολλά τα μαύρα κομμάτια. Πουν να βρει άκρη… Τόσοι οι θάνατοι , σε τόσο λίγο χρόνο… Θάνατοι διαφορετικοί! Τόση λύπη! Τόσος πόνος! Τόσο κλάμα. Για τον καθένα χωριστά και για όλους μαζί! Και το χαμόγελο. Πέθανε κι αυτό!
Κόκκινα τα δάκρυα . Το αίμα της καρδιάς . Οι πληγές ανοιχτές . Αιμορραγούν! Δεν κλείνουν εύκολα. Κι αν κλείσουν είναι πάντα εύκολο να αιμορραγήσουν ξανά.
θλίψη, πόνος, δάκρυα
Αγρίμι η ψυχή . Ανήμερο. Το μόνο άγγιγμα που ήθελε, του ανέμου. Το μόνο χάδι του ήλιου. Ήχους… των πουλιών, της θάλασσας . Μόνο αυτά . Ανθρώπου κανένα. Αγρίμι!
Απ το φεγγίτη ψηλά πέφτει το φως του φεγγαριού. Χλωμό! Τα βλέφαρα βαριά. Ο ύπνος εύκολος. Οι εφιάλτες κοντά. Τ όνειρο φευγάτο. .. από καιρό …!

Φεισμπουκοπλακες Νο1. (φεισμπουκοβλακες)

Και εκεί που είσαι στην απόλυτη νιρβάνα και στο Home δεν κινείται τίποτα, και εσύ συνεχίζεις ν ακούς στο youtube τη μουσικουλα σου και που και που να στέλνεις  και στο τοίχο σου κανένα ωραίο τραγουδάκι , εκεί λοιπόν σου ανοίγει το παραθυράκι του Γιάννη.
Ποιανού Γιάννη?? Έλα μου ντε!!!
Λίγα λόγια λοιπόν, για το Γιάννη!
Ο Γιάννης είναι φεισμπουκικος Γκόμενος με Γ κεφαλαίο όπως του ονόματος του (1000% παντρεμένος-καταπιεσμένος και ολίγη από πεσμένος…), με αδυναμία σε κάθε τι ξανθό , από φυσικό μέχρι νούμερο 11 ξανθό του Βορρά και λίγο παραπάνω να μην πω, σύνορα βόρειο σέλας. Ξανθιά καουκα να δει και το mouse πλέον πάει μόνο του. Αυτόματα! Στην πέφτει φόρα παρτίδα με στυλακι όμως , όχι καλημέρα-καλησπέρα , ενοχλώ και τέτοια,,,, αυτά είναι ξεπερασμένα,,, Κατ ευθείαν στο ψητό : Που είσαι κοριτσαρα μου? ….
και ψάχνεσαι εσύ, να δεις  ποιος είναι αυτός, δεν μπορεί λες, φίλος είναι, που δεν τον θυμάμαι, απ το σχολειό με βρήκε, απ το στρατό, από τα συνδικαλιστικά όργανα που πήγαινα κάποτε, , από κάπου πάντως είναι φίλος, δεν μπορεί…. Πατάς πάνω του και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι μια φωτο όχι φλου καρά φλουυυυυ που είναι σαν να έχεις 12 βαθμούς μυωπία και να μην έχεις βάλει τα πατομπουκαλα σου..  Κάτω αριστερά κοιτάς για φίλους. Φίλοι????? Κανένας ! Φίλες ουυυυυυυ : 2342!!!! Αυτό που σου βγάζει μάτι είναι το ΞΑΝΘΟ , μα το απόλυτο ξανθό!!! Ε τώρα δεν ρολάρεις και τις 2342 να δεις αν υπάρχει και καμιά με ανταύγειες… βαριέσαι, και ποιος ο λόγος εξάλλου. Εν τω μεταξύ όση ώρα εσύ τα κάνεις αυτά, αυτός έχει πλακωθεί στα μηνύματα γιατί δεν του απαντάς. Λύσσα κακιά όμως…
Μωράκι που είσαι? Γιατί δεν μου μιλάς κορίτσαρε μου?
Μου??!!!! Μουξινος και ξερός ρε ! Μονολογείς.
Κοριτσαρα , κορίτσαρε μου … και πάει λέγοντας … Τα παίρνεις στην κράνα και πετάς ένα : Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε που αν είχε ήχο σ αυτά που γράφεις το φεισμπουκ , θα σε είχαν ακούσει 5 οικοδομικά τετράγωνα γύρω γύρω και λίγα λέω.
  - Έλα γλύκα μου , ξανθό μωράκι μου εσύ … απτόητος ο Γιάννης !!!!
Αυτοπεποίθηση Μπραντ Πιτ, Τζωρτζ Κλούνευ, όλων των Τζέημς Μποντ(ς) , Άλεν Ντελον (αλλά τοτεεεε στα νιάτα του), και δεν ξέρω ποιανών άλλων αστέρων ! όλοι μαζί στο Γιάννη πάνω! Τώρα σε τέτοιες περιπτώσεις τι να πεις? Συνήθως δεν σου συμβαίνει να κολλάς, την  έχεις έτοιμη την ατάκα . Αλλά ο Γιάννης σε αποστομώνει!!!! Είναι άπαιχτος… Δεν ξέρεις τι να πεις. Κλείνεις το παραθυράκι , αλλά ξεχνάς να το αμπαρώσεις. Και συνεχίζει ο Γιάννης.
- Ρε Μωρακλα μου μίλα μου …. Δεν μπορώ … Θα πέσω να σκοτωθώ αν δεν μου  μιλήσεις…..!!! Δώσε μου ένα παθιασμένο φιλάκι και μετά ας πιω το δηλητήριο … (Romeo and Juliet???!!!)

Καλά σκέπτεσαι, όλοι αυτοί που είναι μαζεμένοι? Όλοι εδω μέσα? Και τότε αρχίζεις μια προσπάθεια να αναλύσεις τι είναι το φεισμπουκ , ποιος ο λόγος ύπαρξης του, τι είσαι εσύ, ποιος ο λόγος ύπαρξης σου, με λίγα λόγια σου βγαίνουν κάτι υπαρξιακά, που δεν υπήρχε περίπτωση να σου βγουν…!Εκεί στα καλά καθούμενα, στην ηρεμία σου, στη νιρβάνα σου, που απολάμβανες τη μουσικούλα σου… !!!
Είδες ο Γιάννης τι έκανε? Γιάννη μου το μαντήλι σου….
Πατάς ξανά επάνω του , του κάνεις ένα μπλοκάρισμα και ξεμπερδεύεις. Με τα νευρά τσατάλια όμως…!
Πάει αυτός, whos next ??? Ο επόμενος παιδιά….Γιατί από Γιάννηδες … ουυυυυυυυυυυυ γεμάτος ο ιντερνοκοσμος , κυκλοφορούν ελεύθεροι… !!! Μην σας πω ότι κυκλοφορούν και στον πραγματικό κόσμο!!!

Γλυκέ μου Κλέφτη!

Ονειρεύτηκα τ όνειρο.
Φοβήθηκα τον εφιάλτη.
Ήρθες εσύ.
Μου ψιθύρισες .
Μη φοβάσαι γλυκό μου χαμόγελο!
...
Σε φαντάστηκα… Ήρθες?
Ένοιωσα τη γεύση σου .
Έχασα τη μορφή σου.
Δεν την είδα ποτέ.
Ένας ψίθυρος, κάποια λόγια!
και όταν έχεις εφιάλτες θα έρχομαι
να στους κλέβω
και να σου ομορφαίνω τα όνειρα .

Ένοιωσα το φιλί σου.
Μου κλεψες το χαμόγελο μου.
Γλυκέ μου κλέφτη!

Μια ματιά στα “βαζάκια σου”.

΄Ερχεται κάποια στιγμή που το πετσί σου αντιδρά. Και τότε πρέπει να δεις  τα “βαζάκια σου” . Τι σου έχει μείνει? ΄Ολα αυτά που θεωρείς θετικά : άδεια! Μπορείς να τα γεμίσεις? ΄Οχι. Και το συναίσθημα κάποτε σου τελειώνει. Και τι μένει. ΄Ενα άδειασμα, ένα κενό. Σαν αυτό που φωνάζεις και ακούς τον αντίλαλο. Διακρίνεις κάποια μικρά σκούρα “βαζάκια” που μέσα έχουν , το ένα κυνισμό, το άλλο πίκρα, το τρίτο θλίψη. Με αυτά  δεν φτιάχνεις τίποτα. ΄Αδειο της αγάπης , του έρωτα, του νοιαξίματος, των χαδιών , του χαμόγελου, της χαράς, της αισιοδοξίας.
Και στα γλυκά βάζουμε αλάτι, αλλά πολύ λίγο. Αλλιώς από γλυκό σου βγαίνει παστό. Και δεν το θέλεις.  Κάθε συνταγή πρέπει να έχει απ όλα για να είναι ισορροπημένη. Και κάποια υλικά περισσότερο . Διαφορετικά πάει σκουπίδια. Πετάς μια σχέση στα σκουπίδια? Αναλόγως. Στην αρχή την σκέπτεσαι και προσπαθείς να νοιώσεις τη γεύση της. Αν σου ξινίζει ή σου πικρίζει, τότε έχει χαλάσει. Γύρισε την από κάτω να δεις την ημερομηνία λήξης. Τα ληγμένα πρέπει να τα πετάμε. Αλλιώς θα μας “χαλάσουν”. Μετά δοκιμάζεις τη γεύση της νέας κατάστασης. Αν σου πάει, κράτα την. Μπορείς και να το προχωρήσεις. Βάλε μερικές σκέψεις του μετά και του αύριο. Πως το νοιώθεις? Καλά. Αν αφού φορέσεις αυτό το κουστούμι σου πέσει καλά, τότε μην το βγάλεις. Το άλλο τελικά σε στένευε , σου έφερνε φαγούρα, σου μύριζε, αλλά νόμιζες ότι έτσι πρέπει να είναι! Το θεωρούσες φυσιολογικό. Μάλλον, είχες ξεχάσει. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την λήθη. ΄Οταν αργά αλλά σταθερά μειώνονται τα καλά, και δεν γίνεται απότομα, δεν το καταλαβαίνεις. Όταν αργά αλλά σταθερά αυξάνονται τα άσχημα και αυτό δεν το καταλαβαίνεις. Ώσπου μια μέρα να γίνει κάτι, όχι σοβαρό, κάτι ασήμαντο και ν αρχίσουν να χτυπάν οι καμπάνες της αυτοσυντήρησης. Στα καμπανάκια δεν έδινες σημασία . Έλεγες, μπα , τα αυτιά μου θα είναι. Πρέπει να σταματήσω τις βουτιές. Εμ δεν φταίνε οι βουτιές στη θάλασσα. Η βουτιά στη συνήθεια, στην κάθε μέρα που είναι ίδια με την άλλη φταίει. ΄Ακου το πετσί σου. Αυτό ξέρει. Αυτό θα σου πει ότι δεν αντέχει άλλο. Αναρωτήσου: Αξίζει? Και γιατί όλα αυτά? Αξίζω? Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ , τότε ήρθε η ώρα. Μην γυρίσεις απλά σελίδα. Πέτα το τετράδιο και πάρε ένα καινούργιο όμορφο με λουλουδάκια και λευκές άγραφες σελίδες. Και ξεκίνα από την πρώτη. Γράψε όμορφα, ευχάριστα. Και τα δυσάρεστα μες στο πρόγραμμα είναι, αλλά σε μικρές δόσεις.
Γέμισε τα “βαζάκια σου” με θετικά. Σπάσε τα άλλα. Πιάνουν πολύ χώρο. Είναι σκούρα. Μυρίζουν άσχημα. Κρατά τα καθάρια σου, αυτά που λάμπουν. Αυτά με την θετική ενέργεια. Αυτό που σε κάνουν και χαμογελάς. Αυτά που σε κάνουν και αισθάνεσαι όμορφα.
Ρίχνε μια ματιά κάπου κάπου στα “βαζάκια σου”!

Mια ανοιχτή αγκαλιά...

… είναι η Καραθώνα. και σήμερα άνοιξε την αγκαλιά της και δέχθηκε κάποιους από την παρέα, –τους πιο τολμηρούς!!- που κάναμε το πρώτο μας μπανάκι.
Ομορφιά όπως πάντα. Κόσμος λίγος, ευτυχώς. Κάτσαμε και σε κάποιο απ΄ τα μπαράκια που υπάρχουν. Ο καφές ? 4 ευρώ !!!! Ε όχι ρε παιδιά, δεν αγοράσαμε στρέμμα στη θάλασσα. Αν πάνε έτσι θα ψάχνουν πελάτες με το ντουφέκι. Αυτό μόνο από πλευράς γκρίνιας, κατά τα λοιπά ήταν πολύ όμορφη Κυριακή μεσημεράκι και είπα ότι κάθε μέρα θα είμαι εκεί.
Καλό μας καλοκαιράκι λοιπόν και επίσημα.

Kάτι που δεν αντέχεται…

My lovely M

Περασε ενας χρονος. Ποσο γρηγορα περασε αυτος ο χρονος. Οι μερες ομως περνουσαν αργα και βασανιστικα. Καθε μερα εκρυβε εναν δικο της πονο. Διαφορετικο απ της προηγουμενης. Ειναι μεγαλη απωλεια. Χανεις τον καλυτερο σου φιλο. Την συντροφια σου. Το μοναδικο πλασμα που σε κοιταει στα ματια και εισαι γι αυτο το παντα. Που σου δινει μονο αγαπη. Που το μονο που θελει ειναι η συντροφια σου. Δεν απαιτει, μονο απολαμβανει ο,τι του δωσεις. 10 χρονια συντροφιας δεν ειναι λιγα. Χασαμε το φιλαρακι μας. "Κορη" μας την ελεγαν οι γονεις μου. Εγω "αδερφη" μου. Και ξαφνικα χαθηκε. Πως να αντεξεις τοσο πονο? Γυρνας σε ενα σπιτι διχως ζωη. Σαν να χανει την αυρα του. Μαραζωνει. Υπηρχε τοση ενεργεια. Μας στοιχισε πολυ. Μας λειπει ακομα. Θα την  αγαπαμε για παντα. Ζει μεσα μας και θα ζει για παντα...
My lovely M Rest In Peace...

έγραφε η Ελια σε μια ανάρτησή της -για το αγαπημένο τους σκυλάκι τη Μάφυ -  που την ξαναδιάβασα σήμερα για να νοιώσω την ίδια λύπη. 

“Κόρη μου” την έλεγα και εγώ. Συντροφιά μου και χαρά μου. Δέκα επτάμιση χρόνια μαζί. Σε ταξίδια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παντού  μαζί. Και όταν δεν μπορούσα να την πάρω και την άφηνα , η σκέψη μου ήταν πίσω…κοντά της. Και αυτή . με περίμενε να γυρίσω. για να μου κάνει χαρές που με ξανάβρισκε. που δεν την εγκατέλειψα.


Σήμερα έφυγε.
Μεσημέρι στο τελευταίο αντίο. Κρατούσα αγκάλια το άψυχο κορμάκι της που ήταν ακόμα ζεστό και της μιλούσα, της μιλούσα, της έλεγα .. και την έπλεναν τα δάκρυά μου.
Μια λακουβίτσα μικρή στο χώμα δίπλα στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλιά, την χώρεσε.
Οι δυο λευκές πετσετούλες της , την σκέπασαν.
Μέλος της οικογένειας ήταν.
Θα την αγαπώ για πάντα και θα ζει μέσα μου για πάντα. 

Μέμα μου , Καλό σου Ταξίδι ,κοριτσάκι μου.

Μου έδωσες περισσότερα απ ότι μπορούσα να σου δώσω.
Πως σταματαν τα δάκρυα?

Καλή Πρωτομαγιά.