XΑΡΙΖΕΤΑΙ

Xαριζεται η πανεμορφη γκριφονιτσα της φωτογραφιας!

.... Η Μιλου ειναι πλεον σε ενα σπιτι στην Αθηνα που την λατρευουν και τους λατρευει!
Ακομα μια επιτυχια του Φιλοζωικου Συλλογου Ναυπλιου :)

Η Χαλουλινα μου!

 

 Η  Χαρουλα μου σήμερα ταξίδεψε για τη Σαντορίνη και έφτασε καλά

στην καινουργια της μαμα τη Ρενα οπου και την γεμισε φιλια. 

Ενα μεγάλο Ευχαριστώ στην Αναστασία που την φιλοξένησε χθες το βράδυ, στον

Δημήτρη που ταξίδεψε μαζί της με το πλοίο για Σαντορίνη και φυσικά

Στη Μανια το Παλικάρι που χθες το βράδυ ηρθε στις 12μμ και την πήρε να την πάει Πειραιά.

Ευχαριστώ παιδιά.

Καλή σου διαμονή στην Οια Χαλουλινα μου.

Xαρίζεται ημίαιμη κουταβίνα.

Aυτή η μικρή κουταβίτσα βρέθηκε στο χώρο πίσω από τη Νομαρχία, πριν 2 περίπου βδομάδες.
Την είδα , την λάτρεψα και την ανέλαβε η Διεύθυνση Κτηνιατρικής για όλα όσα χρειάζεται ένα κουταβάκι. Αποπαρασίτωση εσωτερικά και εξωτερικά και σήμερα έκανε και τα πρώτα της εμβόλια.
Είναι κάτι σε  Rottweiler χωρίς να προσδιορίζεται άλλη ράτσα. Είναι χαρούμενη , έξυπνη και έχω αναλάβει την σίτησή της και τα χάδια της.
ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ. Οποια ή όποιος πραγματικά θέλει μια γλυκειά κουταβίνα μπορεί να μου αφήσει σχόλιο ή να μου στείλει e mail στο alkipt2000@gmail.com.

O Παπουλακος πήγε στο ΄Αργος.

Από την Τρίτη το απόγευμα που τον βρήκα , δέθηκα μαζί του και το έβαλα σκοπό να μην τον αφήσω να πεθάνει. Κρίμα είναι. Ψυχούλα είναι. Και στα στερνά του να ταλαιπωρείται, γιατί κάποιος αποφάσισε ότι δεν “κάνει πια τη δουλειά του”… ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Καλά κάνω και δεν τους χωνεύω τους κυνηγούς. Λες και έχουμε ανάγκη να κυνηγήσουμε για να φάμε. Ωραίο χόμπυ!!!!! Τι να πω. Οι άνθρωποι των Σπηλαίων στη σύγχρονη εποχή. Περνάμε όμορφα σκοτώνοντας. Ωραίο παράδειγμα για τα παιδιά τους !!!

Τέλος πάντων, να σας πω για τον Παπουλάκο, γιατί αυτό είναι και το θέμα.

Είπα θα τον σώσω και χθες μετά από κάποια τηλεφωνήματα, ανακάλυψα μια παρέα παιδιών από το Αργος που ξεκίνησαν μια πολύ καλή προσπάθεια . Είναι σε πορεία ίδρυσης Φιλοζωικού Συλλόγου! Ηρθα σ επαφή με ένα απ τα μέλη, τον Γιώργο , δώσαμε ραντεβού και ήρθε να δει τον Παπουλάκο.

Μετά από κουνήματα ουράς, φιλιά σε όποιον έβλεπε μπροστά του και αγριάδες σε κάποια περαστικά σκυλιά, ο Παπουλάκος μπήκε στο αυτοκίνητο του Γιώργου και πήγε στο Αργος. Σήμερα θα πάει στον κτηνίατρο για τις εξετάσεις του και το πρώτο βήμα διάσωσης έγινε.

Και επειδή 7 χρόνια που ζω στο Ναύπλιο δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή προσπάθεια για ίδρυση Φιλοζωικού, υποσχέθηκα να βοηθάω σ αυτόν του Αργους. Την επόμενη βδομάδα σαν πρώτη κίνηση θα τους πάω 2 μεγάλα σακιά ξηρά τροφή για τα αδέσποτα που ταϊζουν και θα θέσω εαυτόν στην διάθεσή τους όπου μπορώ να τους βοηθάω.

Μπράβο στα παιδιά του Αργους!!! Εμαθα ότι 2 μήνες μόλις έχουν ξεκινήσει και έως τώρα έχουν σώσει 30 κουτάβια , τα περισσότερα πεταμένα στα σκουπίδια, και τους έχουν βρει σπίτι. Ο καθένας έχει σπίτι του από 4-5 σκυλιά μέχρι να βρεθούν οι επόμενοι “γονείς” που θα τα υιοθετήσουν.

Τον Παπουλάκο θα πηγαίνω να τον βλέπω και τώρα πια θα έχω και άλλους βοήθεια για να του βρούμε ένα σπίτι να τον αγκαλιάσουν με αγάπη.

Nα σας στεναχωρήσω?

Μια ανάρτηση αποκλειστικά για ζωόφιλους.

Έχω δυο σκυλιά. Και τα δυο ημίαιμα. Όχι ότι έχω κάτι με τις ράτσες. Μια χαρά είναι τα ζωάκια. Απλά δεν υπήρχε περίπτωση εγώ να πάω να αγοράσω σκυλάκι η γατάκι ράτσας. Και τα δυο μου σκυλάκια τα μάζεψα απ τον δρόμο. Τη Μεμα μου που είναι 15 μιση ετών ημιαιμο γκριφον-πεκινουά και τον Σακιλακο τον γαϊδουράκο μου που τον βρήκε πέρσι, τέλη Γεναρη, ο Δ. έξω απ το μαγαζί μας και τον υιοθετήσαμε. Αυτός είναι ημιαιμος μολοσσός δεν ξέρω με τι άλλο και ούτε και μ ενδιαφέρει.

Χθές λοιπόν που είχα βγάλει βόλτα τη Μεμα, βλέπω ένα έρμο σκυλί πετσί και κόκκαλο στην κυριολεξία. Μου έμοιασε για Δαλματίας, αλλά τελικά είναι κυνηγόσκυλο. Το πλησίασα και είδα ότι δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει απ την αδυναμία.

Για να μην επεκταθώ στο τι έκανα εκείνη την ημέρα, θα σας πάω στο σήμερα, που ο σκυλάκος φιλοξενείται, προσωρινά, σε μια φίλη, που έχει την ιδία τρέλα μ έμενα με κάθε αδέσποτο και το βράδυ περιμένω από κάπου το ΟΚ για να μεταφερθεί κοντά στο Ναύπλιο σε ένα κτήμα. Εύχομαι να έχω το ΟΚ και να πάνε όλα καλά για το Παπουλάκο, όπως τον λέω. Γιατί πρέπει να είναι και μεγάλης ηλικίας και υποπτεύομαι ότι αυτός είναι και ο λόγος που το έδιωξαν. Κρίμα δεν είναι?

Τουλάχιστον αυτός που τον είχε ας του έκανε μια ευθανασία αν δεν τον ήθελε άλλο. Πιο ειλικρινές θα ήταν, από το να το αφήσει έτσι στο δρόμο, στη τύχη του. Αμάθητο να βρει τροφή και μέσα σ ένα κόσμο που ακούς : Μακριά παιδάκι μου απ το σκυλί, θα σε φάει. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός μας και αυτό μαθαίνουν τα παιδιά απ τους γονείς. Ότι τα σκυλιά τρώνε.

Και έχει μια φατσουλα …!!!!

Είναι όλα όμορφα η εγώ τα βλέπω όλα όμορφα? Τα αδέσποτα λέω…

…..Διέκοψα την ανάρτηση για να πάω στον Παπουλάκο να τον βγάλω μια βόλτα.

Με συγκίνησε!!!! Μόλις με είδε, με γνώρισε και άρχισε να μου κουνάει την ουρά και όταν τον πλησίασα και τον χάιδεψα , με έγλυψε για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη του που τον μάζεψα.

Τους ανθρώπους φοβάμαι όχι τα σκυλιά! Γιατί άνθρωποι με έχουν δαγκώσει, σκύλος ΠΟΤΕ!

---------------------------------

Πέμπτη 14 του μηνα.

Επειδή είναι επείγον ο Παπουλακος να υιοθετηθεί σήμερα το πρωι έκανα επαφές με ραδιόφωνα και εφημερίδες τοπικές.

Να ευχαριστήσω εκ των προτέρων τους :

1.ΑΝΤ 1 Πελοποννήσου τον κ. Κόντη

2. STAR FM τον κ. Μπαβέλα

3. SFERA ARGOLIDAS τον κ. Σιατερλή

4. ΑΡΓΕΙΑΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ τον κ. Μυλωνά

5. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ FM

όπως και την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ" την κα Φυρογένη

που δέχθηκαν και μου υποσχέθηκαν να προσπαθήσουν για να βρεθεί ένα σπίτι για τον Παπουλάκο.

Εγώ αυτό που έκανα ήταν να δώσω το παρακάτω κειμενάκι:

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΥΣ

Είμαι κυνηγόσκυλος , ήσυχος και φιλικός , άσπρος με μαύρες βούλες, αλλά μεγάλωσα και το αφεντικό μου με έδιωξε. Είμαι πολύ αδύνατος και αν δεν με μάζευαν απ το δρόμο, "τα ψωμιά μου ήταν λίγα". Μου αρέσουν και οι βόλτες με το αυτοκίνητο.

Υπάρχει κάποιος που να θέλει να με υιοθετήσει και εγώ θα του κουνάω την ουρά και θα του δίνω φιλιά για να του δείχνω την αγάπη μου.

AYTO EINAI TEXNH???????????????????

Τις τελευταίες μέρες βομβαρδίστηκε το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από αυτή την είδηση. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την αναρτήσω εδώ.

Το 2007, ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά απο την πείνα και τη δίψα:

Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία.

ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ;

Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση, οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειται για τέχνη και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.

ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!

Υπογράψτε εδω: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html, δε χρειάζετε να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..
Είναι πολύ εύκολο, διαρκεί μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ.

ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του ελεινου στη μηχανη αναζήτησης Google θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να δείτε οτι πρόκειται για αληθινο περιστατικό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Πρόσθετο σχόλιο

Σάββατο 12/04/2008 Μετά από σχόλιο της Ιφιγένειας , http://basilikikonstantina.blogspot.com/ που μας λέει ότι οι απόψεις διίστανται και μας παραπέμπει στο blog του αρκουδος, http://arkoudos.com/blog/?p=1309 μπήκα να δω αν υπάρχουν αλλες εκδοχές όσον αφορά την έκθεση σε γκαλλερυ του δύστυχου σκύλου. Από εκεί μπήκα και στο blog του nefelikas , http://nefelikas.wordpress.com/2008/04/10/schrodinger-meets-vargas/ όπου υπάρχουν πρόσθετες πληροφορίες.

Μπορείτε να δείτε και εσείς τα ποστς των φίλων bloggers που από ότι διάβασα το έψαξαν λίγο το θέμα και να βγάλετε τα συμπερασματά σας.

Αδέσποτα (συνέχεια)

Το Να Είσαι ΣΚΥΛΟΣ στην Ελλάδα

1η εβδομάδα Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!

1 μηνός Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.

2 μηνών Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.

4 μηνών Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 μηνών Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!

8 μηνών Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!

12 μηνών Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

13 μηνών Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.

15 μηνών Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.

16 μηνών Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!

17 μηνών Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 μηνών Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.

19 μηνών Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 μηνών Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».

Η λύση δεν είναι να εγκαταλείπεις ή να πετάς έναν σκύλο, αλλά να τον εκπαιδεύσεις. Μην κάνεις ένα ακόμη πρόβλημα για την κοινωνία έναν τόσο αξιολάτρευτο, τρυφερό και ευγνώμονα φίλο.

Βοήθησε να κάνεις τον αδαή να καταλάβει την άγνοιά του και έτσι, δώσε τέλος στην κακή μεταχείριση όλων των ζώων, ιδιαίτερα των αδέσποτων.

«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισμό ο άνθρωπος απέκτησε μια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσματα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό βασίλειο. Χωρίς να είναι ικανοποιημένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να βάζει ένα κενό μεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση μιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύμβολο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσμό της κοινωνίας μεταξύ αυτού και του ζωικού βασιλείου» - Sigmund Freud

«Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσμο όμως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».

ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ
Πρέπει όλοι μας να συμβάλουμε με όποιες δυνάμεις έχουμε στον αγώνα υπέρ των αδέσποτων.
Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους γύρω μας ότι το πρόβλημα είναι όλων και όχι μερικών.
Πρέπει να μην κλείνουμε τα μάτια μας αλλά να αντιδρούμε με πράξεις (καταγγελία στην αστυνομία, σύσταση σε αυτούς που τα κακοποιούν
* όταν βλέπουμε κάποιους να πετάνε τα ζώα στον δρόμο
* όταν βλέπουμε να τα κακομεταχειρίζονται
* όταν βλέπουμε να δηλητηριάζουν τα αδέσποτα
Όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε ότι και αυτά τα ζώα έχουν ψυχή.
Μπορούμε να κινητοποιηθούμε με πολλούς τρόπους:
* να πάρουμε ένα αδέσποτο και να το πάμε για στείρωση
* να ταΐζουμε ή να δίνουμε νερό στα αδέσποτα της περιοχής μας
* να ενισχύσουμε έστω και με ελάχιστα χρήματα τα φιλοζωικά σωματεία που αγωνίζονται χωρίς σχεδόν καμία βοήθεια για την σωτηρία τους.
Πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει νόμος του κράτους ο 3170 / 29-7-2003 ο οποίος μαζί με τον παλαιότερο νόμο 1197/81 ρυθμίζουν πλέον πλήρως τα θέματα.

Πηγή: http://zoofilia.gr

Γιώργος Χρηστινίδης είπε...
Αγαπητή μου Αλίκη, μου συμβαίνει σπάνια, αλλά ναι κι εγώ δάκρυσα με το ημερολόγιο του χαριτωμένου σκυλάκου. Επίσης πρώτη φορά (ελπίζω όχι και τελευταία) εκτυπώνω κάτι από τα blogs - το ημερολόγιο για να το αναρτήσω στα σχολεία τα οποία υπηρετώ, έτσι να είσαι σίγουρη ότι τη Δευτέρα θα φιγουράρει στο Δημοτικό σχολείο Παλαιού Μυλοτόπου Γιαννιτσών και την Τρίτη στο Δημοτικό σχολείο Πενταπλάτανου Γιαννιτσών, επίσης θα δω τι μπορώ να κάνω με άλλα σχολεία που επηρεάζω. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τα παιδιά. Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω ότι μπορούμε να ενημερώσουμε με κάποιο τρόπο και άλλους εκπαιδευτικούς-bloggers ώστε να κάνουν το ίδιο στα σχολεία τους. Έτσι σιγά σιγά κάτι μπορεί να γίνει.Και κάτι άλλο:Επειδή αρθρογραφώ κάθε εβδομάδα στην εφημερίδα της Κρήτης "ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΡΑΣ" μου επιτρέπεις να δημοσιεύσω το ημερολόγιο με σχόλια δικά μου; Aν το θέλεις δημοσιεύω και τη διεύθυνση του ιστολόγιού σου ως πηγή.Ευχαριστώ.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Ας ακολουθήσουν και άλλοι εκπαιδευτικοί blogers που μπαίνουν εδώ (και ειναι αρκετές) το παράδειγμα του Γιώργου Χρηστινίδη.

Αυτό έχει σκοπό να κάνει και η Επιτροπή για τα Αδέσποτα του Δήμου Ναυπλίου με τα σχολεία.

Σχετικά ποστ του blogger asimbibastos * http://asimbibastos.pblogs.gr/2008/03/to-hadi-toy-astegoy.html και * http://asimbibastos.pblogs.gr/2007/12/hristoygenna-prwtohronia.html

Nαύπλιο και Αδέσποτα.

Συνάντηση της επιτροπής για τα αδέσποτα στην πόλη του Ναυπλίου

Οι πρώτες σκέψεις και οι αποφάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος των αδέσποτων και του «φολίασματος»

Στις 19 Μαρτίου 08 πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της ΤΕΔΚ συγκέντρωση πολιτών για την εξέταση του θέματος των αδέσποτων σκύλων, αλλά και γενικότερα των ζώων της πόλης μας, ύστερα από κάλεσμα της Επιτροπής του Δήμου που συστάθηκε από το δημοτικό συμβούλιο Ναυπλίου για το σκοπό αυτό.

Κατ αρχήν αποφασίστηκε η σταδιακή περισυλλογή των αδέσποτων σκύλων και η μεταφορά τους σε κτηνίατρους της περιοχής, που θα φροντίσουν τα ζώα, σημαίνοντάς τα με το αναγκαίο «τσιπάκι», αποπαρασιτόντας, εμβολιάζοντας και στειρώνοντάς τα. Στη συνέχεια, όπως επιβάλλει και ο σχετικός νόμος (3170/03) τα ζώα θα αφήνονται στη πόλη ελευθέρα στο χώρο όπου προηγουμένως ζούσαν, φορώντας πλέον το περιλαίμιο του Δήμου με τον αριθμό τους και το όνομά τους. Κατ΄ αυτό τον τρόπο θα δημιουργηθεί μια κατάσταση -μητρώο των αδέσποτων που θα είναι φροντισμένα και από αυτά θα μπορούν να δίδονται για υιοθεσία σε όποιον το επιθυμεί.

Εκτός όμως, από το έργο της περίθαλψης των αδέσποτων σκύλων , η επιτροπή, μετά από διάφορες γνώμες και προτάσεις που ανταλλάχτηκαν, αποφάσισε να προχωρήσει και σε άλλες κινήσεις που στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση των δημοτών σχετικά, προς την κατεύθυνση της μέριμνας και φροντίδας των πλασμάτων αυτών, σαν μια στάση και συμπεριφορά που συνάδει στον πολιτισμό και την ανθρωπιά μας απέναντι στα συμπαθή και απροστάτευτα τετράποδα.

Σαν τέτοιες ενέργειες επιλέχθηκαν η σύνταξη φυλλαδίου που θα διανεμηθεί στους δημότες και η κυρίως στους μαθητές όλων των σχολείων με ταυτόχρονη επίσκεψη στα σχολεία και ομιλίες μελών της επιτροπής, η σύνταξη άρθρων και διαφόρων κειμένων σε τοπικές εφημερίδες, στο διαδίκτυο και στην ιστοσελίδα του Δήμου, αλλά και σε spot σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα με τα οποία θα καταβάλλεται προσπάθεια να ενημερωθούν όλοι οι πολίτες για το θέμα των αδέσποτων αλλά και δεσποζόμενων ζώων και να ευαισθητοποιηθούν και οι ίδιοι για την φροντίδα αλλά και τη προστασία τους από απεχθείς πράξεις εξόντωσης τους με «φόλιασμα» γεγονός που στο παρελθόν και πρόσφατα συνέβη στην πόλη μας. (σχετική ανάρτηση στο μπλογκ)

Η επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει σύντομα στο έργο της και να ζητήσει τη συνδρομή και άλλων δημοτών - φίλων των ζώων, όπως και την υποστήριξη και συμπαράσταση από κάθε αρμόδιο άτομο, όπως κτηνιάτρων , εκπαιδευτικών κ.α.

Γιάννης Γκιόλας Δημοτικός Σύμβουλος του Συνδυασμού

Ναύπλιο η άλλη πρόταση Μέλος της επιτροπής των αδέσποτων

Καλεσμένη και εγώ σ αυτή τη συνάντηση από το φίλο Γιάννη Γκιόλα χαιρετίζω αυτή την προσπάθεια της ΑΛΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ και του Δήμου Ναυπλίου. Ηταν ένα πρώτο βήμα που έγινε και χάρηκα που γνώρισα τον Αντιδήμαρχο Ναυπλίου κ.Δημήτρη Κωστούρο, Μέλος και αυτός της Επιτροπής, αλλά πρωτίστως φιλόζωος και ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος για τα θέματα των αδέσποτων στην πόλη μας. Γιατί τέτοιες προσπάθειες θέλουν και ανθρώπους που αγαπούν τα καϋμένα τα αδέσποτα ζωάκια, που ΔΕΝ διάλεξαν αυτά την τύχη τους.

Φωτογραφίες που σοκάρουν

Ειδήσεις που σοκάρουν. Συνέχεια...

Δίποδα και τετράποδα ΖΩΑ

Χθες εχασα μια καλη τετραποδη φιλη. Τη Λουση. Μια φίλη που μου εκανε εδω και 3 χρονια παρεα στη βολτα που πηγαινα με τη Μέμα.Ενα τετραποδο ζωο που εφαγε φολλα απο ενα διποδο ΖΩΟ.

Μπροστα στα ματια μου. Εκει που ετρεχε χαρουμενη διπλα μου... επεσε.

Εκανα οτι ηταν δυνατον, αλλα δεν την προλαβα.

Πηγαινοντας την στον Χαρη στο Αργος, δεν αντεξε και εφυγε στο δρομο.

Ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Χαρη τον Ντουρο, κτηνιατρο του Αργους, που οποιαδηποτε ωρα,ακομα και νυχτα, μερα, ακομα και Κυριακες η αργιες, και αν τον εχω χρειαστει, οπουδηποτε και αν βρισκεται, πηγαινει στον γιατρειο του να σωσει μια ζωουλα.

Καλο σου ταξιδι Λουση. Χαιρετισμους στον Ασπρουλη, που ουτε αυτον καταφερα να σωσω.

Γιορτινες Υιοθεσιες

Ανημερα Χριστουγέννων ήταν πριν 14 χρονια οταν καλεσμενη σε τραπεζι ακουσα εξω στην βροχη ενα κουταβισιο κλαψουρισμα.

Ανοιξα την πορτα και μπηκε μεσα ενα μπεζ κουταβι μουσκεμενο , που ετρεμε και πεινουσε.

Θυμαμαι οτι τοτε στην ΤV υπηρχε ενα σποτακι με ενα κουταβι λυκοσκυλακι στην ακρη του δρομου, φοβισμενο απο την κινηση, τα αυτοκινητα με "αυτο" το βλεμα που πολλοι το ξερουμε.

Οχι οτι αυτο το σποτακι με επηρεασε και πηρα την αποφαση μου να υιοθετησω το κουταβι, αλλα περασε απο το μυαλο μου.

Η Μεμα μου τωρα ειναι 14 χρονων, ειναι ημιαιμο γκριφον με πεκινουα (μαλλον). Ως αυτη τη στιγμη ειναι καλα.

Δεν θελω να σκεφτομαι ποσο ζουνε τα σκυλια και αλλα τετοια, και οταν με ρωτανε νευριαζω και λεω 100 χρονια σαν τους παπαγαλους και τις χελωνες. Μα ερωτηση ειναι αυτη?

ΜΗΝΥΜΑ προς ολους: Αυτες τις μερες υιοθετηστε ενα αδεσποτακι. Θα παρετε περισσοτερα απο οτι θα του δωσετε.

τυχερη κουταβιτσα

...τυχερη πραγματι. πηγα χθες να την παρω απο τον γιατρο και ειχε υιοθετηθει η κουταβιτσα μου η γλυκια. ποσο χαρηκα!

μονο για φιλοζωους

....και αφου βρηκα σπιτι και στη "σοκολατα" και στα "σοκολατακια" της,
προχθες το βραδυ βγαζοντας τη Μεμα μου βολτα βρηκα 2 κουταβακια ημιαιμα λαμπραντορ μεσ στη μεση του δρομου. τι εκανα? τα πηρα σπιτι. τα ταισα γαλα. και ειδα οτι το ενα ειχε πρισμενο το πισω ποδαρακι του. τα πηγα στον Χαρη (κτηνιατρος) και μου ειπε οτι απο χτυπημα εχει κοιλη και πρεπει να χειρουργηθει.
χθες η κουταβιτσα χειρουργήθηκε και σημερα θα παω να την παραλαβω. το προβλημα ειναι οτι δεν μπορω να την κρατησω γιατι 1ον εχω τη Μεμα και 2ον δεν εχω χωρο για δευτερο σκυλι.
ΠΡΟΣΟΧΗ χαριζω την κουταβιτσα που ειναι 45 ημερων χρωμα σαμπανι με ασπρη ριγα καθετα στη μουριτσα της, μια κουκλα δηλαδη, αποκλειστικα σε φιλοζωο που θα την αγαπαει και θα την φροντιζει για ολη της τη ζωη.

ο λογος για τα αδεσποτα

Μου βαλε μπελα μεγαλο η "σοκολατα" που ηρθε και γεννησε απεναντι απο το σπιτι μου.Χθες το βραδυ προσαθησαμε να κανουμε συνενωση οικογενειας σοκολατας με τα 4 σοκολατακια της μαζι, στο οικοπεδο μιας φιλης, αλλα απετυχε. Τα πηρε και γυρισε στο παλιο της λημερι. Απεναντι μου παλι.

Sabbato σημερα, χαθηκε το ενα "σοκολατακι" και εμεινε ενα μονο του με τη "σοκολατα", η "μπεζομουριτσα". Λεω να στειλω φωτο στη Νικολουλη, γιατι ειναι ανηλικο το χαμενο.

Μουβαλε μπελα μεγαλο η "σοκολατα" που ηρθε και γεννησε απεναντι απο το σπιτι μου.

Σκεπτομαι να κανω ενα φιλοζωικο πραμα, αλλα δεν εχω ιδεα. Αν υπαρχει η καποιος που ξερει σχετικα, η καποιος δικηγορος, ας με διαφωτησει, γιατι δεν αντεχω αλλο την ιδιωτικη πρωτοβουλια μεμονομενα καποιων φιλοζωων. Ασε που ο σχετικος νομος απαγορευει να ταιζεις, ποτιζεις και συντρεχεις αδεσποτα.

Παιζω τζοκερ μπας και κερδισω και κανω ενα καταφυγιο αδεσποτων. Οπως παει με βλεπω να πεφτω στον τζογο. Λουτρακι , Παρνηθα κουλουπου σχετικα μαγαζια.