Παγκόσμια ημέρα κατά της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας

17 ΙΟΥΝΙΟΥ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΗΡΑΣΙΑΣ

Έρχεται κάθε χρόνο η 17η Ιουνίου και περνά σα μια μέρα όπως όλες οι άλλες, και οι κοινές και οι παγκόσμιες. Για να θυμίζει ότι οι γιορτές, μέρες μνήμης ευχάριστων ή θλιβερών γεγονότων, δεν καθιερώνονται εκ των άνω αλλά αναδύονται μέσα από συλλογικά βιώματα και μένουν ζωντανές ενόσω υπάρχουν συλλογικότητες. Ειδεμή κάποιος πρέπει να τις υπενθυμίζει, ίσως όμως μάταια...

Τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 17η Ιουνίου σαν Παγκόσμια Ημέρα για την Ερημοποίηση, αναγνωρίζοντας ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις γνωστές ερήμους, αλλά απειλεί πολλές περιοχές της γης τόσο θερμές όσο και ψυχρές (όπως η Ισλανδία). Η σοβαρότητα του φαίνεται από τον επίσημο ορισμό του: «Ερημοποίηση είναι η διαδικασία υποβάθμισης ξηρών, ημί-ξηρων και ύφυγρων γαιών που προκαλείται από βιοφυσικούς και ανθρώπινους (κοινωνικο-οικονομικούς και θεσμικούς) παράγοντες. Υποβάθμιση της γης σημαίνει μείωση ή απώλεια της βιολογικής και οικονομικής παραγωγικότητας και πολυπλοκότητας αρδευόμενης και μη-αρδευόμενης γεωργικής γης, λειμώνων, βοσκοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων».
Η Διεθνής Σύμβαση για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας υπογράφηκε το 1994. Μεταξύ άλλων, ζητά από τις χώρες που την επικύρωσαν να ετοιμάσουν και να εφαρμόσουν Εθνικά Σχέδια Δράσης. Το δε έτος 2006 κηρύχθηκε Παγκόσμιο Έτος για το Νερό και για την Ερημοποίηση!

Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση και το 2001 θεσμοθετήθηκε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης (ΚΥΑ 99605/3719). Το 1996 συγκροτήθηκε η Εθνική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης (Απόφαση 96990/9361-1996, Υπουργείο Γεωργίας). Το 2005 ανασυγκροτήθηκε και αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση της νέας της σύνθεσης.
Το θεσμικό και οργανωτικό πλαίσιο υπάρχει αλλά η χώρα αντιμετωπίζει έντονο και κλιμακούμενο πρόβλημα υποβάθμισης της γης και ερημοποίησης που συχνά δημοσιοποιείται στον τύπο. Άραγε, έχει γίνει κοινή συνείδηση στους Έλληνες, άρχοντες και αρχόμενους, αυτό το πρόβλημα; Λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις για αναπτυξιακά έργα σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο το Εθνικό Σχέδιο Δράσης; Έχουν γίνει προσπάθειες να τιθασευτούν οι δυνάμεις που προκαλούν και να αλλάξουν οι πρακτικές που οδηγούν στην ερημοποίηση με τόση σωρευμένη επιστημονική γνώση;

Η απάντηση είναι αρνητική. Αυτό λένε τα σημάδια: άναρχη και απρογραμμάτιστη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη ερήμην της διαθεσιμότητας κρίσιμων πόρων όπως το νερό, υδροβόρες δραστηριότητες σε ξηρο-θερμικές περιοχές, αλόγιστη και ανεξέλεγκτη χρήση νερού γενικότερα, εγκατάλειψη των υποβαθμισμένων περιοχών και δημιουργία νέων μετά από πυρκαγιές, υπερβόσκηση, καταστροφή υδροβιοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων, δραστηριότητες που προκαλούν διάβρωση εδάφους και καταστροφή της, έστω και ελάχιστης, φυτοκάλυψης (πίστες αγώνων αυτοκινήτων, χιονοδρομικά κέντρα, γήπεδα γκολφ), κ.λπ., κ.λπ. Με δυο λόγια, παντελής έλλειψη δημόσιου σχεδιασμού γης και πόρων μαζί με αδικαιολόγητες καθυστερήσεις εφαρμογής της εθνικής νομοθεσίας αλλά κυρίως συμμόρφωσης, παρ’ όλες τις επιπλήξεις, με σημαντικές Ευρωπαϊκές Οδηγίες. Μια κρίσιμη είναι η Οδηγία για το Νερό του 2000 που απαιτεί ορισμό Αρχών Διαχείρισης Υδατικών Διαμερισμάτων και σύνταξη των αντίστοιχων Σχεδίων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων. Μια άλλη είναι η Οδηγία για τους Οικοτόπους και το Δίκτυο Φύση 2000.

Τα μεγαλύτερο σημάδι όμως είναι η αξία που έχει η γη για το σημερινό Έλληνα (και όχι μόνο). Το νερό το εκτιμά, είναι καθημερινή ανάγκη, αλλά επειδή το θεωρεί ως είδος εν αφθονία το σπαταλά. Τη γη είτε την έχει σπρώξει στη λήθη είτε, ακόμα χειρότερα, την καταστρέφει απερίσκεπτα και ανελέητα χρησιμοποιώντας αυτήν και τους πόρους της μόνο για ανταλλαγή. Ξεχνώντας ότι του είναι ακόμα πιο καθημερινή ανάγκη γιατί συνήθως κανείς δεν περπατά πάνω στο νερό ή στον αέρα, ούτε επιβιώνει χωρίς τροφή που πάντα προέρχεται από τη γη και επιστρέφει α’ αυτή, ούτε κτίζει στο κενό.

Χωρίς φροντίδα η γη μαραζώνει και χάνεται παίρνοντας μαζί της την ευημερία και την αυτάρκεια που παρέχει σ’ αυτόν που την έχει. Σ’ αυτή τη μαραζωμένη, την εγκαταλελειμμένη γη είναι αφιερωμένη η 17η Ιουνίου. Για να θυμίζει ότι η γη είναι το όριο της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης, μέτρο της σύνεσης και της σοφίας του ανθρώπου, πικρή υπενθύμιση της χαμένης συλλογικότητας του.

Eλένη Καπετανάκη-Μπριασούλη,
ΚαθηγήτριαΤμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

H Μεσόγειος ερημώνει

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ερημοποίησης από όλες τις Μεσογειακές χώρες αντιμετωπίζει η Ισπανία εξαιτίας της τεράστιας εκμετάλλευσης των λοφωδών περιοχών της χώρας λόγω του μεγάλου πληθυσμού. Εκτιμάται ότι στη χώρα ποσοστό μεγαλύτερο του 40% των εδαφών απειλείται με ερημοποίηση. Κατά πόδας όμως ακολουθεί η Ιταλία, αλλά και η χώρα μας. Μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζει και η Πορτογαλία. Το κεντρικό τμήμα της που ήταν ο μεγαλύτερος σιτοβολώνας έχει τόσο πολύ υποβαθμιστεί ώστε δεν μπορεί πλέον να παράγει, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην μπορεί να επιβιώσει και να μεταναστεύει προς τα αστικά κέντρα. Τέτοιο πλήγμα έχει όμως δεχθεί και η Ελλάδα. Ο αγροτικός πληθυσμός υπολογίστηκε πρόσφατα στο 12% από 20%-21% που ήταν πριν από κάποια χρόνια. Και η βάση του σοβαρού προβλήματος της εσωτερικής αυτής μετανάστευσης είναι η υποβάθμιση της γης.

Οι διεργασίες που οδηγούν στην ερημοποίηση

H κύρια διεργασία που οδηγεί σε ερημοποίηση στις λοφώδεις περιοχές είναι η διάβρωση του εδάφους η οποία συντελείται από το νερό που δεν συγκρατείται στο έδαφος και απορρέει όταν βρέχει. Ετσι το έδαφος συμπαρασύρεται προς τις κατώτερες ζώνες, τις πεδινές περιοχές. Σημαντική είναι επίσης και η μηχανική διάβρωση που προκαλείται από τα γεωργικά μηχανήματα. Τα τελευταία χρόνια πολλές γεωργικές περιοχές χάθηκαν όχι από την υδατική διάβρωση - η οποία βέβαια συνετέλεσε στην καταστροφή - αλλά από τη μηχανική. Υπάρχει και η αιολική διάβρωση, η οποία είναι ιδιαίτερα σημαντική στις νησιωτικές περιοχές το καλοκαίρι. Αν και οι επιστήμονες δεν έχουν συγκεκριμένα δεδομένα για την αιολική διάβρωση στη χώρα μας, γνωρίζουν ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος της ερημοποίησης του ελλαδικού χώρου. Διάβρωση συντελείται επίσης από τις πυρκαϊές το καλοκαίρι, καθώς και από άλλους παράγοντες, όπως η υπερβόσκηση.

H δεύτερη σημαντική διεργασία είναι η αλάτωση του εδάφους, που προκαλείται κυρίως εξαιτίας της άρδευσης με νερό κακής ποιότητας. Το υφάλμυρο νερό διεισδύει στο έδαφος και όταν το υπόγειο νερό είναι αβαθές, το καλοκαίρι με την τριχοειδή κίνηση ανεβαίνει στην επιφάνεια μεταφέροντας τα άλατα. Δημιουργείται έτσι στο έδαφος μεγάλη συγκέντρωση υδατοδιαλυτών αλάτων τα οποία είναι τοξικά για τα φυτά, με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η βλάστηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αλάτωσης των υδάτων είναι αυτό που αφορά την αποξήρανση της λίμνης Κάρλας στον Θεσσαλικό κάμπο πριν από κάποιες δεκαετίες, αναφέρει ο κ. Κοσμάς. «Ανοίχθηκε διώρυγα ώστε να διαφύγει το νερό και η περιοχή καλλιεργήθηκε. Αυτό όμως είχε ως συνέπεια να επηρεαστεί ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος διότι δεν υπήρχε εμπλουτισμός των υπογείων υδάτων. Επομένως η υπεράντληση προκειμένου να ποτιστεί ο κάμπος οδήγησε σε διείσδυση του θαλάσσιου νερού στον υδροφορέα. Το αποτέλεσμα; Κακής ποιότητας νερό στις περιοχές της Λάρισας και της Καρδίτσας, πολλά χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα». Σήμερα, μετά τη σημαντική αυτή επιβάρυνση επιχειρείται η επαναδημιουργία της λίμνης προκειμένου να εμπλουτιστούν με καλής ποιότητας νερό οι υδροφορείς του Θεσσαλικού κάμπου, ώστε να μειωθεί το πρόβλημα της αλάτωσης των εδαφών.

Και βέβαια σε όλα αυτά που αναφέρονται παραπάνω παίζει ρόλο η γεωμορφία της Ελλάδας. Πρόκειται για μια λοφώδη χώρα κατά κύριο λόγο - ποσοστό περίπου 49% του ελλαδικού χώρου είναι λοφώδεις, επικλινείς περιοχές με κλίσεις μεγαλύτερες του 10% - με αποτέλεσμα η κλίση της επιφανείας του εδάφους να αποτελεί σημαντικό παράγοντα, που συντελεί στην ερημοποίηση. Συγχρόνως το είδος του μητρικού πετρώματος αποτελεί σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα. «Περιοχές που έχουν ασβεστόλιθο, όπως οι γύρω από την Αττική λόφοι, ο Υμηττός, η Πεντέλη, ο λόφος του Αιγάλεω, η Πάρνηθα, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο. Το πέτρωμα αυτό είναι ιδιαιτέρως επιρρεπές στην ερημοποίηση καθώς δημιουργείται πιο ξηρό περιβάλλον για τα φυτά, με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η βλάστηση» λέει ο καθηγητής.

H Αττική αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα ερημοποίησης. «H μόνη "αχτίδα" που έχει απομείνει είναι η Πάρνηθα, η οποία επίσης κινδυνεύει. Αν δεν προστατευθεί από τις πυρκαϊές, θα καταστραφεί και αυτή. Σε μεγάλο μέρος του βόρειου τμήματός της όπου είχαν εκδηλωθεί πυρκαϊές δεν επανέρχεται η δασική βλάστηση. Συγχρόνως η επέκταση που γίνεται στην περιοχή με τις νέες κατοικίες είναι καταστρεπτική: σφραγίζεται η γη, η βλάστηση καταστρέφεται. H επέκταση των αστικών περιοχών αποτελεί έναν άλλο μεγάλο κίνδυνο ερημοποίησης» τονίζει ο κ. Κοσμάς.

Δικτυογραφία : ecocrete.gr - βήμα

Παγκόσμια Ημέρα Γέλιου

Χαμογελάτε. Κάνει τους άλλους ν ανησυχούν.

"Hμέρα της Γης"

H Ελλάδα η πρώτη και η μόνη χώρα που αποπέμπεται από τη συμφωνία του Κιότο!!!!! Τί μπορεί να γιορτάζει σήμερα η χώρα μας? Μόνο την παγκόσμια πρωτιά...την αποβολή της ...!!!

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης καθιερώθηκε το 1970 με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Σαν Φρανσίσκο για να γιορταστεί το θαύμα της ζωής στον πλανήτη Γη. Ήταν μια ιδέα του ακτιβιστή Τζον ΜακΚόνελ, που υιοθετήθηκε και από τον ΟΗΕ. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης είναι το αντίπαλο δέος της Ημέρας της Γης, που γιορτάζεται στις 22 Απριλίου.

Στην εποχή μας περισσότερο από ποτέ, αυτή η ΓΗ μας θέλει κοντά της, να την προστατεύσουμε, να την υπερασπιστούμε - είναι το σπίτι μας, ο ξενιστής μας, μας φιλοξενεί αιώνες τώρα. Εμείς το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε ενήμεροι για τις ανάγκες της, που είναι και ανάγκες μας και με κάθε ευκαιρία και τρόπο να την προστατεύουμε....

Οι bloggers αλλά και οι χρήστες του διαδικτύου γενικά, έχουν αποδείξει τον τελευταίο καιρό ότι δε μένουν αμέτοχοι κι αδιάφοροι στα κοινά... Μέσα από τις σελίδες τους έχουν ορθώσει λόγο και αντίλογο... έχουν στρατευθεί και συσπειρωθεί για τα αυτονόητα, ας ειναι και η Παγκόσμια Ημέρα της ΓΗΣ άλλη μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί - ο καθένας με τον τρόπο του - αλλά όλοι μαζί κοντά στη ΓΗ μας...

Ας συντονιστούμε και ας αφιερώσουμε ένα post στη Γη εκείνη την ημέρα! Μπορεί ο καθένας να αναρτήσει ό,τι θέλει. Καποιο κείμενο δικό του ή όχι, ή οτιδήποτε διαλέξει. Ας δείξουμε ότι ειμαστε σε εγρήγορση και ότι δεν ξεχνάμε εκείνα που έχουν σημασία.
Ξεχάσαμε την υγεία, ξεχνάμε και τη ΓΗ μας, πώς αλήθεια θα ζήσουμε με τόσο μικρή μνήμη;

Με την "κόκκινη κάρτα" από τον ΟΗΕ " γιορτάζει" η Ελλάδα την "Παγκόσμια ημέρα της Γης" που είναι αφιερωμένη στην αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.
Η χώρα μας είναι η μόνη ανάμεσα σε 141 κράτη που αποβλήθηκε από το Κιότο, καθώς δεν έπεισε για την εγκυρότητα του συστήματος μέτρησης και καταγραφής των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Το ΥΠΕΧΩΔΕ δεν έλαβε μέτρα παρά τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις του επίτροπου Περιβάλλοντος Σταύρου Δήμα ότι η Ελλάδα κινδυνεύει με διασυρμό.
Η Ελλάδα έχει προθεσμία 3 μήνες για να παρουσιάσει ένα αξιόπιστο σύστημα.

"Η απόφαση, εκθέτει την Ελλάδα σε παγκόσμιο επίπεδο" επισήμαναν στελέχη της WWF.

Σημειώνεται ότι τους τελευταίους δύο αιώνες, από τις ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν προστεθεί στην ατμόσφαιρα 2,3 τρισεκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα, εντείνοντας τις κλιματικές αλλαγές.
Όλο και περισσότερες χώρες του πλανήτη λαμβάνουν μέτρα για τη μείωση των εκπομπών των αερίων και αυτή την περίοδο γίνεται μια συζήτηση για να καταλήξουν οι κυβερνήσεις σε μια παγκόσμια συμφωνία για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Και διαβάζω παρακάτω:

Μαζική εξόντωση μεταναστευτικών πτηνών από λαθροκυνηγούς παρατηρείται αυτή την περίοδο σε νησιά του Ιονίου.
Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνική Ορνιθολογικής Εταιρείας, περισσότερα από 15,000 πουλιά την ημέρα χάνουν τη ζωή τους από τους πυροβολισμούς 500 λαθροκυνηγών που ζουν στα Ιόνια νησιά.
Έντονη λαθροθηρία παρατηρείται κυρίως στη Ζάκυνθο και στους Αντίπαξους που υπάρχουν περιοχές σταθμοί για τα μεταναστευτικά πτηνά.
Το ανοιξιάτικο κυνήγι παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Οδηγία για τα πουλιά και έχει καταστροφικές επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα.

Kαι συνεχίζω να διαβάζω:

Ο μεγάλος ασθενής «γιορτάζει»
Παγκόσμια Ημέρα της Γης με τον πλανήτη να νοσεί βαθύτατα.

Για να μην βλέπουμε αυτή τη εικόνα σαν σκηνή από έργο επιστημονικής φαντασίας εμείς και οι επόμενες γενιές πρέπει κάτι να κάνουμε για το σπίτι μας τη Γη.

Η Ημέρα της Γης δεν είναι μόνο σήμερα, είναι κάθε μέρα.

Πηγές:

Δικτυογραφία :Σκάΐ.gr - oikologio.gr - in.gr

Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

...σήμερα. Αλλά επειδή οι δηλώσεις των σημερινών δεν με καλύπτουν και επειδή δεν θέλω να αναφερθώ στο σήμερα , σκέφτηκα να πάω λίγο πίσω.

Στον πατέρα της Ιατρικής Ιπποκράτη

Η Κως είναι η γενέτειρα του Ιπποκράτη, (460-370 π.Χ. περίπου)του σπουδαιότερου από τους Ασκληπιάδες γιατρούς της Αρχαιότητας. Θεωρείται ο πατέρας της Ιατρικής καθώς που ανήγαγε την ιατρική σε επιστήμη θεραπεύοντας τις ασθένειες με μέθοδο την οποία μετέδιδε διδάσκοντας αλλά και με συγγράμματα. Πάντα ήταν πρόθυμος να γιατρεύει και να βοηθάει όσους τον είχαν ανάγκη αλλά και να μεταδίδει τις γνώσεις του σε άλλους επιστήμονες. Τα τελευταία χρόνια του ο Ιπποκράτης τα έζησε στη Θεσσαλία, κι αυτό έγινε αιτία να επονομασθεί Θεσσαλός. Σε προχωρημένη ηλικία έφυγε από την Κω και πήγε ξανά στη Θεσσαλία, όπου έμεινε μέχρι το θάνατό του.Πέθανε στη Λάρισα σε ηλικία 104 ετών.
Ο «Όρκος του Ιπποκράτη» είναι ο ίδιος που δίνουν μέχρι και σήμερα οι γιατροί σε όλο τον κόσμο και είναι πολύ σπουδαίο κείμενο. Το κείμενο αυτό καθιέρωσε μάλιστα τον Ιπποκράτη ως το πιο μεγάλο ιατρικό πνεύμα των εποχών.
Στην εποχή του Ιπποκράτη λειτουργούσε στην Κω και ιατρική σχολή, παρόμοια με την ονομαστή σχολή της γειτονικής Κνίδου, στα απέναντι Μικρασιατικά παράλια.
Από την βιογραφία του Σωρανού έχουμε την πληροφορία ότι ο Ιπποκράτης ήταν υιός του Ηρακλείδη και της Φαιναρέτης, εικοστός απόγονος του Ηρακλή και δέκατος ένατος απόγονος του Ασκληπιού. Κατά τον Ομηρο ο Ηρακλής επιστρέφοντας από την Τροία στο Αργος παρασύσθηκε από την τρικυμία που προκάλεσε η Ηρα και βγήκε ναυαγός στην Κω. Κατά την παράδοση νυμφεύθηκε την κόρη του βασιλιά της Κω Ευρυπύλου, τη Χαλκιόπη και απέκτησε υιό τον Θεσσαλό. Ο πατέρας του Ιπποκράτη Ηρακλείδης, ήταν άριστος ιατρός και διακεκριμένος ιερέας του Ασκληπιείου της Κω. Ο πάππος του, Ιπποκράτης, ήταν πρωθιερέας του Ασκληπιείου και περίφημος ιατρός. Σύζυγος του Ιπποκράτη κατά τον Βίο των Βρυξελλών, υπήρξε η Αβλαβία. Απέκτησαν δυο υιούς τον Θεσσαλό και τον Δράκοντα και μια κόρη που παντρεύτηκε τον Πόλυβο, επίσης ιατρό.
Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.
Η χρήση των φυτών για φαρμακευτικούς σκοπούς είναι τόσο παλιά όσο και ο πολιτισμός και η πρώτη γνωστή γραπτή αναφορά για θεραπευτικά φυτά έρχεται από τους Σουμέριους το 2200 π.Χ. Ο πατέρας της Ιατρικής, ο Έλληνας Ιπποκράτης κατέγραψε περίπου 400 είδη βοτάνων που η χρήση τους ήταν γνωστή κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και ο Διοσκουρίδης κατά τον πρώτο μ.Χ. αιώνα έγραψε μια βοτανική χρησιμοποιώντας 600 φυτά. Αυτό το έργο ήταν βάση για πολλές μεταγενέστερες βοτανικές έρευνες. Μια από τις πιο δημοφιλείς βοτανικές γράφτηκε από τον Culpeper το 17ο αιώνα.
Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού οι προλήψεις σε συνδυασμό με την άγνοια απέδωσαν μαγικές ιδιότητες στα φυτά, μερικές φορές για ασήμαντη αιτία, και ανέπτυξαν ιεροτελεστίες όπου μηχανορραφούσαν για συντηρήσουν το μυστήριο και την μαγεία.
Ο άνθρωπος ήταν επίσης πληροφορημένος, από την αρχή του πολιτισμού, για τα αποτελέσματα των αρωμάτων στο σώμα στο μυαλό και στα συναισθήματα. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνταν για να προσελκύσουν αγάπη, φαγητό και προστασία. Τα αρωματικά φυτά χρησιμοποιούνταν για να γιατρέψουν το σώμα. Τα πιο ακριβά λουλούδια προσφέρονταν στους θεούς και στις θεές σαν θυσία, και η χρήση αρωματικών θυμιαμάτων έχει καταγραφεί από την αρχαιότητα.
Σε όλο τον κόσμο, από την αρχαιότητα μέχρι την σύγχρονη εποχή, διαφορετικές κουλτούρες έχουν ανακαλύψει πολλά κοινά σημεία όπως και ποικίλες χρήσεις για βότανα και αιθέρια έλαια. Οι μύθοι, οι θρύλοι, η παράδοση και η ιατρική αντικατοπτρίζουν αυτές τις γνώσεις.

Aκουσε για βότανα ο Χαμομηλάκης και τσουπ παρουσιάστηκε.

- Πες και για μένα , πες και για μένα. Μάλλον γράψε και για μένα, μου είπε. Εχω πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Το ξέρεις?

Το ξέρω του είπα, και σταμάτα την γκρίνια, είχα σκοπό να σε αναφέρω.

Το χαμομήλι είναι αρωματικό φυτό, κοινότατο στην Ελλάδα. Απαντάται σχεδόν παντού, σε καλλιεργημένους και χερσαίους τόπους. Το ταπεινό σε εμφάνιση αλλά γίγαντας σε ιδιότητες χαμομήλι είναι ένα από τα πιο χρήσιμα φαρμακευτικά φυτά μας. Οι Αρχαίο Ελληνες το ονόμασαν “μήλο χαμαί” επειδή έκριναν ότι μύριζε σαν μήλο. Τα άνθη του χρησιμοποιούνται στην φαρμακευτική και την αρωματοποιία, καθώς και ως αφέψημα που έχει πολύτιμες καταπραϋντικές ιδιότητες και αβλαβείς λιποδιαλυτικές ουσίες κατά της παχυσαρκίας και θεραπευτικές των φλογώσεων του δέρματος. Συνιστάται γαι την ομορφιά του προσώπου , για τα μαλλιά, τα μάτια και γενικά για όλο το σώμα. Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική, ενώ τα δισκία χαμόμηλου ή το αραιωμένο βάμμα μπορούν να βοηθήσουν τα μωρά που βγάζουν δόντια ή έχουν κολικούς. Το γνήσιο έλαιο χαμομηλιού είναι πολύ ακριβό και έχει βαθύ μπλε χρώμα.
Το χαμομήλι έχει επίσης ονομαστεί “γιατρός των φυτών”, γιατί τα ασθενικά φυτά του κήπου δυναμώνουν όταν φυτεύεται γύρω τους χαμομήλι.

Βότανα τότε, ντόπινγκ σήμερα...!!!

Την Υγειά μας να έχουμε! Το πολυτιμότερο αγαθό!

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου.

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People - ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.

Ο Κύκλoς τoυ Ελληvικoύ Παιδικoύ Βιβλίoυ είναι το Ελληvικό Τμήμα της Διεθvoύς Οργάvωσης Βιβλίωv για τη Νεότητα (International Board on Books for Young People - IBBY).

Γι αυτό και γω σκέφτηκα να σας χαρίσω ένα παραμυθάκι.

Το καράβι "Κόκκινη κλωστή δεμένη"

Μπορεί κάποιος να μαντέψει ποιος είναι ο Ακης ο δυνατός, ο Λούης ο Γρήγορος, ο Κάτης ο χαρούμενος, ο Μπεμπε ο σκανδαλιάρης, ο Τούνος ο τρομερός, ο Τσοκ το πειρακτήρι, η Αννούλα η ναζιάρα;
Είναι μόνο μερικά από τα παιδιά του πληρώματος ενός μεγάλου πειρατικού καραβιού που αποφάσισαν μια μέρα να κάνουν ένα ταξίδι.Όταν πήραν την απόφαση αυτή ήταν πολύ μικρά όμως στο καράβι δεν ήταν μόνα. Πήραν μαζί τους και 6 απίθανους καπετάνιους.
Πριν ξεκινήσουν λοιπόν το ταξίδι τους σκέφτηκαν ότι έπρεπε να δώσουν και ένα όνομα στο καράβι τους.
«Τι σπαζοκεφαλιά;» έλεγαν
«Τίποτα δεν μπορούμε να σκεφτούμε.»
Η καπετάνισσα Ελένη όμως που έκανε βόλτες συνέχεια στο κατάστρωμα και επιθεωρούσε το καράβι για να δει αν είναι έτοιμο για τον απόπλου, πρόσεξε ότι το σκοινί της μεγάλης άγκυρας ήταν;;Μπορείτε να φανταστείτε;
Nαι, ήταν ΚΟΚΚΙΝΟ!!!!

Η καπετάνισσα φώναξε αμέσως όλο το πλήρωμα και τους υπόλοιπους καπετάνιους για να τους το δείξει.
«Λοιπόν;» λέει η καπετάνισσα Ελένη.
«Τι όνομα νομίζεται ότι ταιριάζει στο καράβι μας;»
«Εγώ λέω να το ονομάσουμε Το Κόκκινο Καράβι λέει η καπετάνισσα Ηντρη»
«Όχι, όχι εγώ λέω να το ονομάσουμε Κόκκινη Αγκυρα» φώναξε η καπετάνισσα Ελεάννα.
«Εγώ νομίζω ότι του πάει καλύτερα το Κόκκινο Σκοινί» λέει η καπετάνισσα Ελένη.

Και ξαφνικά τα μουτράκια των παιδιών έλαμψαν από χαρά και όλα μαζί φώναξαν με όλη τους τη δύναμη.
«ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ!!!!!!»

Τι τέλεια ιδέα!Σαν το ποιηματάκι που μας λένε πριν ξεκινήσει κάθε παραμύθι.
«Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη
δωσ’ της κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινίσει.»
«Το καράβι μας όμως χρειάζεται και ένα κατάρτι.» Σκέφτηκε η Σάντυ.

«Σωστά»Φώναξε η καπετάνισσα Ρόη.

«Έχω πάντα μαζί μου τη μαγική εργαλειοθήκη μου. Μπορώ με τη βοήθεια σας να το φτιάξω στη στιγμή.»
« Ναι αλλά χρειαζόμαστε και μια σημαία» λένε η Μελένια και η Μελίνα.
«Κανένα πρόβλημα. Έχουμε εδώ και ζωγράφους. Και μάλιστα τους καλύτερους. Την Αρια και το Μάριο» εξηγεί η καπετάνισσα Έλενα.
«Ναι αλλά δεν έχουμε σκεφτεί κάτι πολύ σημαντικό τι θα τρώμε στο ταξίδι μας;» λέει με τη χαδιάρικη φωνή της η Χ΄'πξ«Σιγά το δύσκολο. Έχουμε τη πιο σούπερ και καλύτερη μαγείρισσα,
Τη κυρία Σούλα» λέει στα παιδιά ο Δημήτρης.
Τότε η Μαρίνα, η Πηνελόπη, η Νία και η Μαρία, τα τέσσερα κορίτσια πρόσεξαν ότι ο αέρας άρχισε να δυναμώνει. Ήξεραν ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει το μακρινό τους ταξίδι.
«Βίρα τις ʼγκυρες» φώναξε τότε η καπετάνισσα Ελένη.

Και τότε τα παιδιά που ήξεραν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν, σήκωσαν τη μεγάλη άγκυρα, άνοιξαν τα χρωματιστά πανιά και φώναξαν δυνατά.
«Είμαστε Εμείς, της Κόκκινης Κλωστής»

Το καράβι τους άρχισε σιγά - σιγά το θαυμάσιο ταξίδι του.Ένα ταξίδι μέσα στη δημιουργία, τη γνώση και τη περιπέτεια.Όλο αυτό τον καιρό έμαθαν πολλά και σπουδαία πράγματα:
Στην αρχή έμαθαν να ζωγραφίζουν, να πλάθουν με το ζυμαράκι τους διάφορα σχήματα, έμαθαν να χορεύουν και να παριστάνουν διάφορα ζώα, να κάνουν γυμναστική και παίζουν με τα πολλά, πάρα πολλά παιχνίδια που βρίσκονταν σε όλες τις καμπίνες του καραβιού.
Αργότερα έμαθαν τους κανόνες που έχει κάθε καράβι που θέλει να πιστεύει ότι είναι σπουδαίο:
Τους κανόνες και τα συναισθήματα.Έμαθαν πως πρέπει να μιλάνε μεταξύ τους, πώς να δείχνουν την αγάπη τους και το θυμό τους, πώς να ζητάνε κάτι.
Αλλά έμαθαν και για τους κανόνες της καθαριότητας στη κουζίνα, στη τουαλέτα και πως όταν τελειώνουν το παιχνίδι τους ή τη δουλειά τους να συγυρίζουν. Μάλιστα όταν έφτανε η ώρα να συγυρίσουν έλεγαν ένα τραγουδάκι:
«Βάλε τάξη όλα να ‘ ναι καθαρά
Να΄ σε εντάξει να μοιράζεται η δουλειά»
Μετά τα παιδιά άρχισαν να κάνουν ακόμα πιο σπουδαία πράγματα.
Έμαθαν να γράφουν, να μετράνε αριθμούς, να φτιάχνουν δύσκολα πάζλ, να φτιάχνουν μπισκότα, να παίζουν στο κομπιούτερ και άλλα πολλά που θα χρειαστώ ένα τόνο σελίδες για να τα γράψω. Και μη νομίζετε ότι οι ήρωες μας δεν κατέβαιναν από το καράβι καθόλου.Το καράβι αυτό έκανε πολλές στάσεις.
Επισκέφτηκαν κινηματογράφους, θέατρα, κουκλοθέατρα, μουσεία, ελαιοτριβεία, μα και σπουδαίες χώρες όπως την Ινδία όπου τα κορίτσια όταν μεγαλώσουν ζωγραφίζουν μια κόκκινη ελιά στο μέτωπο τους, την Αφρική με την απέραντη ζούγκλα όπου ζουν ελέφαντες, λιοντάρια, τίγρεις, καμηλοπαρδάλεις και άλλα πολλά, τη Γαλλία με το σπουδαίο Πύργο του Αιφελ και την πανέμορφη Ελλάδα με τα πολλά νησάκια της και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Μα το πιο, πιο σπουδαίο απ’ όλα αυτά ήταν όταν ανακάλυψαν μαζί με τους τρείς εκπαιδευτές τους το Χρήστο, τη Παυλίνα και τη Κρίστα, ένα μικρό καταπράσινο νησί με καταρράκτες, λιμνούλες και όλων των ειδών λουλουδάκια και πουλιά. Εκεί λοιπόν βρήκαν τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου.Ήταν κρυμμένος βαθιά στη κουφάλα του πιο γέρικου δέντρου.Τα παιδιά βρήκαν το μικρό, χρυσό μπαούλο και κάνοντας ένα κύκλο κάθισαν στο χώμα γεμάτα αγωνία για να το ανοίξουν.Το ανοίγουν λοιπόν και τι να δούν!
Πολλά χρυσά φλουριά που πάνω τους το καθένα έγραφε μια πολύ μικρή αλλά συνάμα και σπουδαία λέξη:
«ΦΙΛΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΓΝΩΣΗ,ΖΩΗ, ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΑΘΟΣ»
Τα παιδιά τότε σκέφτηκαν ότι ήρθε η ώρα να γυρίσουν πίσω.
Τα μπαούλα τους τώρα είχαν γεμίσει με πολλά από εκείνα τα «χρυσά φλουριά» και σίγουρα θα τα κουβαλάνε πάντοτε μαζί τους.Το ταξίδι τους ήταν τόσο συναρπαστικό!Υπάρχουν όμως μέρη που δεν έχουν εξερευνήσει ακόμα…
Και περιμένουν με λαχτάρα πότε θα ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι που σχεδιάζουν τώρα να είναι πιο μακρινό πιο συναρπαστικό και πιο σπουδαίο!
Κατεβαίνοντας από το καράβι τους αποχαιρέτησαν το ένα το άλλο, έκαναν το «πειρατικό χαιρετισμό» στους απίθανους καπετάνιους τους και υποσχέθηκαν να μείνουν για πάντα φίλοι.

Παγκόσμια Ημέρα Μετεωρολογίας

Η Μετεωρολογία αποτελεί κλάδο των Φυσικών επιστημών, με κύριο αντικείμενο την έρευνα της ατμόσφαιρας στο σύνολό της και τα φαινόμενα που συμβαίνουν σ΄ αυτή. Και επειδή τα φαινόμενα που ενδιαφέρουν τη Μετεωρολογία είναι εκείνα που συμβαίνουν στο κατώτερο στρώμα της ατμοσφαίρας, που παρατηρούνται δηλαδή ως «τροπές», ως μεταβλητές αυτού του στρώματος, ονομάσθηκε αυτό τροπόσφαιρα. Επειδή όμως τα φαινόμενα αυτά και οι αρχαίοι Έλληνες τα ονόμαζαν «μετέωρα» εξ αυτού και η επιστήμη επ΄ αυτών ονομάσθηκε Μετεωρολογία και τα φαινόμενα Μετεωρολογικά φαινόμενα.

Η σημαντική για την μετεωρολογία περίοδος, αρχίζει με τον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.). Ο Αριστοτέλης απεκατέστησε το κύρος της Μετεωρολογίας καθιστώντας την κλάδο γνώσεως, ξεχωριστό απ’ την Αστρονομία, και γράφοντας το πρώτο παγκοσμίως εγχειρίδιο Μετεωρολογίας, που ευτυχώς διασώθηκε, και ονομάζεται “Μετεωρολογικά”. "Τα 4 στοιχεία του Αριστοτέλη"

"Ολόκληρος ο γήινος κόσμος", έγραψε ο Αριστοτέλης, "αποτελείται από τέσσερα στοιχεία: φωτιά, αέρα, νερό και γη. Αυτά μπορούν να μετασχηματισθούν το ένα στο άλλο, το καθένα βρίσκεται κρυμμένο μέσα στα υπόλοιπα".

Οι απόψεις του Αριστοτέλη είναι η πρώτη προσπάθεια να ερμηνευτεί ο καιρός χωρίς τη βοήθεια δαιμόνων και θεών.

Στο σύγγραμμά του αυτό, ο Αριστοτέλης περιλαμβάνει όλες τις υπάρχουσες την εποχή του γνώσεις, τις οποίες αφού έλεγξε και συμπλήρωσε με δικές του παρατηρήσεις και θεωρίες, καθώς και με παρατηρήσεις των μαθητών του, τις κατέταξε σε ένα σύστημα. Αυτή η εργασία, μέχρι και τον 17ο μ.Χ. αιώνα, αποτελούσε το μοναδικό παγκοσμίως μετεωρολογικό εγχειρίδιο. Για τον λόγο αυτό, ο Αριστοτέλης ονομάστηκε “Πατέρας της Μετεωρολογίας”. Η συστηματική παρατήρηση και η ασχολία μεγάλου αριθμού φιλοσόφων με τα ατμοσφαιρικά φαινόμενα έδωσε τους καρπούς της, διότι οφείλουμε πάρα πολλές ορθές θεωρίες περί των φαινομένων τούτων στους αρχαίους Έλληνες.

Οι σημαντικότεροι και επιφανέστεροι αρχαίοι ΄Ελληνες μετεωρολόγοι ήταν οι:

• Αέτιος ο Αντιοχεύς
• Άρατος ο Σολεύς
• Αριστοτέλης
• Αρριανός ο Μετεωρολόγος

• Βόηθος ο Σιδώνιος
• Επίκουρος ο Σάμιος
• Ευκτήμων ο Αθηναίος
• Εύδοξος ο Κνίδιος

• Θεόφραστος
• Ίπαλλος ο Κυβερνήτης
• Ιππόδαμος ο Μιλήσιος
• Ποσειδώνιος ο Απαμεύς

Σε αυτούς οφείλουμε τον όρο Μετεωρολογία, αυτοί επινόησαν τον Ανεμοδείκτη στην απλουστέρα του μορφή, το θερμοσκόπιο, όπως προκύπτει από λεπτομερείς περιγραφές στα έργα του Ήρωνος του Αλεξανδρέως και του Φίλωνος του Βυζαντίου. Από την μεφάφραση των έργων του Ήρωνος στην Λατινική και Ιταλική γλώσσα, εμπνεύσθηκαν οι Γαλιλαίος, Ντρέπελ και Πόρτα την ιδέα της κατασκευής ενός νέου θερμοσκοπίου, όπως υποστηρίζει ο Γερμανός Μετεωρολόγος Hellman.

Αλλά και την γένεση πολλών μετεωρολογικών φαινομένων ορθώς εξηγούν οι αρχαίοι φιλόσοφοι, όπως το ότι ο ήλιος είναι το ηγεμονικό αίτιο όλων των ατμοσφαιρικών φαινομένων. Παρά δε το γεγονός ότι εστερούντο θερμομέτρων και οι παρατηρήσεις της θερμοκρασίας του αέρα ήσαν κατά κάποιον τρόπο υποκειμενικές, εν τούτοις διεπίστωσαν την ημερήσια και ετήσια μεταβολή της θερμοκρασίας του αέρος, τον ακριβή χρόνο των άκρων θερμοκρασιών κατά την ημέρα και το έτος, καθώς και την μεταβολή της θερμοκρασίας με το ύψος.

Οι αρχαίοι Έλληνες, σαν ναυτικός λαός, μελέτησαν τους ανέμους περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μετεωρολογικό στοιχείο ή φαινόμενο. Κατέταξαν τους ανέμους σε γενικούς και τοπικούς μελέτησαν τους Ετησίας (μελτέμια) την θαλάσσια και απόγειο αύρα, τις αύρες των ορέων και των κοιλάδων και γενικά προσέφεραν τέτοια πληθώρα γνώσεων επί του στοιχείου του ανέμου, ώστε οι σημερινοί μελετητές χρησιμοποιούν επωφελώς τα συμπεράσματα και τις παρατηρήσεις τους.

Είναι καταπληκτική ή ομολογία του Γερμανού καθηγητή Flohn, ότι ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει πρώτος την ύπαρξη αερίων μετώπων και είχε εξηγήσει πολύ ορθά τις καιρικές καταστάσεις που αυτά δημιουργούν κατά την διάβασή τους από τις διάφορες περιοχές.

Επίσης διετυπώθησαν ορθότατες θεωρίες για τον σχηματισμό των νεφών, την δημιουργία της βροχής, του χιονιού, της χαλάζης, της δρόσου, της πάχνης αλλά και για τα διάφορα οπτικά φαινόμενα όπως το ουράνιο τόξο.

Ήδη από την εποχή του Αναξιμένους το φαινόμενο της βροχής απεδίδετο από τους φιλοσόφους στην συμπύκνωση των ατμοσφαιρικών υδρατμών.

Τέλος, οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι διαίρεσαν την γήινη σφαίρα σε κλιματικές ζώνες και περιέγραψαν τις κλιματικές συνθήκες αυτών καθώς και την επίδρασή τους στη ζωή των ανθρώπων, φυτών και των ζώων.

Η πρώτη απόπειρα για ερμηνεία των διαφόρων ατμοσφαιρικών φαινομένων έγινε τον 5ο π.Χ. αιώνα. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και αστρονόμοι μετά από συστηματική παρατήρηση των καιρικών φαινομένων διατύπωσαν τις αρχές που τα διέπουν. Προσπάθησαν μάλιστα να φτάσουν μέχρι τη στατιστική πρόγνωση του καιρού, από τις καταγραφές των καιρικών φαινομένων στα παραπήγματα. Οι σπουδαιότερες προσπάθειες ήταν του Αριστοτέλη και του Ιπποκράτη. Ο Ιπποκράτης κατέληξε στην αρχή ότι τα μετεωρολογικά φαινόμενα επαναλαμβάνονται. Τα παρακολούθησε συστηματικά κατά τη διάρκεια του έτους και έγινε ο πατέρας της κλιματολογίας.

Τα παραπήγματα ήταν τα πρώτα μετεωρολογικά ημερολόγια, που κυκλοφορούσαν στην αρχαία Ελλάδα από τον 5ο π.Χ. αιώνα. Αναφέρονται στο έργο του Θεόφραστου, ενώ λιγα από αυτά διασώθηκαν στο έργο του Γέμινου Εισαγωγή στα φαινόμενα.

Τα παραπήγματα συντάσσονταν συχνά από φιλόσοφους, μετά από παρατηρήσεις που έκαναν σε ψηλά σημεία, όπως η Μήθυμνα και το βουνό Ίδη. Το όνομά τους το οφείλουν στον τρόπο με τον οποίο σημειωνόταν η προς παρατήρηση ημέρα· δίπλα σε κάθε ημέρα υπήρχε μια τρύπα όπου έμπαινε ένας μικρός πάσσαλος (παράπηγμα σημαίνει βαλμένο στο πλάι). Τα παραπήγματα γράφονταν σε πέτρα ή περγαμηνή και κυκλοφορούσαν στην αγορά, ενημερώνοντας τους πολίτες με τις μετεωρολογικές και αστρονομικές προβλέψεις που περιείχαν. Μεταξύ αυτών που συνέταξαν παραπήγματα αναφέρονται ο Δημόκριτος και ο Κόνωνας.

Ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε διάφορες ονομασίες για να περιγράψει το Βόρειο Σέλας, μεταξύ των οποίων και τη λέξη «χάσμα», την οποία διακρίνουμε στην εικονογράφηση του Gemma το 1575, μία από τις αρχαιότερες εικονογραφήσεις του Βόρειου Σέλαος στην Ευρώπη. Μία από τις πιο ιδιόμορφες ονομασίες που χρησιμοποίησε ο Αριστοτέλης, ήταν η λέξη «αίγες», την οποία αποδίδει εδώ ο Gemma με λατινικούς χαρακτήρες ως «capre».

ΤΟΜΗ ΚΟΡΜΟΥ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑΣ (ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ)

Η δρυς αυτή βρίσκονταν στη Βοιωτία και καταστράφηκε από καταιγίδα την άνοιξη του 1987, συμπληρώνοντας ηλικία 400 ετών. Από μετρήσεις που έγιναν σε κοντινό βροχομετρικό σταθμό, διαπιστώθηκε ότι το πάχος των δακτυλίων του κορμού (οι οποίοι αντιστοιχούν ο καθένας σε ένα έτος ηλικίας του δέντρου) εξαρτάται από την ποσότητα της βροχόπτωσης τη χρονιά που δημιουργήθηκε ο δακτύλιος.

Παγκόσμια Ημέρα Νερού - Η2Ο.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οφείλουμε να διασφαλίσουμε την ποιότητα του νερού μας!

Ούτε οι πληροφορίες πόσα τρίτα ή τέταρτα του πλανήτη καλύπτεται από νερό ή πόσο τοις εκατό(¾ της επιφάνειας της γης,ή το 71%και όμως λιγότερο από το 3% αυτού του νερού είναι γλυκό) με ενδιάφερουν, ούτε πόσο τοις εκατό του ανθρώπου ή των ζώων (στα περισσότερα ζώα και φυτά το 65% είναι νερό) αποτελείται από νερό, ούτε πόσες μέρες μπορούμε να αντέξουμε χωρίς νερό (ο άνθρωπος ζει χωρίς τροφή 7 ημέρες, χωρίς νερό 3 ημέρες, χωρίς αέρα ....90 δευτερόλεπτα).

Μικρό παιδί θυμάμαι ότι πηγαίνα με την οικογένειά μου για μπάνιο σε καθαρές παραλίες της Αθήνας και όπου μας άρεσε. Το ίδιο πρέπει να έχετε ζήσει και εσείς. Καθαρή θάλασσα, καθαρά κοχυλάκια , καθαρή άμμο για πύργους και κάστρα, κουβαδάκια και όλα τα παρελκόμενα αυτών.

Σιγά σιγά και περνώντας τα χρόνια τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Προς το χειρότερο. Τώρα γιατί τα πράγματα αλλάζουν πάντα προς το χειρότερο εγώ δεν το έχω καταλάβει. Μπορεί κάτι να λέει ο Μέρφυ και για αυτό.

Αυτή η παραλία είναι μολυσμένη, στην άλλη απαγορεύεται το μπάνιο, στην άλλη το χρώμα του νερού θαμπό και με αφρούς.

Αλήθεια λέω και πιστέψτε με, στο χέρι μας είναι να παραλαμβάνουμε

μια τέτοια παραλία

και μέσα σε λίγα χρόνια να την παραδίδουμε στην επόμενη γενιά κάπως έτσι.

Μπορούμε και με πολύ λίγη καλή προσπάθεια

να την κάνουμε και έτσι.(Ο κατάλογος των σκουπιδιών και των τοξικών αποβλήτων που πέφτουν στις θάλασσες και τις λίμνες είναι τεράστιος. Αναφέρουμε μόνο μερικά από αυτά: Απορρυπαντικά, διαλυτικά, κατάλοιπα λιπασμάτων, εντομοκτόνων, ζιζανιοκτόνων, πλαστικά πάσης φύσεως (σακκούλες, ποτήρια, τραπεζομάντηλα, παιχνίδια, ξυριστικές μηχανές, κ.λ.π.), ελαστικά (αυτοκινήτων, ποδηλάτων, εξαρτημάτων διαφόρων μηχανημάτων, κ.λ.π.), αλουμίνια (κουτιά αναψυκτικών, οικιακές συσκευές, πόρτες, παράθυρα, κ.λ.π.). Αν ήθελε κάποιος να δώσει αριθμούς που αντιστοιχούν σε μερικά από τα πιο πάνω «σκουπίδια», θα μας τρόμαζε. Το αφήνω σ' εσάς να υπολογίσετε π.χ. πόσα άδεια κουτιά αλουμινίου μπύρας και αναψυκτικών πετάνε όλοι οι λαοί της Γης στη στεριά, στις θάλασσες και στις λίμνες το χρόνο. Πόσες πλαστικές σακούλες. Πόσα ελαστικά αυτοκινήτων).

Η και με ταμπέλες είναι θέμα οργάνωσης οι ταμπέλες, πώς να το κάνουμε!

Μικρό παιδί θυμάμαι να πηγαίνουμε εκδρομές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και να πλατσουρίζω στα νερά των ποταμών, να χαζεύω τα μικρά ψαράκια ή τους γυρίνους, να μαζεύω όμορφες πέτρες σαν μεγάλα αυγά, καθαρές και στρογγυλές.

Είναι πραγματικά ομορφιά της φύσης τα ποτάμια της, με τα καθαρά κρυστάλινα νερά τους. Είναι πολύ δύσκολο αλλα όχι ακατόρθωτο με την ανθρώπινη παρέμβαση να τα αλλάξουμε. Να τα κάνουμε κάπως έτσι.

(Η απληστία του ανθρώπου φθάνει σε καταστροφές που είναι μη αναστρέψιμες, με κορυφαία εκείνη της εξαφάνισης μορφών ζωής πάνω στον πλανήτη μας. Εκτιμάται ότι ο άνθρωπος εξοντώνει καθημερινά γύρω στα 100 είδη ζώων, πουλιών, ψαριών και φυτών. Αυτό σημαίνει ότι όλος αυτός ο παράδεισος των μορφών ζωής χάνεται για πάντα και έτσι ο άνθρωπος ποτέ δεν θα έχει την ευκαιρία να τα γνωρίσει, να τα μελετήσει, να τ' αγαπήσει. Και το σπουδαιότερο είναι ότι δεν θα ωφεληθεί από αυτά, γιατί, ως γνωστόν, ο άνθρωπος έχει ωφεληθεί και συνεχίζει να ωφελείται τα μέγιστα από πολλές μορφές ζώων και φυτών (π.χ. για την παρασκευή φαρμάκων). Όταν σκοτώνεις μια μορφή ζωής που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, είναι σαν να καις ένα βιβλίο πριν καν το διαβάσεις. Έτσι χάνεις για πάντα την ευκαιρία να μάθεις τι ωραία, ενδιαφέροντα και ωφέλιμα πράγματα έγραφε αυτό το βιβλίο).

Υπάρχουν πάρα πολλοί όμορφοι μικροί καταράκτες.

Εκεί όπου το νερό είτε από το λιώσιμο του χιονιού στα ψηλά μας βουνά, είτε από πηγές που αναβλύζουν μέσα από τα έγκατα της γης, αγκαλιάζει τα βράχια. Κυλάει και γίνεται ένα μαζί τους. Πόσο εύκολα αυτό το θαύμα της φύσης μετατρέπεται σε κάτι τέτοιο.

(Περίπου το 12% του νερού που πέφτει στη γη μπαίνει κατευθείαν στο σύστημα των ποταμών και οδεύει για τις θάλασσες. Το υπόλοιπο όμως 88% ποτίζει την γη και καθώς περνάει από διαδοχικά στρώματα εδάφους διηθείται, καθαρίζεται και καταλήγει σιγά σιγά σε υπεδάφιους χώρους όπου σχηματίζει το λεγόμενο υδροφόρο ορίζοντα. Το υπεδάφιο αυτό νερό τροφοδοτεί τα πηγάδια, τις πηγές, και καταλήγει στα ποτάμια, τις λίμνες και τελικά στο χαμηλότερο σημείο που είναι οι θάλασσες και οι ωκεανοί, συμπληρώνοντας έτσι τον υδρολογικό κύκλο.)

Γιατί οι λίμνες δεν είναι στολίδια?

Δεν ειναι υδάτινες οάσεις? Με την δική του πανίδα και χλωρίδα. Τόπος κατοικίας, πουλιών, ψαριών, βατράχων. Και αυτές όμως μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε "νεκρή φύση".

Μικρό παδί θυμάμαι όταν διψούσα άνοιγα τη βρύση και έπινα νερό. Με τα χρόνια όμως η μια περιοχή μετά την άλλη έβγαζε ακατάλληλο το πόσιμο νερό της. Και περάσαμε στα εμφιαλωμένα. Και στις αναλύσεις που μια βρίσκουν 100.000.000 κολοβακτιρίδια την άλλη ότι δεν πρέπει να μένει στον ήλιο γιατι χαλάει και αναπτύσει μικρόβια....Τουλάχιστον όμως έχουμε κάποιο νερό καλό ή κακό, ποιός μπορεί να το βεβαιώσει αυτό, για να πίνουμε όταν διψάμε.

Και αυτό που για μας είναι (ακόμη, αλλά για όσο ακόμη?) αυτονόητο ένα καθαρό νερό, για πολλούς άλλους (Στην αυγή του 21ου αιώνα περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Περίπου 2.4 δισεκατομμύρια - το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού - δεν έχουν επαρκή μέσα προσωπικής υγιεινής, Το 80% ασθενούν και περίπου 3.4 εκατομμύρια πεθαίνουν ετησίως από ασθένειες που οφείλονται στο ακατάλληλο νερό!)

στον πλανήτη δεν είναι. Και περπατάνε πολλά χιλιόμετρα για λίγα μπουκάλια "κίτρινου" νερού... πού το κουβαλάνε όχι πάντα πάνω σε ζώα.

Ο Δημιουργός, μέσα στο σχέδιό Του για τη δημιουργία, έθεσε διαδικασίες απίστευτης αρμονίας και σοφίας, μέσω των οποίων διατηρεί τη δημιουργία Του. Παρ’ότι το φυσικό περιβάλλον και αυτό συστενάζει από τις συνέπειες της αμαρτίας του ανθρώπου, εν τούτοις ο Δημιουργός φροντίζει για τον άνθρωπο, περιμένοντας να μετανοήσουμε και να επιστρέψουμε σε Αυτόν, έχοντας προσδιορίσει την ημέρα " ..εν η μέλλει να κρίνει την οικουμένην εν δικαιοσύνη διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκε εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών" (Πράξεις 17:31). Στο Νώε, μετά τον κατακλυσμό ο Κύριος είπε: "...εν όσω μένει η γη, σπορά και θερισμός, και ψύχος και καύμα, και θέρος και χειμών, και ημέρα και νύξ, δεν θέλουσι παύσει" (Γένεσις 8:22).Ο δε απόστολος Παύλος στους κατοίκους των Λύστρων είπε ότι πρέπει να επιστρέψουν "προς τον Θεόν το ζώντα, όστις έκαμε τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν, και πάντα τα εν αυτοίς...δεν αφήκεν αμαρτύρητον εαυτόν, αγαθοποιών, δίδων εις ημάς ουρανόθεν βροχάς και καιρούς καρποφόρους, γεμίζων τροφής και ευφροσύνης τας καρδίας ημών" (Πράξεις 14:15-17).

Ανέκαθεν η ζωή συνδέεται με την ύπαρξη του νερού, είτε είναι ωκεανός, θάλασσα, λίμνη, τρεχούμενο νερό ή ποταμός. Η ζωή γεννήθηκε μέσα στο νερό, δίπλα στο νερό, έχοντας σαν αφετηρία το νερό.

Ο άνθρωπος οδηγεί τα βήματά του πάνω στη γη ακολουθώντας τις υδάτινες φλέβες: σαν το νερό κυλάει ή αναπαύεται ή πέφτει από τον ουρανό αγκαλιάζει το σπέρμα της ζωής βοηθώντας το να αναπτυχθεί.

Όλα τα όντα στρέφουν τα μάτια της ψυχής τους και την ύπαρξή τους ολάκερη προς το νερό, αφού το νερό είναι η κινητήρια δύναμη στην πλημμυρίδα και την άμπωτη τής αιωνιότητάς τους.

Οι αγαπημένες πόλεις ιδρύθηκαν πλάι σε νερό, μέσα στο νερό αγκαλιάζοντας το υγρό στοιχείο με τα οικοδομήματά τους, παληά ή σύγχρονα. Βαδίζοντας στα ίχνη του νερού η ανθρωπότητα οδηγήθηκε στην υλική και διανοητική της εξέλιξη.

Ο άνθρωπος ερωτεύθηκε το νερό, αγάπησε τη ζωή και τη φύση – τη μητέρα τροφό και παιδαγωγό του, και, έτσι γεννήθηκαν ο πολιτισμός και οι τέχνες όπως τις απολαμβάνουμε σήμερα.

Παιχνιδια τα νερα Στα σκιερα περασματα Λενε με τα φιλια τους την αυγη Που αρχιζει Οριζοντας-

Ο.Ελύτης