Νέες γεύσεις... χριστουγεννιάτικες...

Ξέρετε τί πίνω τώρα?

...

Εμένα τα μαντζούνια, τα βοτάνια, τα ροφήματα τα περίεργα πολύ μου αρέσουν.

Και οι νέες γεύσεις. Να δοκιμάζω και να επιλέγω, αν μου αρέσει να ξαναδοκιμάσω, αν όχι να απορρίψω.

Σε γενικές γραμμές είμαι υπέρ των νέων πραγμάτων.

Είμαι και περίεργη...

Και .. τι θυμήθηκα τώρα, που είπα μ αρέσει να δοκιμάζω καινούργιες γεύσεις...

Στη Φινλανδία σε καλό εστιατόριο γύρω στα 25 άτομα, όλοι από Ελλάδα, στο τί θα πάρουμε, όλοι με μια φωνή: Τ Α Ρ Α Ν Δ Ο Ο Ο Ο Ο .

Και με μια χαρά που περιμέναμε τον τάρανδο.. τι να σας πω... Το περίεργο, και εκεί άναψε η κουβέντα, ήταν η μαρμελάδα αγριομύρτυλα που μας έφεραν σε λευκά μπολάκια. Γέμισαν τα τραπέζια οι σερβιτόροι, με μαρμελάδα.

- Ρε παιδιά τη μαρμελάδα τι μας την φέρανε? Για βραδυνο ήρθαμε... Ερώτημα που έμεινε ανάπαντητο μέχρι τη στιγμή που...

Και ήρθε μετά από ατελείωτη αναμονή το φαγητό. Εγώ σκέφτηκα ότι τον κυνηγάνε να τον πιάσουν ... Αλλοι είπαν ότι πήγε στο κοντινό δάσος για κυνήγι ο ιδιοκτήτης και άλλες τέτοιες χαζομάρες για να περάσει η ώρα.

Οσο για την μαρμελάδα, ΑΝΑΡΠΑΣΤΗ , γιατι ο βρωμο-τάρανδος δεν τρωγόταν με τίποτα. Και μέλι να είχαμε και Σαντιγύ θα του βάζαμε από πάνω για να πάει "κάτω". Τραυματική εμπειρία. Αλλά τον φάγαμε. Όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Ήταν και πανάκριβο πιάτο. Ήταν και κοινό πιάτο. Άντε να μην έτρωγα τον τάρανδο τον δικό μου, τι να έτρωγα τον τάρανδο του διπλανού? Ένα ζώο ήταν. Το ίδιο. Ίδια γεύση ολωνών.

Ενώ στην Πορτογαλία που δοκίμασα κάτι θαλασσινά περίεργα, μου άρεσαν πολύ. Ήταν κάτι οστρακόδερμα , σαν δαχτυλάκια, τα οποία από ότι έμαθα ήταν κολλημένα σε βράχους μόνο στη Μαδέρα και τρωγόταν ωμό το μέσα τους. Απ έξω είχε κάτι σαν δέρμα. Πολύ περίεργα στην όψη , αλλά εμένα μου άρεσαν. Δεν θυμάμαι και πως τα λέγαν. Αλλά και να θυμόμουν, θα τα ζητούσα εδώ να μου τα φέρουν? (Εδώ παπάγια ψάχνω και δεν βρίσκω) . Οπότε δεν χάνω και τίποτα. Αν ξαναπάω Πορτογαλία, θα πάω στη βιτρίνα του εστιατορίου και θα πω: Αυτά θέλω. Τόσο απλά.

Ως τώρα θα έχετε απορίες, όπως που κολλάει ο τίτλος του ποστ. Τι λέει αυτή... και άλλα παρόμοια.

Έλα μου ντε. Ως τώρα δεν κολλάει πουθενά. Γιατί άλλο ήθελα να σας πω , αλλού πήγα... Τώρα όμως θα κολλήσει.

Πριν τα Χριστούγεννα λοιπόν, ένα βράδυ που είχα πάει στο σπίτι της φίλης μου της roxann μου έβαλε να δοκιμάσω αυτό το γερμανικό κρασί που πίνεται ζεστό τα Χριστούγεννα. Όχι μόνο μου άρεσε, αλλά την άλλη μέρα πήγα και το αγόρασα. Είναι ένα κρασί ημίγλυκο που έχει έντονες γεύσεις κανέλλας και φρούτων. Τρελάθηκα. Δεν το ήξερα. Τώρα το έμαθα και βρήκα και τη συνταγή να το φτιάξω μόνη μου.

Μετά λίγες μέρες έρχεται η roxann σπίτι μου και μου φέρνει το χριστουγεννιάτικο τσάι.

Ούτε αυτό το είχα δοκιμάσει.

Αυτό το τσάι είναι ένα απολαυστικό μίγμα βοτάνων, φρούτων και τσαγιού. Είναι μίγμα από υψηλού υψόμετρου τσάι Κεϋλάνης, άνθη ιβίσκου, κάλυκες τριαντάφυλλου, κομμάτια μήλου & αμύγδαλου σταφίδες, μύρτιλλα, κανέλα, γαρύφαλλα, ανανά, μάνγκο φλούδες εσπεριδοειδών , μαύρη σταφίδα, καρπό σαμπούκας και δεν ξέρω τι άλλο...

Έχω βάλει το φακελάκι με το τσάι στο ντουλάπι με τα καφε-κακαο-τσαοειδή και έχει μυρίσει όλο το ντουλάπι απ το άρωμα του που είναι μοναδικό.

Σκέφτηκα να φτιάξω το μίγμα, αλλά δεν ξέρω που θα βρω κάλυκες τριαντάφυλλου και καρπό σαμπούκας. Τα άλλα βρίσκονται.

Αν ξέρετε κάτι παράξενο, από συνταγή ροφήματος μέχρι ότι σας κατέβει στο μυαλό, παρακαλώ ενημερώστε με.

-----------

και λίγα ιστορικά στοιχεία για το τσάι.

Η ιστορία του τσαγιού μπλέκεται με τον μύθο. Λέγεται ότι ανακαλύφθηκε τυχαία από τον Κινέζο αυτοκράτορα Shen Nung, όταν στο νερό που ετοίμαζαν οι υπηρέτες του έπεσαν λίγα φύλλα από ένα θάμνο τσαγιού. Ο αυτοκράτορας, από περιέργεια, δοκίμασε το σκουρόχρωμο νερό και καθηλώθηκε από την φίνα γεύση του...

...κάπως έτσι, μια μέρα του 2.737 π.Χ. το τσάι ξεκίνησε το ταξίδι του στην ιστορία…

Μόνον άσπρο - μαύρο?

Είπα και γώ να κάνω ένα "διάλλειμα" γιατί αφιέρωμα στο άσπρο έχω κάνει στο παρελθόν και ένοιωθα ότι ήταν η σειρά του μαύρου.

Και δεν ήθελα με τίποτα μαύρες αναρτήσεις.

Σαν αρχή πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Εγώ με το μαύρο δεν έχω τίποτα. Ούτε ρατσίστρια είμαι. Και στη φύση πολύ μου αρέσει. Αλλά να το μαύρο δεν είναι χρώμα. Πώς να το κάνουμε.

Τελικά όμως δεν είναι όλα άσπρο - μαύρο και ευτυχώς.

Γιατί μέσα στο Β and W πρέπει πάντα υπάρχει λίγο χρωματάκι. Ετσι "μια ιδέα".

Τελευταία υποψιάζομαι ότι Όλα ή άν όχι όλα , πολλά, τα κάνουν οι νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου.

Ναι , μάλιστα. Αυτοί. Αυτοί στέλνουν διάφορα μηνύματα και έχουμε τις ανάλογες αντιδράσεις. Μπορεί όμως και να κάνω λάθος.

Φυσικά, δεν έχω καμμία διάθεση να ψάξω για τους νευροδιαβιβαστές και η ανάρτηση να είναι επιστημονικού ενδιαφέροντος.

Οτι ξέρω, λέω.

Και έλεγα για το άσπρο και το μαύρο.

Που εμένα σαν συνδιασμός πολύ μου αρέσει... Δεν ξέρω εσάς τί σας κάνει..

Αλλά όταν είδα και λίγο χρωματάκι να το στολίζει , μου άρεσε περισσότερο. Οπως στην μέση της παρτιτούρας , στο φωτεινό της σημείο, ένα ζευγάρι να χορεύει. Αυτή με κατακόκκινο φόρεμα!

Οπως επίσης, μια ιδέα κόκκινου στην καρέκλα! Είναι αυτή η πινελιά!

Και όταν από ένα μικρό μονοπάτι του εγκεφάλου σου έρχεται η εντολή για ή άσπρο ή μαύρο, τότε... αρκεί ένα μήνυμα από κάπου που θα βάψει με με χρωματιστή πινελιά την μαύρη διάθεση.

Την στιγμή που μέσα σου είναι όλα κουβάρι μπλεγμένο, τότε εμφανίζεται κάτι.

Είναι αυτό το κάτι που κάνει την διαφορά , αυτή η...κόκκινη πεταλουδίτσα... που πετάει και έρχεται

από μακρυά και κάνει την καρδιά να λάμπει!

Μια γλυκιά φωνή.....

ένα κεράκι στον Αγιο-Προστάτη του νησιού...

ένα mail γεμάτο ανησυχία...

Είναι αυτό που εμένα μου κάνει την διαφορά. Το νιάξιμο!

Είναι όμορφο το αλλά νάχει και το χρωματάκι του

ένα ευχαριστώ στους blogoφιλους.

γωγώ ,

    ζαχαρούλα,

                            Iφιγένεια,

                                               Ηλιογράφε,

Κόκκινη ομπρέλλα,

                                νότα,

                                             βροχούλα,

                                                               γλαρένια,

δρομάκι,

                     ονειρομαγειρέματα,

                                                       μαριέλα,

                                                                       πατερ παναγιωτη,

γιωργο,

                  καβειρε,

                                    φρικαντελα,

                                                           αχτιδουλα

                                      και πάλι όλους σας για το ενδιαφέρον.

 

Μύρισε καλοκαιράκι? Ελάτε να περάσουμε όμορφα.Λίγο απ΄ όλα...!!!

Ομορφα τα σχόλιά σας για το ανανεωμένο blog μου .Ετσι και γω σαν καλή οικοδέσποινα σήμερα θα σας κεράσω από όλα τα καλούδια.

Περάστε , καθήστε αναπαυτικά στο βολευτείτε σαν το σπίτι σας. Οποιος θέλει μπορεί να βγεί και στην Υπάρχουν και για τις κοπέλες που θέλουν να κάνουν ηλιοθεραπεία.

Και σερβιριστείτε

και όποιος θέλει μπορεί να πιει και ένα

Λίγα φρέσκα ζουμερά και λαχταριστά Βγήκα πρωί πρώι και τα μάζεψα, τα έπλυνα, τα καθάρισα.

Θέλετε να περπατήσουμε λίγο στην Εχουν βγει βόλτα τα

Ας παίξουμε στην άμμο. Ας σχεδιάσουμε μια έχοντας στο νου και στην καρδιά μας όμορφα συναισθήματα.

Ααααα εγώ βρήκα που μου αρέσει να μαζεύω. Μαζέψτε και τίποτα να μην τα κάνετε μπορείτε να τα

κλείσετε σε ένα έτσι απλά για διακόσμηση. Η και έτσι απλά πάνω στο κομοδίνο σας για να ξυπνάτε με την αίσθηση της θάλασσας.

Θέλετε να φτιάξουμε πύργους με την άμμο??? Τί ?? Δεν έχετε φτιάξει ποτέ με κουβαδάκι και φτυαράκι πυργάκια??? Α πα πα . Δεν το πιστεύω. Καλέ είναι εύκολο.

Εμπρός, όλοι τα κουβαδάκια σας, τα φτυαράκια σας, τις τσουγκρανίτσες σας και αρχίζουμε.

Θα αρχίσω εγώ φτιάχνοντας κάτι απλό και εσεις μπορείτε να φτιάξετε ότι θέλετε.

Ουπς αυτόν τον ποιός- ποιά τον έφτιαξε?? Πολύ όμορφος δράκος!!!! Να φτιάξω και ένα

φωτισμένο που το βράδυ θα φαντάζει όμορφο?

Βλέπω εκει κάτω ένα πολύ όμορφο δημιουργημα.

Τί κρίμα που με το πρώτο κύμα θα χαθούν..

Αντε πάμε σπίτι τώρα, να σας φτιάξω ποτάκι και να αράξουμε για κουβεντούλα. Για να ανοίξω τις συνταγές μου των ποτών. Εεεεπ το πιτσιρίκι ποιανού είναι?? Κάποιος να πάει να το πιάσει.

Κάποιος να ανάψει τα γιατι σουρούπωσε. Βολευτείτε όπου θέλετε.

Για να δω τι θα φτιάξω.

θέλει κανεις? Η μήπως προτιμάτε μια δροσιστική ?

Χυμούληδες ? Στίβωωωωωωωωω στίβω . Ορίστε και οι χυμοί.

Ομορφα που ήταν σήμερα!!! Δεν ξέρω εσείς , αλλά εγώ πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ και λέω να το επαναλάβουμε.

Αλλά την επόμενη φορά θα φέρετε και τα μαγιώ σας να βουτήξουμε.

Βόλτα στο Nαύπλιο.

Ούφ ψυχοπλακώθηκα με την προηγούμενη ανάρτηση και φαντάζομαι και εσείς.

Δεν μπορούσα άλλο να βλέπω τέτοιες φωτογραφίες.

Και μια και πλησιάζει Πάσχα είπα να αλλάξω διακόσμηση εδώ μέσα. Πώς σας φαίνεται? Τελευταία με έχει πιάσει μια μανία αλλαγών και είπαμε στο Ε9 ένα blog δηλώνω και σε ησυχία δεν το αφήνω. Μια κρεμάω μια ξεκρεμάω, μια βάφω, αλλάζω τα πετσετάκια, τα καρεδάκια, μέχρι να δω πότε θα μου αρέσει.

Εποχή των Αλλαγών την λέω εγώ.

Σήμερα είπα να σας αποζημιώσω με λίγο Ναύπλιο και με ....κλεψιμεϊκες φωτο, γιατι ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάρω μια μηχανούλα.

Το πρωί ήπια καφεδάκι στην πλατεία Συντάγματος με την blogo_φιλεναδα ΟΝΕΙΡΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΜΕ ΘΕΑ, που ήρθε για δουλειά , αλλά καταφέραμε για λίγο να βρεθούμε, να γνωριστούμε, να πιούμε καφεδάκι και να περιδιαβούμε γύρω - γύρω.

Συναντηθήκαμε στον ΑΣΤΡΟΛΑΒΟ (το μικρό μας μαγαζάκι) στην Σταϊκοπούλου, της έδειξα τα χειροποίητά μου, την ανέβασα στο Βουλευτικό (φωτο δεν εχει εδω, θα περιμενετε απο την Κ. φρεσκες και ωραιες που εβγαλε).

Και ήταν ένα όμορφο πρωϊνό Σαββάτου που με την ευκαιρία άφησα το σπίτι να με δει λίγο ο ήλιος και να παω down town.

Φιλεναδίτσα να είσαι καλά. Και να μου ξανάρθεις.

Ευχομαι σε ολους καλο Σαββατοκύριακο και να περασετε ομορφα.

Τα e-mailakia μου και ο προβληματισμός μου.

Και σήμερα ανοιγοντας τα e-mailakia μου βρήκα ένα απο τον Γιώργο Χριστινίδη με θέμα "Εκπλήρωση Υπόσχεσης" και το παραθέτω:

Αγαπητή Αλίκη,

όπως σου υποσχέθηκα σου στέλνω σκαναρισμένη (σε δύο μέρη) τη σελίδα της εφημερίδας «Αντίλαλος της Μεσαράς», όπου φιλοξενείται το ημερολόγιο του σκυλάκου που είχες αναρτήσει.

Η εφημερίδα βγαίνει κάθε Τρίτη σε 5000 αντίτυπα και κυκλοφορεί σε όλη την Κρήτη σε σχήμα ταμπλόιντ και αριθμό σελίδων 48 ή 56 ή 88. Η «εκ Θεσσαλονίκης» σελίδα είναι η δική μου και στέλνω κείμενα κάθε εβδομάδα με e-mail από Θεσσαλονίκη.

Σ’ ευχαριστώ και πάλι.

Eγώ σ ευχαριστώ Γιώργο που αναφέρεις το blog μου στην εφημερίδα "εκ Θεσσαλονίκης"!

Σίγουρα χάρηκα, και για την αναφορά του blog μου σε εφημερίδες!!!!!! (και μην με πείτε ψωνάρα) από τον φίλο blogger Γιώργο και για την εκπλήρωση της υπόσχεσης που μου είχε δώσει, και εγώ την είχα ξεχάσει, σε εκείνη την ανάρτηση με τον σκυλάκο και το τόσο συγκινητικό ημερολόγιό του.

Και πάω πιο κάτω στα e-mailakia και βρίσκω κάποιο χωρίς θέμα και που τον αποστολέα δεν τον ηξερα. Aπό K.M.

Το ανοίγω και το παραθέτω και αυτό εδώ:

Αγαπητη αλικη,

Διαβασα στο blog σου ενα απο τα παραμυθια του διαγωνισμου του παραμυθια.gr

θεωρω πως με την με μορφη που το παραθετεις φαινεται σαν να ειναι δικο σου, ενω δεν ειναι ετσι.

Πιστευω λοιπον πως θα μπορουσες ισως να αναφερεις την συγγραφεα του παραμυθιου, ειναι πιο δικαιο δεν νομιζεις;

επισης θα το εκτιμουσα αν ειχες βαλει και ενα συνδεσμο προς τη σελιδα μας αλλα αυτο ειναι στη διακριτικη σου ευχερεια.

θεωρω καθηκον μου να προστατευω οσο μπορω τα πνευματικα δικαιωματα των χρηστων της σελιδας γιαυτο και σου στελνω αυτο το μαιλ

Ευελπιστω στην κατανοηση και τη συνεργασια σου.

Φιλικους χαιρετισμους,

παραμυθια.gr

Και μου θύμησε εκείνον τον Αμερικάνο δημοσιογράφο που "κατασκευαζε" ειδήσεις και φοβερά ρεπορτάζ. Δεν θυμάμαι καλά πώς το έκανε, μάλλον έστηνε "εξωτερικά γυρίσματα" πολεμικού περιεχομένου και άλλα τέτοια. Αλλά μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη... τον τσακώσανε. Ετσι και εγώ. Πιάστηκα!

Στο πολύ ευγενικό email της Κ. εγώ απάντησα τσαντισμένη.

Αυτό δεν το παραθέτω, γιατί δικό μου είναι το blog, δικιά μου είναι η ανάρτηση ότι θέλω κάνω.

Tώρα εγώ η φτωχή πλην τιμία blogger έρχομαι να ρωτήσω υμάς: Είναι απαραίτητο να αναφέρουμε πάντα την πηγή μας?

Δεν μπορούμε και εμείς σαν τους δημοσιογράφους να μην αποκαλύπτουμε τις πηγές μας, ακόμα και αν κληθούμε να καταθέσουμε στον ανακριτή? Πιάνεται που έχω ταυτότητα PRESS?

Θα το έχετε καταλάβει ότι οι αναρτήσεις μου επιμορφωτικού περιεχομένου δεν είναι εργασίες μου που έχω κάνει στα διάφορα Πανεπιστήμια Ελλάδας και Εξωτερικού , που σπουδάζω και πού πρόκειται να πάρω συγχρόνως καμμία δεκαριά πτυχία και λίγα λέω...

Ας βγει τέλος πάντων ένα Π.Δ. ένας Νόμος, ας δημοσιευτεί σε ένα Φ.Ε.Κ. να έχουμε ένα μπούσολα τί είναι σωστό και τί όχι εδώ μέσα, γιατί εγώ αλλιώς το ξεκίνησα αυτό το blog και δεν θέλω να πάει αλλιώς.

Τέλος, μπορώ και να το πουλήσω όπως είναι επιπλωμένο με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο. Αν είναι να βάλω και στο blogging πρέπει, τότε άστο καλύτερα. Αρκετά πρέπει έχουμε στη ζωή μας.

Αυτά. Τα σχόλια δικά σας.

υ.γ.Εξάλλου υπάρχει και το ask2use.

Το ονομα της κοπελας που εγραψε το παραμυθι ειναι Γεωργία Σιάγα Παπακυριάκου , μετά από αλληλογραφία που έχουμε ανοίξει με την Κ.Μ. και που συνεχιζει με ευγενικο τρόπο να "μου την λεει". Εγω σταματαω εδω. Ας ειναι καλα ολοι τους στο παραμυθια.gr.

Sapore di sale...... Γεύση από αλάτι.....

Αliki είπε...
ηρθα να μυρισω θαλασσα για να ξεκινησει η μερα μου καλημερα μικρε μου.
18/3/08 06:31

H.Constantinos είπε...
Aliki, sapore di sale, sapore di mare!
18/3/08 15:30

Ετσι λοιπόν μου δόθηκε η "πάσα" για τη σημερινή ανάρτηση.

Και γύρισα χρόνια πίσω.

Και νοστάλγησα τα πάρτυ , τα ιταλικά τραγούδια αυτά που μας λιγώνανε, αυτά που τα ακούγαμε και ερωτευόμασταν χωρίς καν αντικείμενο πόθου, που τα χορευαμε αγκαλιαστά, μπλουζ, με μισόσβηστα τα φώτα (μην πλακώσουν και οι γονείς και αρχίσουν τις παρατηρήσεις), με βερμούτ και φυστίκια, σε βεράντες, σε ταράτσες και σε σπίτια με ανοιχτές όλες τις μπαλκονόπορτες και ο ιδρώτας να τρέχει ποτάμι. Αλλά εμείς που να πάρουμε είδηση τις επικρατούσες κλιματολογικές συνθήκες.

Είναι μια ηλικία που δεν σε ενοχλεί τίποτα. Μα τίποτα.. παρά μόνον... και τι θα φορέσω στο πάρτυ,έξω απο την ντουλάπα όλα τα ρούχα, να πάρω την κολητή μου να μου δώσει καμμιά ιδέα, να δω και αυτή τί θα βάλει.

Το μαλλί ... ώρες στα ρόλεϋ . Αυτά τα ρόλεϋ κάτι σε τρόλεϋ μου κάνουν τώρα. Και δώστου ψήσιμο με το πιστολάκι. Και δώστου τράβηγμα με τη βούρτσα και νεύρα αχ γιατί μου έδωσε μπούκλες ο Θεός? Γιατί να μην έχω πρόκα να μην παιδεύομαι?..

Και το ρολόι να έχει κολλήσει να μην λέει να νυχτώσει να αρχίσει το πάρτυ. Εμ αν ξεκινήσεις από το μεσημέρι την προετοιμασία, είναι πολλές οι ώρες μέχρι να βραδυάσει.

Βάλτε το ποτάκι σας, πάρτε ξηρούς καρπούς , κλείστε τα μάτια και ανοίξτε τη μουσική και αφήστε την να σας παρασύρει πίσω. Πάμε μια βόλτα στο παρελθόν μας. Αναπολείστε, θυμηθείτε έρωτες παλιούς, όμορφες στιγμές της ζωής. Των ανέμελων χρόνων που πέρασαν και δεν μας ένοιαζε τίποτα. Καλη μας διασκέδαση.

Ευχαριστώ τον Κωνσταντίνο για την ιδέα που μου έδωσε.

Sapore Di Sale - Gino Paoli

Sapore di sale, sapore di mare

che hai sulla pelle, che hai sulle labbra

quando esci dall'acqua e ti vieni a sdraiare vicino a me,

vicino a me.

Sapore di sale, sapore di mare

un gusto un po' amaro di cose perdute

di cose lasciate lontano da noi

dove il mondo e diverso, diverso da qui.

Il tempo e nei giorni che passano pigri

e lasciano in bocca il gusto del sale

ti butti nell'acqua e mi lasci a guardarti

e rimango da solo nella sabbia e nel sol.

Poi torni vicino e ti lasci cadere

così nella sabbia e nelle mie braccia

e mentre ti bacio sapore di sale

sapore di mare, sapore di te.

Γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα
Που έχεις στο δέρμα σου, που έχεις στα χείλη
Όταν βγαίνεις απ' το νερό κι έρχεσαι να ξαπλώσεις Κοντά μου, κοντά μου
Γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα
Μια γεύση λίγο πικρή από πράγματα χαμένα
Από πράγματα αφημένα μακρυά από μας
Που ο κόσμος είναι διαφορετικός, διαφορετικός από δω
Ο χρόνος και κείνες οι μέρες που πέρασαν αργές
Και άφηνουν στο στόμα τη γεύση του αλατιού
Ρίχνεσαι στο νερό και μ' αφήνεις να σε κοιτάω
Και να μένω μόνος στην άμμο και στον ήλιο
Μετά γυρνάς κοντά μου κι αφήνεσαι να πέσεις
Έτσι στην άμμο και στην αγκαλιά μου .
Κι ενώ σε φιλάω γεύση από αλάτι
Γεύση από θάλασσα, γεύση από σένα.

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης - Ο. Ελύτης

Google Ετικέτες : ποίηση, πρόσκληση

Με κάλεσε ο κάβειρος και τον ευχαριστώ πολύ, να γράψω ένα αγαπημένο μου ποιήμα. Με προβλημάτισε γιατι έχω πολλά αγαπημένα ποιήματα , όπως και πολλούς αγαπημένους ποιητές. Τον Ελύτη όμως τον λατρεύω. Οι ποίηση του με ταξιδεύει, μου μυρίζει θάλασσα, κοχύλια, αμπέλια, ελιές. Και έτσι παραθέτω ένα ποιήμα του από τους Προσανατολισμούς με τίτλο:

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση
Ἔλυτρα χρυσά του Αὐγούστου στὸν
μεσημεριάτικο ὕπνο
Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζεις
ἀκόμη
στὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁ
Θεός.

Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα
Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺ
ἔφευγαν
Βάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα του
ὁρίζοντα.
Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰ
στήθια.

Τί γύρευα ὅταν ἔφτασες βαμμένη ἀπ᾿ τὴν
ἀνατολὴ τὸν ἥλιου
Μὲ τὴν ἡλικία τῆς θάλασσας στὰ μάτια
Καὶ μὲ τὴν ὑγεία τὸν ἥλιου στὸ κορμὶ - τί
γύρευα
Βαθιὰ στὶς θαλασσοσπηλιὲς μὲς στὰ
εὐρύχωρα ὄνειρα
Ὅπου ἄφριζε τὰ αἰσθήματά του ὁ ἄνεμος;
Ἄγνωστος καὶ γλαυκὸς χαράζοντας στὰ
στήθια μου
τὸ πελαγίσιο του ἔμβλημα.
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ δάχτυλα ἔκλεινα τὰ
δάχτυλα
Μὲ τὴν ἄμμο στὰ μάτια ἕσφιγγα τὰ δάχτυλα
Ἦταν ἡ ὀδύνη

Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτη
φορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι
πόνεσες
Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺ
χαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

Σ' ἄφησα τότες
Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρα
σπίτια
Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω
Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ' ἕνα μειδίαμα.
Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατο
νερὸ
Θά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺ
κλονίζει
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται
ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ' ἀντηχεῖ τὸ
Αἰγαῖο.

(Προσανατολισμοί) ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Και από μόνη μου θέλω να προσθέσω ένα τραγούδι του Ελύτη με τίτλο:

ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα μάινα»

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Με τη σειρά μου να καλέσω αν και εφ όσον θέλουν , να αναρτήσουν το αγαπημένο τους ποίημα, αρχίζοντας απο τον Πατ.Παναγιώτη, τον Σωτήρη, τον ζερο+, την φλώρα, την κικίτσα, την υφάντρα, την γωγώ, την freedula και όποιον-α άλλον-η θέλει να ποιηθεί.

(Η επιλογή έγινε τυχαία και με κλήρωση)-(Αν κάτσω να γράψω όλη τη λίστα μου θα τελειώσω σε 3 μέρες)

Οι φίλοι του Χαμομηλάκη

Google Ετικέτες : Χαμομηλάκης

Γειά σας και Χαρά σας και σας ευχαριστώ για τα καλά σας σχόλια, σχετικά με τα ζακετάκια μου. Σήμερα σκέφτηκα να σας δείξω τους φίλους μου , τους ζωάκηδες.

Αρχίζω απο τον κολλητό μου τον Παπάκη που εδω μας βλέπετε εμένα και τα αδέλφια μου να μας πηγαίνει βόλτα στο σπίτι του. Ειναι πολύ καλό παιδί γιαυτό είναι και κολλητός.

Εδώ είναι ο Αρκουδάκης με το μωβ ζακετάκι μου (το θυμώσαστε ?)που εμένα δεν μου άρεσε , αλλά αυτός ξετρελάθηκε. Αφήστε που το ταίριαξε και με το σκούφο του και το γαλάζιο παπιονάκι του και αποτέλεσμα -----> Κούκλος. χιχι

Πάμε στον επόμενο φιλαράκο μου. Για να δω στο άλμπουμ ποιος είναι... Αααα ο μικρούλης Κουταβάκης, με την γαλάζια του φλισένια κουβερτούλα. Ναι, ναι, αυτόν Ασπρούλη θα τον βαφτίσουν, αλλα όχι ακόμα, να μεγαλώσει λίγο. Μπορεί και να σας καλέσω. Θα δούμε μόνο τι εποχή θα είναι.

Δίπλα του είναι ο Γατουλινάκος . Αβάπτιστος και αυτός , μωρό γαρ, καλά καλά δεν βλέπει, αλλά αυτουνού το όνομα δεν το ξέρω. Δεν έχουν αποφασίσει ακόμα ούτε οι δικοί του και θα ήξερα εγώ το όνομα. ..

Μετά πάμε σε δύο αδελφάκια τα λευκά Κουκάκια. Ιδια ηλικία, ίδιο χρώμα, απλά το μπαίνοντας δεξιά είναι βρώμικο.

Τώρα έχω και γνωστούς που δεν ειναι και πολύ φίλοι μου -ακόμα- αλλά πρέπει να σας τους δείξω κι αυτούς.

Πρώτος και καλύτερος ο Ποντικάκης , που τον γνώρισα τελευταία και δεν έχει δοκιμαστεί ακόμα η φιλία μας. Γιαυτό δεν τον λέω ακόμα φίλο μου, όχι ότι έχει κάτι που δεν μου αρέσει. Να εξηγούμαστε.

Μετά είναι ο Τιγράκης αλλά αυτός μένει αλλού και κάνουμε μόνο στις διακοπές παρέα. Αν έμενε εδώ θα ήταν και αυτός στους φίλους μου , τους κανονικούς. Τώρα είναι στους "διακοπικούς".

΄Αλλος "διακοπικός" φίλος είναι ο Μαϊμουδίνος ο μικρούλης , περσινός γεννημένος αυτός, με τον ξαδελφό του τον Μαϊμουδάκη, με λίγες μήνες διαφορά .

Απλοί γνωστοί που δεν θέλω και πολλά πολλά , απλά ένα γειά να έχουμε, είναι και οι Πιγκουϊνάκηδες. Αλλά δεν μπορώ να σας πω γιατι δεν τους θέλω για φίλους. Θα φάω ξύλο απο τη μαμά μου αν πω.

Οπως επίσης και ο Τερατάκης που αν τον δω ξαφνικά λιποθυμάω. Η μαμά μου όμως λέει ότι δεν παίζει ρόλο η εξωτερική εμφάνιση , αλλα η εσωτερική καλοσύνη, πράγμα που δεν το καταλαβαίνω ίσως επειδή είμαι πολύ μικρός.

Με αυτόν όμως εγώ και γειά να μην έχω δεν θα με πειράξει καθόλου.

Αυτοί λοιπόν είναι οι κολλητοί μου, οι φίλοι μου, οι "διακοπικοί" φίλοι μου και οι γνωστοί μου.

Και εύχομαι σε όλους να έχουν καλούς φίλους που να μπορούν να στηρίζονται και στις καλές αλλά και στις κακές στιγμές της ζωής τους (αυτό το λέει ο πατέρας μου συνέχεια και το λέω κι γω να κάνω τον μεγάλο, πράγμα που επίσης δεν το καταλαβαίνω ίσως επειδή είμαι πολύ μικρός).

Καλή σας νύχτα.