Πέρασα να δω....

Τα βηματα μου με εφεραν σημερα στο παλιο μου σπιτι.

Που καποτε ηταν γεματο κοσμο και τωρα ειναι ερημο.

Δεν ξερω αν ειναι καλο η κακο να δενεσαι με αψυχα, αλλα

εγω πιστευω οτι την ζωη ακομα και στα αψυχα την δινουμε εμεις.

Και καθε χωρος κραταει μνημες.

Ακομα και οι πετρες κρατανε μνημες.

Εριξα μια ματια στο blogακι μου και ενοιωσα θλιψη.

Ποσο καιρό εχω να ερθω? Από τοτε που εφτιαξα το καλοκαιρινο τα ΑΣΠΡΑ ΚΟΧΥΛΙΑ. Δεν περασε και πολύς καιρός. Και πως μου φανηκε εμενα.... Νοσταλγια. Πρωτη αγαπη. Γνωριμια με την μπλογκογειτονια, με φιλους που δεν εχω δει και δεν με εχουν δει, αλλα με εχουν στηριξει, συγκινησει.

Κοκινη κλωστιτσα μου, μου ελειψες!

Βρηκα μια καρεκλα και καθησα. Να μυρισω τα λουλουδια μου, να δω τον κηπο, να ταϊσω τα πουλια.