Καλή Χρονιά….!!!

Αν κάποιο βράδυ δεις στο σπίτι σου την σκιά ενός
χοντρού, μεγαλόσωμου άντρα με γένια, σκούφο και σάκο
στην πλάτη τότε.. ξύπνα τούβλο,οι γιορτές πέρασαν,σε κλέβουν!

-----------

Λόγω μέθης δε θυμάμαι αν είναι Πάσχα, Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά. Δεν ξέρω αν στόλισες αρνί ή αν σούβλισες δέντρο. Όπως και να 'χει... ελπίζω το φλουρί να το βρήκες στο δικό σου αυγό!
Καλή Χρονιά!

Ενδόμυχες σκέψεις.

Mε λένε  Bob. Tώρα εγώ δεν βλέπω, αλλά οι άλλοι με βλέπουν?
να κοιταζόμαστε στα μάτια ή να κοιτάμε τη φωτογραφική μηχανή? Τι μας είπαν θυμάσαι?
Παραδίνεσαι? Εεεεε παραδίνεσαι? Πες ναι, πες το.

Της φυλακής τα σίδερα … τι λέει μετά? είναι για τις κατσίκες ή για τους λεβέντες?
Ελπίζω αυτή τη φορά να το πάρω το δίπλωμα. Δεν αντέχω ξανά μανά να ξαναδώσω.
Κορίτσια παντρεύομαι!!!! Μα δεν είναι κούκλος? Πες τε μου. ( ο γαμπρός έτοιμος και φρέσκος ) Ελπίζω να μην με στήσει πολύ ώρα γιατί πεινάω.
Ποιός με τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί??????
Τα λεφτά , ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Πως να το κάνουμε τώρα… Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην βουλιάξουμε γιατί πίσω ο κουμπάρος έχει πάρει μερικά κιλάκια τελευταία.
Κουμπάρος: Ωραία φάση οι κρουαζιέρες!!!!Καπετάνιος: Α ρε άτιμη φτώχια. Άλλοι έχουν τα σκάφη και άλλοι δουλεύουν σαν σκυλιά και  τους πάνε τις βόλτες τους στα νησιά. Εμείς μπορεί να μην έχουμε σκάφος, ακόμα , αλλά και με τη “ρόδα” πάμε όπου θέλουμε.
Έχουμε την ίδια μάνα και πατέρα? Γιατί μοιάζουμε πολύ.
Αν βγάζω γλώσσα στους παπαράτσι θα με αφήσουν ήσυχη την επόμενη φορά.

Τί 10? Χρόνων? Όχι καλέ, 10 μηνών είμαι δεν είμαι.
Πρώτα πρέπει να σβήσω το κερί? Και μετά να φάω την τούρτα-κονσέρβα?
Κάθε χρόνο τα ίδια χάλια γίνομαι στα γενέθλια μου. Του χρόνου δεν θα πιω τόσο πολύ.
  Ουφφ πολύ ζέστη. Ευτυχώς που άφησαν και μια μπύρα για μένα.
 Ωραία που περνάω εδώ στις διακοπές!!!!!!!
Εεεε  κουνέλι έλα βούτααααααααααααα.
Τώρα αυτό το πράγμα στο κεφάλι μου πάει? Γιατί θα πρέπει να το φοράω? Να γίνω ρεζίλι?
Προσευχή πριν τον ύπνο.
Βρε μανία με τα τσεμπεράκια αυτή η  μάνα μας. Σαν θειές είμαστε.
Αυτό το μοντελάκι το φοράω μόνο για καλό. Το μονόπετρο στο δάχτυλο το προσέξατε? Θα σκάσουν όλες οι φιλενάδες μου.
Ζήλεψε τα κοκκαλάκια μου στα μαλλιά και έβαλε και αυτή.
  Δεν είμαι πολύ κούκλος? Αλαίν Ντελόν με λένε. Σορρυ, αλλά πριν πάω στο γραφείο πρέπει να διαβάσω τις εφημερίδες. Μετά με τα μίτινγκσ δεν προλαβαίνω ούτε καφέ να πιω.
Μήπως αυτό το ανοιχτό πρασινάκι με παχαίνει?

H άνοιξη μας έφτασε….

εμπρός  βήμα ταχύ.

Τι χρώμα έχει η αγάπη;

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τί χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

απο το "Χρωμα του Φεγγαριου" της Αλκυονης Παπαδακη.

Τέτοιες μέρες… τέτοια λόγια…!

Και ξημερώνει η χθεσινή μέρα με θερμοκρασίες καλοκαιριού.
Μια ζέστη, μια κουφόβραση, ένας σκασμός. Μέρα για μπάνιο. Και ενώ ήμουν έτοιμη να βάλω το μαγιό και να πάω στην Καραθώνα για μπάνιο , λέω μόνη μου? που να πάω? για να ρίξω ένα τηλέφωνο στα κουμπάρια να δούμε πού είναι. Ναύπλιο μου λένε , στην παραλία απέναντι απ το Μπούρτζι και πίνουμε καφέ. Είσαστε για ουζάκι , τους λέω? Είμαστε μου λένε.
Και από κει και μετά ξεκινάνε τα δύσκολα. Γιατί εγώ εικόνα του Ναυπλίου down town δεν είχα. Αυτοί όμως που καναν μια ώρα να βρούνε να παρκάρουν είχαν.
Τσακίρη σταθερά εγώ, μπα λέει ο κουμπάρος θα γίνεται χαμός, δεν θα βρούμε τραπέζι. Βαλσαμή τότε, πάλι μπα και εκεί επειδή είναι κοντά στο Ναύπλιο και στο Αργος θα γίνεται χαμός . Ήθελα ψαράκι δίπλα στην θάλασσα.
Τελικά λέμε πάμε Βιβάρι που είναι λίγο πιο μακριά. Και φτάνουμε. (Με τη μηχανή ανά χείρας εγώ. Και χράτς και χρουτς σαν Γιαπωνέζος, ότι έβλεπα έβγαζα).
Και… τι να δούμε…. Χαμός!! Λαϊκό προσκύνημα !! Αυτό το πράμα ούτε που το φανταζόμουν. Και η περιπέτεια ξεκινάει με το που θα παρκάρουμε. Και άντε βρήκαμε. Και λίγο περπάτημα να πάμε εκεί που τρώμε συνήθως, σε μια εξεδρούλα πάνω στη θάλασσα. Και αφού χαρήκαμε που βρήκαμε τραπέζι , καθόμαστε. Το τραπέζι γεμάτο. Με πιατέλα πατάτες, με ολίγη από χταποδάκι , με χυμένες μπίρες και νερά και με μια ανακατεμένη σαλάτα. Ε λέμε μην είμαστε και περίεργοι θα έρθει ο σερβιτόρος να τα μαζέψει. Με το χαμόγελο στα χείλη για να μην χαλάσουμε τη διάθεση , να χαζεύουμε γύρω άλλους που τρώγανε άλλους που περιμένανε , ανάβουμε τσιγάρο να περάσει η ώρα. Οι σερβιτόροι να περνάνε και εμείς αόρατοι. Πέταξα τις φετούλες το ψωμάκι που είχε πάνω στο τραπέζι στα ψαράκια, τα χάζεψα και το σχολίασα , του στυλ να τα ψαράκια ήρθαν να φάνε, έβγαλα φωτογραφίες από το κενό του νάιλον και …. περιμέναμε…. και περιμέναμε… και περιμέναμε… 
Αλλά κάποια στιγμή και μετά από μισό πακέτο τσιγάρα βαρεθήκαμε να περιμένουμε και είπαμε να φύγουμε. Με χαμόγελο πάντα. Α αυτό δεν το χάσαμε. Άντε λέμε πάμε παραδίπλα μήπως και μας χαμογελάσει η τύχη. Αχ και που να ξέραμε….!!!
Και πάμε πιο δίπλα στη Γοργόνα. Μου άρεσε η ταμπέλα εμένα και είπα εδώ θα καθήσουμε να φάμε.  Και καθίσαμε, αλλά δεν φάγαμε. Και παρακαλετά ζήτησα ένα μπουκαλάκι νερό γιατί είχαμε κορακιάσει. Ε ρε , τι ήθελα και ζήταγα νερό??? Δεν πήγαινα καλύτερα στη θάλασσα να πιω το Βόσπορο να ξεδιψάσω. Μόνο που δεν με έδειρε ο σερβιτόρος και γιος του ιδιοκτήτη.
- Κυρία μου τι θέλετε? (με άγριο τόνο και μάτι αυτό, μην σας μπερδεύει ο πληθυντικός ούτε το κυρία μου)
- Εεεε λίγο νεράκι του λέω εγώ , με τρεμάμενη φωνή.
- Νεράκι?????? Όλοι νεράκι θέλουνε . Να περιμένετε .
- Μα περιμένουμε τρία τέταρτα σε ένα άδειο τραπέζι, τόλμησα να αντιμιλήσω.
Αυτό το αγριοκοίταγμα δεν το άντεξε ο εγωισμός  και έβγαλα γλώσσα.
_ Αν δεν μπορείτε να εξυπηρετήσετε να μας το λέγατε να μην καθόμασταν.
- Σας το λέω τώρα, μου πετάει στη μούρη και μένω με ανοιχτό το στόμα.
Μωρέ μπράβο ευγένεια!!!! Μπράβο συμπεριφορά. Α ρε Ελληνάρα!!!! Μετά θέλουμε και τουρισμό!!!!
Σηκώνομαι απ την καρέκλα και κοφτά και αγριεμένα λέω στα κουμπάρια ΠΑΜΕ .
Έκανε να μου φύγει η τσαντίλα μέχρι το τρίτο ποτήρι ουζάκι που δόξα τω Θεώ καταφέραμε να πιούμε και να φάμε στο Ναύπλιο σ ένα πολύ συμπαθητικό ταβερνάκι που ούτε το ήξερα , ούτε φανταζόμουν τέτοιο ωραίο φαί και περιποίηση.
Ηθικό Δίδαγμα: Το έχω ξαναπεί στο παρελθόν, το έχω ορκιστεί και όλο το ξεχνάω: ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΥΝΑΣ ΡΟΥΠΙ.
Τώρα όσο για τα μαγαζιά που πήγαμε και μας συμπεριφέρθηκαν χειρότερα από ζώα φυσικά και δεν πρόκειται να ξαναπατήσω πόδι και όπου και όποτε μπορώ θα τους κάνω δυσφήμιση.
Να τώρα που τα γράφω και το ξανασκέφτομαι ξανατσαντίστηκα. Ουφφφφφ.

Kαιρός ήταν…

μια εκδρομή στα Βόρεια μου έδωσε την ευκαιρία να επισκεφτώ την Ομπρελίτσα μου  και το γλυκό μου Δρομάκι, που καιρό τώρα τους έλεγα θαρθω και θάρθω  και όλο λόγια ήμουν. Τελικά πήγα.Μετά από 2 χρόνια ιντερνετική φιλία και πολλές  τηλεφωνικές επικοινωνίες, τις  γνώρισα.
Και όχι μόνον… Γνώρισα όλη την οικογένεια , που ήταν όπως ακριβώς τους φανταζόμουν. Όλοι τους ζεστοί, με μια τεράστια αγκαλιά, φιλόξενοι, αγαπητοί και με ένα τεράστιο χαμόγελο. Ο δε μικρός Τσίκο, πανέμορφος μπέμπης, πού δεν χόρταινα να τον φωτογραφίζω.
Η γεύση που μου έμεινε: Σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Σαν να είχαμε χρόνια φιλία και να να είχαμε περάσει διάφορα μαζί. Ένα συναίσθημα μοναδικό.
Δεν πρέπει όμως να παραλείψω και κάτι άλλο σημαντικό. Μαζί με όλη την οικογένεια γνώρισα και μοναδικές γεύσεις στην ψαροταβέρνα τους το  ΛΙΜΑΝΑΚΙ στα σφαγεία της Καβάλας που το έχει ο κύριος Χρήστος, καταπληκτικός άνθρωπος, και είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, σε ένα ειδυλλιακό μέρος. Πίνοντας τσίπουρα και τρώγοντας θαλασσινούς μεζέδες πήρα ένα τεράστιο μπράβο από την παρέα , γιατί εγώ τους είχα πάει εκεί. Και την επόμενη ψηφίσαμε πάλι ΛΙΜΑΝΑΚΙ φυσικά, γιατί είχαμε παραλείψει να δοκιμάσουμε μια φανταστική σουπιά που μου είπε το Δρομάκι.
Και δεν πήγα μόνον Καβάλα, πήγα Ξάνθη και Δράμα και στις γύρω κοντινές περιοχές. Αλλά θες γιατί η Καβάλα είναι η πατρίδα μου, θες γιατί είχα να συναντήσω αγαπημένα πρόσωπα, θες γιατί είναι όμορφη πόλη, μου άρεσε περισσότερο.
Η Δράμα… το λέει και το όνομά της. Δράμα. Το μόνο σημείο που άξιζε οι  πηγές της Αγ. Βαρβάρας, όπου και φάγαμε πολύ καλό ποντιακό φαγητό.
Η Ξάνθη…. δεν τρελάθηκα κιόλας. Κάτι άλλο περίμενα να δω. Κάτι περισσότερο, χωρίς να ξέρω τι.  Η Καβάλα τελικά μου κέρδισε την καρδιά.
Φυσικά και έβγαλα φωτογραφίες που θα δείξω. Αυτό μας έλειπε.  Η θέα από τον 7ο όροφο του ξενοδοχείου. Η θέα από την υπέροχη βεράντα της Ομπρελίτσας. Και ένας γλάρος που τάιζα το πρωί στο μπαλκόνι.
Από την παλιά πόλη δεν έχω φωτό γιατί δεν πρόλαβα να πάω. Στο επόμενο όμως ταξίδι θα την επισκεφτώ.
Μια επίσκεψη στο Σπήλαιο Αλιστράτη με εντυπωσίασε. Το θαύμα της φύσης σ όλο του το μεγαλείο!! Με ένα μοναδικό είδος σταλακτίτη που αν δεν κάνω λάθος δεν υπάρχει σε κανένα άλλο σπήλαιο.
Πήγαμε στο Δασικό Χωριό που είναι έξω απ την Καβάλα. Τα γύρω μονοπάτια, η φύση, και τα  διάφορα είδη μανιταριών με αποζημίωσαν.
Κατά τα λοιπά, θεωρώ πως τα ξύλινα είναι πολύ τουριστικά και ένα cafe με πάρα πολύ κόσμο και βαβούρα δεν μου άρεσε καθόλου. Πίνεις τον καφέ σου στην οχλαγωγία. Μάλλον κάτι πρέπει να φταίει με τον χώρο και την ακουστική.
Ανάβαση στο Παγγαίο που ήταν  πίνακας ζωγραφικής , με πανδαισία χρωμάτων, καφέ , πράσινα, κίτρινα και ένα χαλί από πεσμένα φύλλα και με την μηχανή μου off λόγω μπαταρίας. Ο φορτιστής στο σπίτι. Έβγαζα με το κινητό μέχρι που έκλεισε κι αυτό. OFF όλα στο πιο όμορφο σημείο. Αλλά δεν το έβαλα κάτω, συνέχισα να βγάζω φωτογραφίες με της φίλης μου της Κατερίνας τη μηχανή. Μέχρι και βίντεο από το δάσος τράβηξα που αν το δει ο Αγγελόπουλος σίγουρα θα μου το πάρει.  Μπορεί σε επόμενη ανάρτηση να τα δείτε. Και να βάλω φωτογραφίες από την Σταυρούπολη και το όμορφο ξενώνα Αρχοντικό που μείναμε.

Eικόνες Ναυπλίου.

Την μηχανούλα πάντα μαζί μου γιατί ποτέ δεν ξέρω πότε θα την χρειαστώ.

Πηγαίνοντας στην Νομαρχία τα χελιδονάκια να ταϊζουν τα μικρά τους.

Πηγαίνοντας για καφέ στην “παραλία” απέναντι απ το Μπούρτζι.

Και το Μπούρτζι

Οι τελευταίες αφιερωμένες στον πάτερ Αναστάσιο.