Mε λένε Bob. Tώρα εγώ δεν βλέπω, αλλά οι άλλοι με βλέπουν?
να κοιταζόμαστε στα μάτια ή να κοιτάμε τη φωτογραφική μηχανή? Τι μας είπαν θυμάσαι?
Παραδίνεσαι? Εεεεε παραδίνεσαι? Πες ναι, πες το.
Ελπίζω αυτή τη φορά να το πάρω το δίπλωμα. Δεν αντέχω ξανά μανά να ξαναδώσω.
Κορίτσια παντρεύομαι!!!! Μα δεν είναι κούκλος? Πες τε μου.
( ο γαμπρός έτοιμος και φρέσκος ) Ελπίζω να μην με στήσει πολύ ώρα γιατί πεινάω.
Ποιός με τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί??????
Τα λεφτά , ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Πως να το κάνουμε τώρα… Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην βουλιάξουμε γιατί πίσω ο κουμπάρος έχει πάρει μερικά κιλάκια τελευταία.
Κουμπάρος: Ωραία φάση οι κρουαζιέρες!!!!
Καπετάνιος: Α ρε άτιμη φτώχια. Άλλοι έχουν τα σκάφη και άλλοι δουλεύουν σαν σκυλιά και τους πάνε τις βόλτες τους στα νησιά. 
Εμείς μπορεί να μην έχουμε σκάφος, ακόμα , αλλά και με τη “ρόδα” πάμε όπου θέλουμε.
Έχουμε την ίδια μάνα και πατέρα? Γιατί μοιάζουμε πολύ.
Αν βγάζω γλώσσα στους παπαράτσι θα με αφήσουν ήσυχη την επόμενη φορά.
Τί 10? Χρόνων? Όχι καλέ, 10 μηνών είμαι δεν είμαι.
Πρώτα πρέπει να σβήσω το κερί? Και μετά να φάω την τούρτα-κονσέρβα?
Κάθε χρόνο τα ίδια χάλια γίνομαι στα γενέθλια μου. Του χρόνου δεν θα πιω τόσο πολύ.
Ουφφ πολύ ζέστη. Ευτυχώς που άφησαν και μια μπύρα για μένα. 
Ωραία που περνάω εδώ στις διακοπές!!!!!!!
Τώρα αυτό το πράγμα στο κεφάλι μου πάει? Γιατί θα πρέπει να το φοράω? Να γίνω ρεζίλι?
Προσευχή πριν τον ύπνο.
Βρε μανία με τα τσεμπεράκια αυτή η μάνα μας. Σαν θειές είμαστε.
Αυτό το μοντελάκι το φοράω μόνο για καλό.
Το μονόπετρο στο δάχτυλο το προσέξατε? Θα σκάσουν όλες οι φιλενάδες μου.
Ζήλεψε τα κοκκαλάκια μου στα μαλλιά και έβαλε και αυτή.
Δεν είμαι πολύ κούκλος? Αλαίν Ντελόν με λένε.
Σορρυ, αλλά πριν πάω στο γραφείο πρέπει να διαβάσω τις εφημερίδες. Μετά με τα μίτινγκσ δεν προλαβαίνω ούτε καφέ να πιω.
Μήπως αυτό το ανοιχτό πρασινάκι με παχαίνει?
Όπως λέμε Pet-Shop έτσι και το σπίτι μας το λέμε Pet-Home, γιατί με 7 ζωάκια παίρνει άξια τον τίτλο!
Και αρχίζουμε με σειρά αρχαιότητος:
Πρώτη και αρχηγός η Μέμα! Τον Νοέμβρη θα γίνει 16 ετών. Φώτο δεν έβαλα γιατί καμία δεν της άρεσε. Υπόσχομαι όμως με το κατάλληλο μακιγιάζ και χτένισμα για φωτογράφιση να την βγάλω μια ωραία φωτογραφία και να σας την δείξω.
Έπειτα είναι ο Σακιλ! Ο από πέρσι υιοθετημένος μας που απ ότι μάθαμε η μητέρα του είναι Dogo Argentino και ο πατέρας αγνώστων στοιχείων.
Μετά πάμε στα 4 παπαγαλάκια μας.
Τον Χούλιο και την Γαρυφαλλίτσα ,
τον Μπάμπη
(η φωτο του για αυτόγραφα) και την Μπαμπίνα
την ώρα που παίρνει έναν υπνάκο.
Και από την Πέμπτη προστέθηκε και άλλο ζωντανάκι - φιλοξενούμενο φυσικά- ο Κλάρκυ! Ο ιγκουάνας.
Χθες μου ποζάρισε. Και νάτος
Δεν είναι κούκλος??
Λέτε να βάλω εισιτήριο?
------------------------------------------------------------
ΩΡΑ 23:50
...... Oχι. Δεν τελειώσαν εδώ τα ζωντανά του σπιτιού. Πριν μια ώρα προστέθηκε και άλλο ...!!!!
Μα , πέστε μου εγώ φταίω? Και να πως έγινε...
Είχα βγάλει βόλτα τη Μέμα μου και εκεί που μπήκε σε ένα οικόπεδο άκτιστο, σαν χωράφι ένα πράμα, με χόρτα και άλλα τέτοια, βλέπω ένα πουλάκι να χοροπηδάει. Πάω κοντά και διαπιστώνω ένα μικρό καρακαξάκι που μάλλον στην πρώτη του πτήση έπεσε και ήταν έτοιμο να γίνει φαγητό κάποιας γάτας.
Ε, να μην το έπαιρνα? Πώς θα κοιμόμουν τη νύχτα? Σίγουρα, με εφιάλτες.
Το πήρα, το έφερα σπίτι, το είδε ο Δ. --που με έχει μάθει πια, και περιμένει να μαζέψω μέχρι και αρκούδα, αν υπήρχε στην περιοχή-- και του έβγαλε ζαμπονάκι να το ταίσουμε. Αλλά δεν μπορούσε να το φάει. Το μόνο που έκανε ήταν ν ανοίγει απειλητικά το ραμφάκι του να με τσιμπίσει. Η επόμενη προσπάθεια ήταν να ζεστάνουμε γάλα με ψωμάκια και να προσπαθήσω να το ταίσω. Και πάλι τίποτα.
Τώρα κοιμάται σε ένα κουτί με τρύπες και αύριο θα πάρω τηλέφωνο την Προστασία Αγριων Ζωων και Πτηνών για να συννενοηθώ πως να τους το στείλω.
Αυτοί ξέρουν τι να κάνουν.
Να βάλω εισιτήριο τελικά?
Με 12 στο σύνολο μέρες αδείας από τη δουλειά,- από προπαραμονή Χριστουγέννων- είχα τόσα πράγματα προγραμματίσει να κάνω. Και τελικά τί έκανα? Μια τρύπα στο νερό. Το μόνο που έκανα ήταν μια τυρόπιττα με φύλο ανοιγμένο απ΄τα χεράκια μου που για να κοπεί ήθελε μπλακ εντ ντεκερ. Γιατί δεν έβαλα λίγο λαδάκι στη ζύμη , είπε η «καλή μαγείρισσα μανούλα». Εμ, ήθελα ν ανοίξω και φύλλο. Νοστιμότατη κατά τ άλλα. Το λαδάκι δεν το έβαλα για να μην μου κολλάει στα χέρια η ζύμη. Λάθος. Την επόμενη όμως θα ξέρω.
Τι άλλο ήθελα να κάνω. Από σχέδια πολλά. 12 μέρες ήταν αυτές, γιορτινές ΧριστουγεννοΠρωτοχρονιάτικες.
Η διάθεση όμως?... Πρώτη φορά ένοιωσα τόσο νερόβραστες γιορτές. Εγώ που άλλες χρονιές περίμενα πως και πως να μπει ο Δεκέμβρης για ν αρχίσω να στολίζω το σπίτι.
Φωτάκια μέσα , φωτάκια έξω , η εξώπορτα γεμάτη από καρτούλες χριστουγεννιάτικες . Από παλιότερες γιορτές , από φίλους που είναι μακριά μου.
Γιρλάντες στο τζάκι με φωτάκια και κρεμασμένες μικρές μπαλίτσες και στολιδάκια.
Μέχρι χειροποίητα στολίδια έφτιαξα πέρσι και κρέμασα.
Και φέτος με όλα αυτά τα γεγονότα, που δεν νομίζω να υπήρξε κάποιος που δεν τον επηρέασαν, διάθεση μηδενική. Άντε με το ζόρι μπήκαν κάτι φωτάκια έξω απ την πόρτα σε 3 φυτάκια που έχω. Άντε και με το ζόρι έβαλα κάτι κλαράκια σε ένα βάζο και τα στόλισα. Τους πέρασα και 2 σειρές φωτάκια ν αναβοσβήνουν. Που εγώ για φωτάκια τρελαίνομαι. Που έχω όλο το χρόνο μες στο σπίτι φωτάκια.
Και περνώντας η Πρωτοχρονιά άρχισα να ξεστολίζω πρώτα το blog μου. Τα πέταξα όλα τα γιορτινά. Δεν μου ταιριάζει , δεν μου κάθεται καλά. Και σήμερα λέω να ξεστολίσω και το σπίτι. Κάτι λέω δεν μου ταιριάζει.
Μετά τα γεγονότα στην Ελλάδα ήρθαν τα χειρότερα στη Γάζα.
Και διαβάζω σήμερα :
Και διαβάζω και αυτό στην Ελευθεροτυπία, που με συγκίνησε και το παραθέτω αυτούσιο:
Τετράποδα μαθήματα πίστης και αφοσίωσης
Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ
Εκείνος έφυγε για πάντα... Εκείνη δεν το έμαθε ποτέ... Μια τραγική συγκυρία, σαν αυτές που συμβαίνουν στη ζωή, φανέρωσε μια διαφορετική ιστορία αγάπης, γεμάτη πίστη και αφοσίωση, σε πείσμα των καιρών.
Η Μπουμπού περιμένει δύο ολόκληρα χρόνια το αφεντικό της να βγει από το θεραπευτήριο, χωρίς να γνωρίζει ότι έχει πεθάνει.
Πρωταγωνιστής της αληθινής ιστορίας, που μοιάζει με εκείνη του Οδυσσέα και του Αργου, ένας σκύλος, η Μπουμπού. Ενα υπέροχο λευκό λυκόσκυλο, το οποίο περιμένει δύο ολόκληρα χρόνια (!) το αφεντικό του να βγει από το ιδιωτικό θεραπευτήριο όπου είχε μπει.
Η Μπουμπού δεν γνωρίζει ότι ο άνθρωπος που τη φρόντιζε, απεβίωσε. Ετσι, μένει εκεί στο Μαρούσι και τον περιμένει να γυρίσει, αποδεικνύοντας ότι: «Ο σκύλος είναι το μόνο πλάσμα στη Γη που αγαπάει εσένα περισσότερο από τον εαυτό του».
«Ζει εδώ δυο χρόνια. Από τότε που ο άνθρωπος που τη φρόντιζε ήρθε μαζί της στο νοσοκομείο. Κανείς δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για την οικογένειά του, αν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι που ζούσαν μαζί του, αν υπήρχαν συγγενείς που θα μπορούσαν να αναλάβουν την Μπουμπού. Για να έρθει στο νοσοκομείο με τον σκύλο του πιστεύω ότι δεν θα είχε κάποιον άλλον», περιγράφει στην «Ε» η Πέπη Μπούκουρα, που γνώρισε τη σκυλίτσα πριν από περίπου εννέα μήνες, όταν άνοιξε στην περιοχή μπαρ-ρεστοράν.
«Μάθαμε την ιστορία της από τους γιατρούς που τη φροντίζουν... Πολλοί έχουν προσπαθήσει να την υιοθετήσουν, να την πάρουν στο σπίτι τους, αλλά η Μπουμπού δεν μπαίνει σε αυτοκίνητα. Μένει εδώ και περιμένει. Το πολύ πολύ να κάνει τη βόλτα της στο τετράγωνο», μας εξηγεί.
Οι γιατροί του νοσοκομείου, όσοι εργάζονται και μένουν στην περιοχή, έχουν αναλάβει τη φροντίδα της. Την ταΐζουν, την αγαπούν και νοιάζονται γι' αυτή.
Η ζωή της είναι γνωστή σχεδόν σε όλους. Και οι αντιδράσεις όσων μαθαίνουν πώς βρέθηκε στο Μαρούσι, σε όσους τη βλέπουν εκεί, πιστή στο... ραντεβού της με το «αφεντικό» της βρέξει-χιονίσει, ίδιες.
Εκπληξη, συγκίνηση, προσωρινή σιωπή... Αυτά είναι τα πρώτα συναισθήματα που κάνουν αρχικά τα μάτια να υγραίνονται και στη συνέχεια τα χείλη να μονολογούν: «Είδες τα ζώα...».
Η «Ε» ήταν και παθούσα και αυτόπτις μάρτυρας αυτών των αντιδράσεων γι' αυτή την απίστευτη -πλην όμως αληθινή- ιστορία, με έναν σκύλο να δίνει μαθήματα πίστης, αφοσίωσης και αγάπης. Την Μπουμπού, που μοιάζει ακόμη και φυσιογνωμικά με τον Χάτσικο, τον σκύλο που
έγινε άγαλμα στην Ιαπωνία για την πίστη του.
Κάθε πρωί ο Χάτσικο συνόδευε το... αφεντικό του, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, από το σπίτι προς τον σταθμό του τρένου και από τον σταθμό του τρένου πίσω στο σπίτι. Ενα απόγευμα, τον Μάιο του 1925, ο καθηγητής δεν μπόρεσε να πάει στο απογευματινό τους ραντεβού. Επαθε καρδιακή προσβολή στο Πανεπιστήμιο και πέθανε.
Μετά τον θάνατο του καθηγητή, ο Χάτσικο δόθηκε σε άλλη οικογένεια. Ομως εκείνος δραπέτευε καθημερινά από το καινούργιο του σπίτι και πήγαινε πίσω στο παλιό για να τον βρει. Αυτό κράτησε για καιρό. Οσο χρειάστηκε ο Χάτσικο για να συνειδητοποιήσει ότι ο καθηγητής δεν έμενε πια εκεί. Ετσι αποφάσισε να πάει στον σταθμό του τρένου για να τον βρει ανάμεσα στους υπόλοιπους επιβάτες. Για 10 ολόκληρα χρόνια, όσο έζησε, ο Χάτσικο ήταν εκεί... Στον σταθμό του τρένου να περιμένει το... αφεντικό του να φανεί.
Η «Ε» μίλησε με τον Αντώνη Στέφα, εκπαιδευτή και σύμβουλο ψυχολογίας σκύλων, σε μια προσπάθεια να καταλάβει πώς μπορεί να σκέφτεται η Μπουμπού και πώς σκεφτόταν ο Χάτσικο.
«Κάθε μέρα ανακαλύπτω πόσο λίγα γνωρίζουμε για τα σκυλιά μας και πόση πραγματικά προσπάθεια πρέπει να καταβάλουμε για να αναγνωρίσουμε τι κρύβεται μέσα στο μυαλό τους. Ας εμπιστευθούμε το ένστικτό μας όπως κάνουν και εκείνα. Είναι εκείνη η "φωνούλα" που σου λέει αυτό που δεν μπορούν να δουν τα μάτια, που δεν πιάνει η λογική, που όσα βιβλία και αν διαβάσεις δεν θα σε βοηθήσουν», μας απάντησε. Και εξήγησε: «Το ένστικτο το έχουμε, αλλά δεν το εξασκούμε. Το έχουμε ξεχάσει και το φοβόμαστε. Αυτό που πιστεύω είναι αυτό που νιώθω και αυτό που κάθε μέρα μού επιβεβαιώνουν τα σκυλιά γύρω μου: "Σε αγαπώ και είσαι ό,τι σημαντικότερο για εμένα, όμως είμαι σκύλος και ο τρόπος μου είναι τελείως διαφορετικός από τον δικό σου. Το σίγουρο είναι πως ο τρόπος μου είναι καθάριος και άμεσος γιατί μόνο αυτό ξέρω!"». *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/01/2009
Το 2007, ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά απο την πείνα και τη δίψα:
Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία.
ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ;
Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση, οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειται για τέχνη και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.
ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!
Υπογράψτε εδω: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html, δε χρειάζετε να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..
Είναι πολύ εύκολο, διαρκεί μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ.
ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του ελεινου στη μηχανη αναζήτησης Google θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να δείτε οτι πρόκειται για αληθινο περιστατικό.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Πρόσθετο σχόλιο
Σάββατο 12/04/2008 Μετά από σχόλιο της Ιφιγένειας , http://basilikikonstantina.blogspot.com/ που μας λέει ότι οι απόψεις διίστανται και μας παραπέμπει στο blog του αρκουδος, http://arkoudos.com/blog/?p=1309 μπήκα να δω αν υπάρχουν αλλες εκδοχές όσον αφορά την έκθεση σε γκαλλερυ του δύστυχου σκύλου. Από εκεί μπήκα και στο blog του nefelikas , http://nefelikas.wordpress.com/2008/04/10/schrodinger-meets-vargas/ όπου υπάρχουν πρόσθετες πληροφορίες.
Μπορείτε να δείτε και εσείς τα ποστς των φίλων bloggers που από ότι διάβασα το έψαξαν λίγο το θέμα και να βγάλετε τα συμπερασματά σας.
Το Να Είσαι ΣΚΥΛΟΣ στην Ελλάδα
1η εβδομάδα Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.
2 μηνών Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
8 μηνών Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
16 μηνών Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».
18 μηνών Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Η λύση δεν είναι να εγκαταλείπεις ή να πετάς έναν σκύλο, αλλά να τον εκπαιδεύσεις. Μην κάνεις ένα ακόμη πρόβλημα για την κοινωνία έναν τόσο αξιολάτρευτο, τρυφερό και ευγνώμονα φίλο.
Βοήθησε να κάνεις τον αδαή να καταλάβει την άγνοιά του και έτσι, δώσε τέλος στην κακή μεταχείριση όλων των ζώων, ιδιαίτερα των αδέσποτων.
«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισμό ο άνθρωπος απέκτησε μια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσματα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό βασίλειο. Χωρίς να είναι ικανοποιημένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να βάζει ένα κενό μεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση μιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύμβολο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσμό της κοινωνίας μεταξύ αυτού και του ζωικού βασιλείου» - Sigmund Freud
«Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσμο όμως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».
ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ
Πρέπει όλοι μας να συμβάλουμε με όποιες δυνάμεις έχουμε στον αγώνα υπέρ των αδέσποτων.
Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους γύρω μας ότι το πρόβλημα είναι όλων και όχι μερικών.
Πρέπει να μην κλείνουμε τα μάτια μας αλλά να αντιδρούμε με πράξεις (καταγγελία στην αστυνομία, σύσταση σε αυτούς που τα κακοποιούν
* όταν βλέπουμε κάποιους να πετάνε τα ζώα στον δρόμο
* όταν βλέπουμε να τα κακομεταχειρίζονται
* όταν βλέπουμε να δηλητηριάζουν τα αδέσποτα
Όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε ότι και αυτά τα ζώα έχουν ψυχή.
Μπορούμε να κινητοποιηθούμε με πολλούς τρόπους:
* να πάρουμε ένα αδέσποτο και να το πάμε για στείρωση
* να ταΐζουμε ή να δίνουμε νερό στα αδέσποτα της περιοχής μας
* να ενισχύσουμε έστω και με ελάχιστα χρήματα τα φιλοζωικά σωματεία που αγωνίζονται χωρίς σχεδόν καμία βοήθεια για την σωτηρία τους.
Πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει νόμος του κράτους ο 3170 / 29-7-2003 ο οποίος μαζί με τον παλαιότερο νόμο 1197/81 ρυθμίζουν πλέον πλήρως τα θέματα.
Πηγή: http://zoofilia.gr
Γιώργος Χρηστινίδης είπε...
Αγαπητή μου Αλίκη, μου συμβαίνει σπάνια, αλλά ναι κι εγώ δάκρυσα με το ημερολόγιο του χαριτωμένου σκυλάκου. Επίσης πρώτη φορά (ελπίζω όχι και τελευταία) εκτυπώνω κάτι από τα blogs - το ημερολόγιο για να το αναρτήσω στα σχολεία τα οποία υπηρετώ, έτσι να είσαι σίγουρη ότι τη Δευτέρα θα φιγουράρει στο Δημοτικό σχολείο Παλαιού Μυλοτόπου Γιαννιτσών και την Τρίτη στο Δημοτικό σχολείο Πενταπλάτανου Γιαννιτσών, επίσης θα δω τι μπορώ να κάνω με άλλα σχολεία που επηρεάζω. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τα παιδιά. Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω ότι μπορούμε να ενημερώσουμε με κάποιο τρόπο και άλλους εκπαιδευτικούς-bloggers ώστε να κάνουν το ίδιο στα σχολεία τους. Έτσι σιγά σιγά κάτι μπορεί να γίνει.Και κάτι άλλο:Επειδή αρθρογραφώ κάθε εβδομάδα στην εφημερίδα της Κρήτης "ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΡΑΣ" μου επιτρέπεις να δημοσιεύσω το ημερολόγιο με σχόλια δικά μου; Aν το θέλεις δημοσιεύω και τη διεύθυνση του ιστολόγιού σου ως πηγή.Ευχαριστώ.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Ας ακολουθήσουν και άλλοι εκπαιδευτικοί blogers που μπαίνουν εδώ (και ειναι αρκετές) το παράδειγμα του Γιώργου Χρηστινίδη.
Αυτό έχει σκοπό να κάνει και η Επιτροπή για τα Αδέσποτα του Δήμου Ναυπλίου με τα σχολεία.
Σχετικά ποστ του blogger asimbibastos * http://asimbibastos.pblogs.gr/2008/03/to-hadi-toy-astegoy.html και * http://asimbibastos.pblogs.gr/2007/12/hristoygenna-prwtohronia.html
