Ηταν .... 
ηταν που ειχα τυλιξει τους οργασμους μου σε ριζοχαρτο και πανι βελουδινο.....μαυρο , με μια κοκκινη κορδελα να θυμαμαι τι εχω εκει….

ηταν....
ηταν που τους ειχα βαλει κατω κατω στο μπαουλο....

ηταν ... που ηρθε και τους ξεθαψε σε μια μονο στιγμη...
αυτό ηταν τελικα, τιποτα άλλο….

Kαι ήταν που….

Και ηταν που…
Kαι ηταν που το παθος ηταν στο παταρι σε γυαλινο κουτι που εγραφε απ εξω ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ αντι να είναι κατω να πεζουμε μπαλα!
Και ηταν που και το χαμογελο ηταν σε διπλανο χαρτοκουτι , αλλα ειχε προλαβει να πηδηξει!
Και ηταν που και οι στιγμες , ξεχασμενες καπου πισω στο χρονο, δεν λεγαν να στροφεψουν!
Μα όλα εγω πρεπει να τα κανω?
Και τα ζαχαρενια καμπανακια ηταν και αυτα που γιναν από σιδερο κι αρχισαν να με ξεκουφενουν!
Και τα χειλη ζουμερα σταφυλια να καλουν προκλητικα για φιλημα!
Και η φωτογραφια σου , για οσο την χρειαζομαι να μου δινει λογους για να γραφω.
Όλα είναι σχετικα! Ειπα!
Όλα είναι ρευστα σαν το νερο που θελησε να τρεξει σε δακρυ απ τα ματια και το μετανοιωσε! Σαν το χαμογελο που σκεφτηκε να ξαναναβει στο παταρι και βαρεθηκε! Σαν τον ηλιο που παιζει με το συννεφο κυνηγητο και το αστερι κλεινει ματι πονηρα!
Υ.Γ. εμεινα εδώ να σκαλιζω τις θυμησες και να τις γευομαι σαν σοκολατα!

Το αίμα της καρδιάς!

Κρύο το πάτωμα .
Μαζεμένη κουβάρι, κρατώντας αγκαλιά σφιχτά τα γόνατα της . Προσπαθώντας να φτιάξει το πάζλ της ζωής της . Πολλά τα μαύρα κομμάτια. Πουν να βρει άκρη… Τόσοι οι θάνατοι , σε τόσο λίγο χρόνο… Θάνατοι διαφορετικοί! Τόση λύπη! Τόσος πόνος! Τόσο κλάμα. Για τον καθένα χωριστά και για όλους μαζί! Και το χαμόγελο. Πέθανε κι αυτό!
Κόκκινα τα δάκρυα . Το αίμα της καρδιάς . Οι πληγές ανοιχτές . Αιμορραγούν! Δεν κλείνουν εύκολα. Κι αν κλείσουν είναι πάντα εύκολο να αιμορραγήσουν ξανά.
θλίψη, πόνος, δάκρυα
Αγρίμι η ψυχή . Ανήμερο. Το μόνο άγγιγμα που ήθελε, του ανέμου. Το μόνο χάδι του ήλιου. Ήχους… των πουλιών, της θάλασσας . Μόνο αυτά . Ανθρώπου κανένα. Αγρίμι!
Απ το φεγγίτη ψηλά πέφτει το φως του φεγγαριού. Χλωμό! Τα βλέφαρα βαριά. Ο ύπνος εύκολος. Οι εφιάλτες κοντά. Τ όνειρο φευγάτο. .. από καιρό …!

Φεισμπουκοπλακες Νο1. (φεισμπουκοβλακες)

Και εκεί που είσαι στην απόλυτη νιρβάνα και στο Home δεν κινείται τίποτα, και εσύ συνεχίζεις ν ακούς στο youtube τη μουσικουλα σου και που και που να στέλνεις  και στο τοίχο σου κανένα ωραίο τραγουδάκι , εκεί λοιπόν σου ανοίγει το παραθυράκι του Γιάννη.
Ποιανού Γιάννη?? Έλα μου ντε!!!
Λίγα λόγια λοιπόν, για το Γιάννη!
Ο Γιάννης είναι φεισμπουκικος Γκόμενος με Γ κεφαλαίο όπως του ονόματος του (1000% παντρεμένος-καταπιεσμένος και ολίγη από πεσμένος…), με αδυναμία σε κάθε τι ξανθό , από φυσικό μέχρι νούμερο 11 ξανθό του Βορρά και λίγο παραπάνω να μην πω, σύνορα βόρειο σέλας. Ξανθιά καουκα να δει και το mouse πλέον πάει μόνο του. Αυτόματα! Στην πέφτει φόρα παρτίδα με στυλακι όμως , όχι καλημέρα-καλησπέρα , ενοχλώ και τέτοια,,,, αυτά είναι ξεπερασμένα,,, Κατ ευθείαν στο ψητό : Που είσαι κοριτσαρα μου? ….
και ψάχνεσαι εσύ, να δεις  ποιος είναι αυτός, δεν μπορεί λες, φίλος είναι, που δεν τον θυμάμαι, απ το σχολειό με βρήκε, απ το στρατό, από τα συνδικαλιστικά όργανα που πήγαινα κάποτε, , από κάπου πάντως είναι φίλος, δεν μπορεί…. Πατάς πάνω του και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι μια φωτο όχι φλου καρά φλουυυυυ που είναι σαν να έχεις 12 βαθμούς μυωπία και να μην έχεις βάλει τα πατομπουκαλα σου..  Κάτω αριστερά κοιτάς για φίλους. Φίλοι????? Κανένας ! Φίλες ουυυυυυυ : 2342!!!! Αυτό που σου βγάζει μάτι είναι το ΞΑΝΘΟ , μα το απόλυτο ξανθό!!! Ε τώρα δεν ρολάρεις και τις 2342 να δεις αν υπάρχει και καμιά με ανταύγειες… βαριέσαι, και ποιος ο λόγος εξάλλου. Εν τω μεταξύ όση ώρα εσύ τα κάνεις αυτά, αυτός έχει πλακωθεί στα μηνύματα γιατί δεν του απαντάς. Λύσσα κακιά όμως…
Μωράκι που είσαι? Γιατί δεν μου μιλάς κορίτσαρε μου?
Μου??!!!! Μουξινος και ξερός ρε ! Μονολογείς.
Κοριτσαρα , κορίτσαρε μου … και πάει λέγοντας … Τα παίρνεις στην κράνα και πετάς ένα : Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε που αν είχε ήχο σ αυτά που γράφεις το φεισμπουκ , θα σε είχαν ακούσει 5 οικοδομικά τετράγωνα γύρω γύρω και λίγα λέω.
  - Έλα γλύκα μου , ξανθό μωράκι μου εσύ … απτόητος ο Γιάννης !!!!
Αυτοπεποίθηση Μπραντ Πιτ, Τζωρτζ Κλούνευ, όλων των Τζέημς Μποντ(ς) , Άλεν Ντελον (αλλά τοτεεεε στα νιάτα του), και δεν ξέρω ποιανών άλλων αστέρων ! όλοι μαζί στο Γιάννη πάνω! Τώρα σε τέτοιες περιπτώσεις τι να πεις? Συνήθως δεν σου συμβαίνει να κολλάς, την  έχεις έτοιμη την ατάκα . Αλλά ο Γιάννης σε αποστομώνει!!!! Είναι άπαιχτος… Δεν ξέρεις τι να πεις. Κλείνεις το παραθυράκι , αλλά ξεχνάς να το αμπαρώσεις. Και συνεχίζει ο Γιάννης.
- Ρε Μωρακλα μου μίλα μου …. Δεν μπορώ … Θα πέσω να σκοτωθώ αν δεν μου  μιλήσεις…..!!! Δώσε μου ένα παθιασμένο φιλάκι και μετά ας πιω το δηλητήριο … (Romeo and Juliet???!!!)

Καλά σκέπτεσαι, όλοι αυτοί που είναι μαζεμένοι? Όλοι εδω μέσα? Και τότε αρχίζεις μια προσπάθεια να αναλύσεις τι είναι το φεισμπουκ , ποιος ο λόγος ύπαρξης του, τι είσαι εσύ, ποιος ο λόγος ύπαρξης σου, με λίγα λόγια σου βγαίνουν κάτι υπαρξιακά, που δεν υπήρχε περίπτωση να σου βγουν…!Εκεί στα καλά καθούμενα, στην ηρεμία σου, στη νιρβάνα σου, που απολάμβανες τη μουσικούλα σου… !!!
Είδες ο Γιάννης τι έκανε? Γιάννη μου το μαντήλι σου….
Πατάς ξανά επάνω του , του κάνεις ένα μπλοκάρισμα και ξεμπερδεύεις. Με τα νευρά τσατάλια όμως…!
Πάει αυτός, whos next ??? Ο επόμενος παιδιά….Γιατί από Γιάννηδες … ουυυυυυυυυυυυ γεμάτος ο ιντερνοκοσμος , κυκλοφορούν ελεύθεροι… !!! Μην σας πω ότι κυκλοφορούν και στον πραγματικό κόσμο!!!

Γλυκέ μου Κλέφτη!

Ονειρεύτηκα τ όνειρο.
Φοβήθηκα τον εφιάλτη.
Ήρθες εσύ.
Μου ψιθύρισες .
Μη φοβάσαι γλυκό μου χαμόγελο!
...
Σε φαντάστηκα… Ήρθες?
Ένοιωσα τη γεύση σου .
Έχασα τη μορφή σου.
Δεν την είδα ποτέ.
Ένας ψίθυρος, κάποια λόγια!
και όταν έχεις εφιάλτες θα έρχομαι
να στους κλέβω
και να σου ομορφαίνω τα όνειρα .

Ένοιωσα το φιλί σου.
Μου κλεψες το χαμόγελο μου.
Γλυκέ μου κλέφτη!

Μια ματιά στα “βαζάκια σου”.

΄Ερχεται κάποια στιγμή που το πετσί σου αντιδρά. Και τότε πρέπει να δεις  τα “βαζάκια σου” . Τι σου έχει μείνει? ΄Ολα αυτά που θεωρείς θετικά : άδεια! Μπορείς να τα γεμίσεις? ΄Οχι. Και το συναίσθημα κάποτε σου τελειώνει. Και τι μένει. ΄Ενα άδειασμα, ένα κενό. Σαν αυτό που φωνάζεις και ακούς τον αντίλαλο. Διακρίνεις κάποια μικρά σκούρα “βαζάκια” που μέσα έχουν , το ένα κυνισμό, το άλλο πίκρα, το τρίτο θλίψη. Με αυτά  δεν φτιάχνεις τίποτα. ΄Αδειο της αγάπης , του έρωτα, του νοιαξίματος, των χαδιών , του χαμόγελου, της χαράς, της αισιοδοξίας.
Και στα γλυκά βάζουμε αλάτι, αλλά πολύ λίγο. Αλλιώς από γλυκό σου βγαίνει παστό. Και δεν το θέλεις.  Κάθε συνταγή πρέπει να έχει απ όλα για να είναι ισορροπημένη. Και κάποια υλικά περισσότερο . Διαφορετικά πάει σκουπίδια. Πετάς μια σχέση στα σκουπίδια? Αναλόγως. Στην αρχή την σκέπτεσαι και προσπαθείς να νοιώσεις τη γεύση της. Αν σου ξινίζει ή σου πικρίζει, τότε έχει χαλάσει. Γύρισε την από κάτω να δεις την ημερομηνία λήξης. Τα ληγμένα πρέπει να τα πετάμε. Αλλιώς θα μας “χαλάσουν”. Μετά δοκιμάζεις τη γεύση της νέας κατάστασης. Αν σου πάει, κράτα την. Μπορείς και να το προχωρήσεις. Βάλε μερικές σκέψεις του μετά και του αύριο. Πως το νοιώθεις? Καλά. Αν αφού φορέσεις αυτό το κουστούμι σου πέσει καλά, τότε μην το βγάλεις. Το άλλο τελικά σε στένευε , σου έφερνε φαγούρα, σου μύριζε, αλλά νόμιζες ότι έτσι πρέπει να είναι! Το θεωρούσες φυσιολογικό. Μάλλον, είχες ξεχάσει. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την λήθη. ΄Οταν αργά αλλά σταθερά μειώνονται τα καλά, και δεν γίνεται απότομα, δεν το καταλαβαίνεις. Όταν αργά αλλά σταθερά αυξάνονται τα άσχημα και αυτό δεν το καταλαβαίνεις. Ώσπου μια μέρα να γίνει κάτι, όχι σοβαρό, κάτι ασήμαντο και ν αρχίσουν να χτυπάν οι καμπάνες της αυτοσυντήρησης. Στα καμπανάκια δεν έδινες σημασία . Έλεγες, μπα , τα αυτιά μου θα είναι. Πρέπει να σταματήσω τις βουτιές. Εμ δεν φταίνε οι βουτιές στη θάλασσα. Η βουτιά στη συνήθεια, στην κάθε μέρα που είναι ίδια με την άλλη φταίει. ΄Ακου το πετσί σου. Αυτό ξέρει. Αυτό θα σου πει ότι δεν αντέχει άλλο. Αναρωτήσου: Αξίζει? Και γιατί όλα αυτά? Αξίζω? Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ , τότε ήρθε η ώρα. Μην γυρίσεις απλά σελίδα. Πέτα το τετράδιο και πάρε ένα καινούργιο όμορφο με λουλουδάκια και λευκές άγραφες σελίδες. Και ξεκίνα από την πρώτη. Γράψε όμορφα, ευχάριστα. Και τα δυσάρεστα μες στο πρόγραμμα είναι, αλλά σε μικρές δόσεις.
Γέμισε τα “βαζάκια σου” με θετικά. Σπάσε τα άλλα. Πιάνουν πολύ χώρο. Είναι σκούρα. Μυρίζουν άσχημα. Κρατά τα καθάρια σου, αυτά που λάμπουν. Αυτά με την θετική ενέργεια. Αυτό που σε κάνουν και χαμογελάς. Αυτά που σε κάνουν και αισθάνεσαι όμορφα.
Ρίχνε μια ματιά κάπου κάπου στα “βαζάκια σου”!

Δεν θέλω ντε και καλά. Δεν θέλω…

Δεν θέλω τίποτα με το ζόρι. Αυτό πολύ μου τη σπάει. Δεν πα να έχω την καλύτερη διάθεση και θέληση να κάνω κάτι, έτσι και μου το επιβάλλουν , πάει , μουλαρώνω χειρότερα και από μουλάρι. Και ξεκινάω από τον πάροχο. Ποιόν πάροχο? Αυτόν που σου παρέχει υπηρεσίες π. χ. Ιnternet . Πήγαινα για 2ο μήνα χωρίς το ρημάδι το internet και είπα ν αλλάξω πάροχο. Αυτό το ρημάδι το 5αψήφιο νούμερο το είχα λιώσει. ΄Εψαχνα κάποιον υπεύθυνο, λέμε τώρα. Υπεύθυνο??? Καλέ τίντούτο? Στείλτε κυρία μου ένα ιιιιιιιιιμαιλ στην εταιρεία με τα παράπονά σας. Μα εγώ θέλω να τα πω σε κάποιον , ζωντανό, ζωντανά, δεν μου κάνει το email. Δεν θα ξεσπάσω. Και εκεί ακριβώς είναι το θέμα, γι αυτό και δεν υπάρχει υπεύθυνος. Γιατί όλοι μέρα θα τον έβριζαν οι πελάτες για τις “παροχές”. Το 5αψήφιο είναι εξυπηρέτηση πελατών. Που και να μην ήταν….!!!
Και συνεχίζω με την υπηρεσιακή ιδιότητα και τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ως υπαλλήλου. Δόξα τω Θεώ, 30 χρόνια (τούρκικα) εν ενεργεία υπάλληλος,  τα πρέπει τα ξέρω. Θέλω δεν υπάρχουν, πλάκα κάνουμε τώρα? Πρέπει, η λέξη που μου την σπάει πιο πολύ.  Υποχρεώσεις του υπαλλήλου. Ο Κευ, να δουλέψω βρε παιδιά. Δεν είπα να μην δουλέψω, αλλά να γίνω και σάκος του μποξ, ε όχι. Αυτό δεν το αντέχω στην ηλικία μου. ΄Οχι ότι το άντεχα στα 20 ή 22 ή 24. Αλλά πόσο μάλλον τώρα…Είναι θέμα χαρακτήρα. Αν ψάχνετε για μάλακα, μην κοιτάτε εμένα. Αλλού το βλέμμα , αλλού, για να τα πάμε καλά. Γιατί? Υπάρχουν πολλές λύσεις και ελιγμοί. ο.κ?  Αν θέλετε να μαλλιοτραβηχτείτε για τα ουφίτσια εγώ δεν σας φταίω τίποτα. Κάντε το , μακριά μου. Μην με πάρουν και τα σκάγια. Γιατί είμαι φιλήσυχο άτομο εγώ. Γκρίνιες και φασαρίες δεν τις μπορώ με τίποτα.
Και τέλος αυτό το πράμα με το ντε και καλά θα δωρίσεις τα όργανά σου, δεν το κατάλαβα. Και διάβασα και την άποψη της Ελιας , -του ανεψουδιου μου- στο newstoday.gr που πολύ καλά τα λέει.  Εγώ είμαι εδώ και χρόνια αιμοδότρια (έδινα αίμα τότε που μπορούσα) , δότρια οργάνων μετά θάνατον (εκτός σώματος και θα εξηγήσω το γιατί μετά) και δότρια μυελού των οστών. Τί άλλο να δώσω? ΄Αντε και την ευχή μου όταν δεν έχω τίποτα άλλο. Τώρα αυτό το ντε και καλά μου την σπάει. Δηλαδή θα μπω (χτύπα ξύλο) χειρουργείο και σε περίπτωση που η “κάβα” τέλεψε πάνε τα οργανάκια μου πριν την ώρα τους. Μπρρρρρ. Θρίλερ. Αν δουν και την ταυτότητα μου , τότε δεν έχω καμιά ελπίδα…..
Και εξαίρεσα το σώμα από αυτά που διατίθεμαι να δώσω, γιατί θυμάμαι στη Ζωολογία στο σχολείο ένα έρμο σκελετό που είχαμε , τι περνούσε. Τι καπνιστή τον κάναμε, τι παρά λίγο τούμπες απ τις σκάλες θα έτρωγε, αλλά τελευταία στιγμή την γλύτωνε… και τι δεν του κάναμε. Οπότε έχοντας σχολικές μνήμες και επειδή τα παιδιά είναι όλα εν δυνάμει εγκληματίες, γι αυτό και εξαίρεσα το σώμα μου από την δωρεά.
Τώρα όμως πολύ το σκέφτομαι αν θέλω να είμαι δωρήτρια. Χμ αν σου επιβάλλουν κάτι τέτοιο , αξίζει???

META_κομιζω…!!!

… όχι γιατί χωρίζω Απλά λόγω Δ.Ν.Τ. πρέπει να αφήσουμε την τριώροφη μεζονέτα, που εδώ που τα λέμε, πολύ μας έχει κουράσει το πάνω κάτω οι σκάλες και αυτό το ένοιωσα καλύτερα το καλοκαίρι που διαγνώστηκε στο γόνατο μου ρήξη μηνίσκου και κάθε σκαλοπάτι και ένα αχ.!!
΄Οπως είπα λοιπόν μετακομίζω , πρώτα ο Θεός τη Δευτέρα που μας έρχεται, αλλά εδώ και μέρες το σπίτι είναι σαν βομβαρδισμένο. Μα πόσα πράγματα μπορούσα να χώσω?? Μα πόση μαζεμένη σαβούρα??!!! Το σαλόνι αυτή τη στιγμή είναι χωρισμένο στα δύο και κάνουμε άλματα εις ύψος και εις μήκος για να περνάμε πάνω από τις κούτες με τα βιβλία.

Τι πήγα όμως πρώτα απ΄ όλα στο καινούργιο σπίτι? Ε τί? Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Πήγα λοιπόν τρείς γλαστρούλες και τις κοτσάρισα στο μπαλκόνι . Δυο πολυθρονίτσες μπαλκονιού , ένα σκαμνάκι που το έκανα τραπεζάκι , ένα σταχτοδοχείο και μια ψάθα με σατέν μωβ τελείωμα. Ο.κ. το στόλισα το άδειο σπίτι.
Είπα να μην πάθω πανικό γιατί έχω κάνει κάπου 10 μετακομίσεις στη ζωή μου και μετά από κάθε μια δεν θέλω να ακούσω ούτε λέξη που να αρχίζει από ΜΕΤΑ….. Γι αυτό είπα αυτή τη φορά να το πάρω από την καλή πλευρά του πράγματος.
Το σπίτι καθαρίστηκε και απολυμάνθηκε και ο μηνίσκος μου έμεινε στο χέρι. Αλλά τώρα δεν είναι ώρα για να του δώσω σημασία. Εδεσα το γόνατο και συνεχίζω απτόητη. Μετά θα δούμε τι θα κάνω και μ αυτό το θέμα. Μπορεί τρύπες μπορεί θεραπεία, ακόμα δεν ξέρω.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι πρέπει αυτή τη μετακόμιση να την διασκεδάσω , να την απολαύσω. 1000 σχέδια στο μυαλό μου για τη διακόσμηση του σπιτιού εντός και εκτός. Το εκτός , φυσικά είναι που μ αρέσει πιο πολύ. Η βεραντούλα, που δεν είναι μεγάλη , αλλά θέλω να την φτιάξω μια όαση.  Υπόσχομαι να την φωτογραφήσω τώρα που είναι ακόμα άδεια και να σας την δείξω όταν τελικά την φτιάξω. Γιατί έχω πολλά σχέδια για το μέλλον της.

Ευχηθείτε μου καλή δύναμη και να μην μου φύγει αυτή η διάθεση που έχω και να μην με πιάσει πανικός.
Τα λέμε εν καιρώ …

χμ... Καλες Γιορτες...!!!

Χμ.... θα είναι ντροπή να τολμήσω να ευχηθώ Καλές Γιορτές?? τις μέρες που ζούμε? Λέω ... μήπως και αυτό είναι πολυτέλεια...!!!!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(1922-1988)

Luxury διακοπές για ακριβά γούστα κι ας πάνε να πνιγούνε!!

Λιτότητα??? Δ.Ν.Τ.,… κόψιμο 13ου , οικονομικοί δολοφόνοι,  στοιχήματα που παίχτηκαν ότι θα φαλιρίσει η Ελλάδα, SIMENS , MISES  , φέρτε πίσω τα λεφτά , οι κλέφτες στη φυλακή, ελικόπτερα πάνω από Εκάλες και Κηφισιές για να εντοπίσουν τις βίλες με τις πισίνες.,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,Μα τι είναι όλα αυτά? Ταινία επιστημονικής φαντασίας ή η πραγματικότητα? Που θα πάει, θα ξυπνήσουμε. Θα τεντωθούμε, θα χασμουρηθούμε και   θα σταυροκοπηθούμε λέγοντας ευτυχώς Θεέ μου που ήταν εφιάλτης.
Και μια καινούργια μέρα θα έχει ξημερώσει όπου όλοι με χαμόγελο διαφήμισης θα ξεκινάνε με όρεξη για τη δουλειά , τα παιδάκια κι αυτά χαμογελαστά και χαρούμενα για το σχολειό τους, οι φοιτητές για τις σχολές τους να μορφωθούν κι αυτοί χαρούμενοι γιατί ένα λαμπρό μέλλον τους ανοίγεται με το που θα τελειώσουν. Οι συνταξιούχοι κι αυτοί με λαμπρό χαμόγελο γιατί θα σχεδιάζουν τι να την κάνουν και που να την ξοδέψουν όλη αυτή τη σύνταξη που παίρνουν. Έτσι σαν διαφήμιση  βουτύρου που ρίχνει τη χοληστερίνη και αδυνατίζει κιόλας. Μην μου πείτε ότι φοβηθήκατε. Χαχαχα όνειρο εφιάλτης είναι καλέ και θα ξυπνήσουμε να το δείτε.
Να , αφού εγώ αποφάσισα και που θα πάω διακοπές και σε λίγες μέρες φεύγω. Βαλίτσες φτιάχνω.
Και  θα σας δείξω τον προορισμό, έτι για να σκάσετε λίγο , να ζουλέψετε πολύ και μήπως αποφασίσετε να με ακολουθήσετε .
ΕΞοτικ είναι και απ αυτά που μου αρέσουν γαλάζια νερά , λευκή άμμος, φοίνικες.
Να το μέρος που διάλεξα και πολύ σύντομα φεύγω.  Γαλάζια νερά , λευκή άμμος , φοίνικες.
Το μόνο πρόβλημά μου είναι ποιά απ τις δύο φωτος να διαλέξω για πίσω απ το κρεβάτι μου.
Αυτή με το νησάκι ή αυτή με τον φοίνικα ακριβώς από πάνω μου.
  Και θα είμαι σε κατ εξακολούθηση διακοπές και θα  ξυπνάω κάθε πρωί με μάσκα ,βατραχοπέδιλα  και μπρατσάκια και με τους ήχους των κυμάτων. ¨ Στο  σαλόνι  σκέφτομαι να βάλω μια άλλη παραλία του νησιού για να χαίρονται και οι καλεσμένοι,  γνωστοί , φίλοι και άλλοι συγγενείς ή περαστικοί.
Μπορεί όμως και να  προτιμήσω τη φύση . Να ξυπνάω μες στο πράσινο.  Μέσα στα άνθη του αγρού, ή μέσα σε δάσος από μπαμπού!
Και το βράδυ ποτάκι στο ρουφ γκαρνεν του ξενοδοχείου.
Στη βεράντα. Σε παράταξη τα φυτά , διακόσμηση summer time , ρομάντικ περιβάλλον, κεριά , κεράκια και τέτοια, να κάπως έτσι δηλαδή.
Έχω πέσει με τα μούτρα να ψάχνω ντεκορεισον εικόνες από τον ιντερνετ και να τις αποθηκεύω. Και την Κυριακή ασχολήθηκα με την βεράντα και τα φυτά μου. Φύτεξα, κλάδεψα, τα ομόρφυνα, τους έκανε ένα ντουζάκι , και άλλα τέτοια που άλλαξε η όψη της βεράντας που σημειωτέον βλέπει και 2/3 Μπουρτζίου. Το άλλο 1/3 το κρύβει σπίτι που είναι πάνω στην παραλιακή.
Εγώ ταξιδεύω όποτε θέλω και όπου θέλω. Η φαντασία και τα όνειρα δεν μπαίνουν σε καλούπια. Ευτυχώς!! Ούτε μετρώνται με Ευρώ ή άλλο νόμισμα. Ευτυχώς. Εμένα δεν θα με περιορίσουν, ούτε θα με κάνουν να νοιώσω κακομοίρα. Ευτυχώς.
Και αν ξεφύγει εντελώς το πράγμα , φεύγω και για άλλη χώρα. Μια μούτζα πίσω και να πάνε να πνιγούνε.
Αυτή είναι λοιπόν η Ελλαδίτσα μας, με τα ωραία αυθαίρετα και τις πισίνες τους, με τους καημένους γιατρούς που έναν ολόκληρο χρόνο βγάζουν μόνο 300 Ευρώ!!!!!!!, με τις καθαρές μπαζωμένες θάλασσες γιατί εκεί καταλήγουν οι βίλλες μερικών (π.χ. Αγ. Αιμιλιανό) και με βατραχανθρώπους μην τυχόν και ξοκείλει κανένας λουόμενος και μπεί στην ιδιωτική τους παραλία,,,,, με τους παχυλούς μισθούς των υπουργών , γενικών και λοιπών λιμοκοντόρων που η λιτότητα δεν μπορεί ν αρχίσει απ αυτούς, γιατί είναι αλλιώς συνηθισμένοι με αστακό και σαμπάνια – τα είχαν μάθει  στο χωριό τους να τα τρώνε αυτά- γιατί τα λεφτά που τρώγονται στις διάφορες συμφωνίες και στα διάφορα έργα του δημοσίου πάνε σε τσέπες που εξασφαλίζουν και τα τρισέγγονα τους. Ωραία λοιπόν τα είπα και γω, όπως τόσοι άλλοι. Θύμωσα, έβρισα, νευρίασα. Είπα δεν είναι δίκαιο.  Ε και? Και τί έγινε? Ένα μεγάλο τίποτα. Εσείς τί κάνετε? Ετοιμαζόσαστε για εξωτικές διακοπές?

Πόσο κοροιδο ειμαι...!!!

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά αντι για 17 λεπτα (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δρχ (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ.
Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6-12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητα ς του χλοοτάπητα). 
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 4,5 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. 
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6-8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει  1,5 και το ποτό 3-4. Εδώ η μπύρα κοστίζει 5-6 ευρώ και η μπόμπα 7-8.
Είμαι κορόιδο γιατί. δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα 'πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο. 
Ειμαι κοροιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για 2.000 νεκρούς κάθε χρόνο και 200.000 τραυματίες. Η ΠΑΘΕ ξεκίνησε το 1984 και θα τελειώσει ίσως το 2.014...! 
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ οι έχοντες και κατέχοντας πληρώνουν ελάχιστα. Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ πλουσίους. 
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό ?....Δηλαδή αν μας ρωτούσαν "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Στάλιν, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί σταλινικοί ? 
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας,Πρετεντέρης,Χατζηνικολάου,Ευαγγελατος,Τριανταφυλλοπουλος,Παπαδακης,Αυτιας κλπ οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι τελικά σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που νίπτουν τας χείρας τους.... Αυτή είναι η δουλειά τους από την οποία πληρώνονται 60.000 ευρω μηνιαίως έκαστος, και πίνουν εις υγεία των κορόιδων !  
Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της 6ης  δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD.
Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων, δικαστικών και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα {4 αυτοκτονίες απο 1.1.09}για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα των μιζαδόρων γαλάζιων υπουργών των αγορών οπλικών συστημάτων. Τον περασμένο μήνα πληρώσαμε 6.500.000.000 ευρώ για την <νέα αγορά του αιώνα> εν μέσω κρίσης και λίγο πριν την χρεοκοπία μας σαν κράτος. Και το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ κι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ μουγκα...
Είμαι κορόιδο γιατί. δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με τον νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον ηλίθιοι είναι ! 
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια μετά από 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο). 
Είμαι κορόιδο γιατί. όλοι που με κυβερνούν 35 χρόνια, όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου (με τα απαράδεκτα βιβλία του δημοτικού και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με την αναθεώρηση του Άρθρου 16) αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Όλα αυτά γίνονται για την επικράτηση των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία.
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει, μέσα από χρόνια προπαγάνδα, ότι ο συνδικαλισμός είναι κακό πράγμα και ότι οι συνδικαλιστές είναι όλοι διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι. Όχι ότι δεν είναι πολλοί από αυτούς...Λογικό πάντως να μας παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα αφού κανένα αφεντικό δε θέλει να βλέπει ενωμένους τους υπαλλήλους του γιατί αν του ζητήσουν τα αυτονόητα (δηλαδή ασφάλιση, επιδόματα, 8ωρο, υπερωρίες) δε θα μπορέσει να κτίσει την αυθαίρετη βίλα του ούτε να πάρει το κότερο που έχει βάλει στο μάτι.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων.
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει τον ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτό τον τόπο.
Είμαι κορόιδο γιατί δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Τον Ιούλιο του 2008 που το βαρέλι πετρελαίου είχε 147 δολ. η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει στα 40 δολ. (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 0,85 ευρώ το λίτρο αντι για 0,60 ). 
Είμαι κορόιδο γιατί. όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα {2.500.000 στρ.} από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων... Ούτε ένα χρόνο μετά, γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς. (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξ αρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες κτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσουν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ... Ποιος να 'στειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή, ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ αν και κορόιδο θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας. 

Kαλό Μήνα.

Σαν μια αγραφη σελιδα ας ειναι ο Φλεβαρης, εστω με λιγες γραμμες για σημειωσεις.

Σαν μια αγραφη σελιδα ειναι και η καθε μας μερα που δεν ξερουμε τι σημειωσεις, υπενθυμισεις και μουτζαλιες θα εχουν χαραχτει μεχρι το βραδυ.

Αγραφη σελιδα και η ζωη μας.

Καλο Μηνα να εχουμε.

Όνειρο η εφιάλτης?

Το κόκκινο σ ασπρόμαυρο φόντο.
… και πάλι στα όνειρα . Όνειρα η εφιάλτες ? Κάτι ανάμεσα… μια μικρή κλωστουλα τα χωρίζει,  σ΄ αυτήν γίνεται η αλλαγή. Πάνω στην κλωστουλα θα σε βάλω για να μην μπερδεύομαι.
Το κόκκινο πάντα εκεί. . Το βαθύ  της πορφύρας . Τα υπόλοιπα   ασπρόμαυρα. Το κόκκινο  του πάθους , και του κίνδυνου. Και ξεκινά σχεδόν πάντα με  κόκκινο  σαν αίμα . Και αλλάζει σε τριαντάφυλλο.
Και είναι που τα ΟΧΙ και τα ΔΕΝ αρχίζουν τρελό χορό. Και τα ΘΕΛΩ να σέρνονται σε ξύλινο πάτωμα. Να γεμίζουν ακίδες. Που πονάνε, που ματώνουν την καρδιά.  Γιατί τα ΘΕΛΩ είναι καταμεσής της καρδιάς.
Φωνάζω.  Κλαίω . Φοβάμαι. Απλώνω το χέρι … ακίνητο σαν παγωμένο. Τα πόδια ακίνητα σαν παγωμένα. Ολόκληρη παγωμένη. Τα χνάρια σου στην άμμο ματωμένα.  Ένα μεγάλο κοχύλι στο χέρι να σου χαρίσω. Ν ακούς τη θάλασσα , τα κύματα τη φωνή μου . Το σ αγαπώ!

Πανδημία Κέρδους

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.
Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.
Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.

Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.
Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.

Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.
Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.

Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου.
Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!!

Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.

Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.

Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.

Μισό εκατομμύριο έναντι 25.

Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών;

Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί.

Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.


Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.


Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια.


Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.

Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.
Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo.


Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.


Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»;


Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.
ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú.


- Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú;

- Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.

- 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες;

- Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.

- Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.

Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú.
Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ.

Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.

Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα.

Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΑΝ ΝΑ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ «ΠΑΝΔΗΜΙΑ».

Oταν βαριέμαι…

… αρχίζω να ψάχνω τί θα φτιάξω, για να μου περάσει η βαρεμάρα.

Κακό πράμα η βαρεμάρα! Κακό πράμα να μην έχεις να κάνεις τίποτα.

Επίσης κακό πράμα ένας απαίσιος χώρος εργασίας. Και το γραφείο που δουλεύω είναι ένας απαράδεκτος χώρος, πρώην καφενείο, πρώην κρεοπωλείο, και δεν ξέρω τί άλλο πρώην. Τώρα όμως είναι το γραφείο μου , που από πέρσι που βρέθηκα εκεί κάνω προσπάθειες να το συνεφέρω λίγο, να γίνει πιο βιώσιμο. Και ξεσπάω στα κολάζ και στα διάφορα φυτά.

Δοξάζω , φυσικά, το Θεό που μου δίνεται αυτή η δυνατότητα, να μπορώ δηλαδή να φτιάχνω πράγματα.

Χθες έκανε πολύ βαριεστημάρα. Το μυαλό μου στην Καραθώνα και σε άλλες παραλίες αλλαχού. Πάντως , σίγουρα εκτός γραφείου. Διάφορα περιοδικά δίπλα μου και στα συρτάρια μου βοήθησαν στην τάση φυγής που έχω έντονα τελευταία για διακοπές.

Και να το αποτέλεσμα.

΄Ενα καλοκαιρινό κολάζ με διάφορα κοχυλάκια διακοσμημένο στην κολόνα δίπλα απ το γραφείο μου, γιατί πίσω μου υπάρχουν τζαμαρίες. Κακό φενγκ σούι, πολύ κακό. Και πολύ κακό τώρα το καλοκαίρι που βγαίνοντας ο ήλιος νοιώθω σαν ντομάτα .

…. - Ντομάτες έχετε?

- Αμέ….

…………………….

………………………………….

- Και τι περιμένουμε?

- Το καλοκαίρι….!!!

Οι θερμοκρασίες που ανεβάζει είναι τέτοιες που μπορείς να κάψεις άνετα μηχανή.

Ευτυχώς το αρκουδίσιο ντουλάπα κάτι κάνει και δεν λιποθυμάμε.

Και ένα περσινό κολάζ.

Και το ανοιξιάτικο

Κακό πράμα η βαρεμάρα και ειδικά το καλοκαίρι.

Nα σας στεναχωρήσω?

Μια ανάρτηση αποκλειστικά για ζωόφιλους.

Έχω δυο σκυλιά. Και τα δυο ημίαιμα. Όχι ότι έχω κάτι με τις ράτσες. Μια χαρά είναι τα ζωάκια. Απλά δεν υπήρχε περίπτωση εγώ να πάω να αγοράσω σκυλάκι η γατάκι ράτσας. Και τα δυο μου σκυλάκια τα μάζεψα απ τον δρόμο. Τη Μεμα μου που είναι 15 μιση ετών ημιαιμο γκριφον-πεκινουά και τον Σακιλακο τον γαϊδουράκο μου που τον βρήκε πέρσι, τέλη Γεναρη, ο Δ. έξω απ το μαγαζί μας και τον υιοθετήσαμε. Αυτός είναι ημιαιμος μολοσσός δεν ξέρω με τι άλλο και ούτε και μ ενδιαφέρει.

Χθές λοιπόν που είχα βγάλει βόλτα τη Μεμα, βλέπω ένα έρμο σκυλί πετσί και κόκκαλο στην κυριολεξία. Μου έμοιασε για Δαλματίας, αλλά τελικά είναι κυνηγόσκυλο. Το πλησίασα και είδα ότι δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει απ την αδυναμία.

Για να μην επεκταθώ στο τι έκανα εκείνη την ημέρα, θα σας πάω στο σήμερα, που ο σκυλάκος φιλοξενείται, προσωρινά, σε μια φίλη, που έχει την ιδία τρέλα μ έμενα με κάθε αδέσποτο και το βράδυ περιμένω από κάπου το ΟΚ για να μεταφερθεί κοντά στο Ναύπλιο σε ένα κτήμα. Εύχομαι να έχω το ΟΚ και να πάνε όλα καλά για το Παπουλάκο, όπως τον λέω. Γιατί πρέπει να είναι και μεγάλης ηλικίας και υποπτεύομαι ότι αυτός είναι και ο λόγος που το έδιωξαν. Κρίμα δεν είναι?

Τουλάχιστον αυτός που τον είχε ας του έκανε μια ευθανασία αν δεν τον ήθελε άλλο. Πιο ειλικρινές θα ήταν, από το να το αφήσει έτσι στο δρόμο, στη τύχη του. Αμάθητο να βρει τροφή και μέσα σ ένα κόσμο που ακούς : Μακριά παιδάκι μου απ το σκυλί, θα σε φάει. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός μας και αυτό μαθαίνουν τα παιδιά απ τους γονείς. Ότι τα σκυλιά τρώνε.

Και έχει μια φατσουλα …!!!!

Είναι όλα όμορφα η εγώ τα βλέπω όλα όμορφα? Τα αδέσποτα λέω…

…..Διέκοψα την ανάρτηση για να πάω στον Παπουλάκο να τον βγάλω μια βόλτα.

Με συγκίνησε!!!! Μόλις με είδε, με γνώρισε και άρχισε να μου κουνάει την ουρά και όταν τον πλησίασα και τον χάιδεψα , με έγλυψε για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη του που τον μάζεψα.

Τους ανθρώπους φοβάμαι όχι τα σκυλιά! Γιατί άνθρωποι με έχουν δαγκώσει, σκύλος ΠΟΤΕ!

---------------------------------

Πέμπτη 14 του μηνα.

Επειδή είναι επείγον ο Παπουλακος να υιοθετηθεί σήμερα το πρωι έκανα επαφές με ραδιόφωνα και εφημερίδες τοπικές.

Να ευχαριστήσω εκ των προτέρων τους :

1.ΑΝΤ 1 Πελοποννήσου τον κ. Κόντη

2. STAR FM τον κ. Μπαβέλα

3. SFERA ARGOLIDAS τον κ. Σιατερλή

4. ΑΡΓΕΙΑΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ τον κ. Μυλωνά

5. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ FM

όπως και την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ" την κα Φυρογένη

που δέχθηκαν και μου υποσχέθηκαν να προσπαθήσουν για να βρεθεί ένα σπίτι για τον Παπουλάκο.

Εγώ αυτό που έκανα ήταν να δώσω το παρακάτω κειμενάκι:

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΥΣ

Είμαι κυνηγόσκυλος , ήσυχος και φιλικός , άσπρος με μαύρες βούλες, αλλά μεγάλωσα και το αφεντικό μου με έδιωξε. Είμαι πολύ αδύνατος και αν δεν με μάζευαν απ το δρόμο, "τα ψωμιά μου ήταν λίγα". Μου αρέσουν και οι βόλτες με το αυτοκίνητο.

Υπάρχει κάποιος που να θέλει να με υιοθετήσει και εγώ θα του κουνάω την ουρά και θα του δίνω φιλιά για να του δείχνω την αγάπη μου.

Αλλα τα μάτια του λαγού….

Άλλη ανάρτηση ξεκίνησα να φτιάξω και σε άλλη καταλήγω.
Αυτή που ξεκίνησα είχε θέμα "Χρήμα ή Δόξα" και ήταν ένα κείμενο de profundis.
Κάτι που μ έχει στενοχωρήσει γιατί αφορά πολύ κοντινό μου πρόσωπο και δημοσιεύματα "λάσπη" που δέχεται.
Μετά από σκέψη είπα, έμενα με στεναχωρεί και με προβληματίζει, τους άλλους όμως? Τι τους ενδιαφέρει? Γι αυτό και δεν πήρε "σάρκα και οστά".
Απλά επιγραμματικά να πω ότι λυπάμαι για τα ΜΜΕ που υπηρέτησα επί αρκετά συναπτά έτη -παράλληλα- και είναι τεράστια η δύναμη της πένας και του μικροφώνου όπως και της οθόνης, αλλά δυστυχώς δεν είναι πληροφόρηση , είναι παραπληροφόρηση και λάσπη.
Αλλά τώρα που τα λέω με μισόλογα αποφάσισα, -να μόλις τώρα- να φέρω εδώ την αρχική μου ανάρτηση και όποιον δεν ενδιαφέρει μπορεί διακριτικά ν αποχωρήσει χωρίς κανένα σχόλιο.

Τίτλος : "Δόξα ή Χρήμα"

Την δόξα πολλοί μίσησαν , το χρήμα ουδείς. Η το ανάποδο? Δεν ξέρω.

Ούτε και ποιός είπε αυτή τη φράση, ξέρω. Ούτε και πού και για ποιόν αναφερόταν ξέρω.

Τίποτα δεν ξέρω. Μερικά όμως πράγματα τα ξέρω πολύ μα πολύ καλά και βάζω και το χέρι μου στη φωτιά…

Μετά από ενημέρωση κοντινού μου προσώπου, – ας τον πούμε Κ.- διάβασα ένα κομμάτι σε μια εφημερίδα που τον αφορούσε. Αν δεν ήταν τόσο κοντινό μου πρόσωπο ο Κ. θα πίστευα όλα όσα διάβασα και θα έκανα για άλλη μια φορά τσ τσ τσ τσ και τσ. Αλλά, είναι όλα ψέματα, λάσπη και ποτέ δεν θα καταλάβω αυτή την αισχρή δύναμη των Μ.Μ.Ε. και της υποτιθέμενης ενημέρωσης -και της πένας και του μικροφώνου- να σπιλώνουν τόσο εύκολα κάποια άτομα. Με απώτερους φυσικά σκοπούς. Με “πληρωμένα συμβόλαια”, με “χρηματοδοτήσεις” και με άλλα τέτοια αγνά, αθώα και αγγελικά πλασμένα κίνητρα.

Και ας υποθέσουμε ότι:

Έχετε μια θέση κλειδί. Μια θέση που μπορείς εύκολα να βγάλεις καλά λεφτά και να εξασφαλιστείς. Που μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις γνωριμίες σου με όποιον τρόπο θέλεις. Τι κάνεις? Και πρώτα το ερώτημα το θέτω στον εαυτό μου, κάνοντας προσπάθεια ν απαντήσω. Ε λοιπόν, ποτέ δεν βρέθηκα σε τέτοια θέση. Πάντα , σ όλη την υπαλληλική μου καριέρα, μέχρι και σήμερα, ένας τροχός της αμάξης ήμουν, αν όχι ο τελευταίος κάπου εκεί προς το τέλος, και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω στον Πειρασμό. Με το χέρι στην καρδιά δεν μπορώ να απαντήσω αν έμπαινα στον πειρασμό και “τα περνα” ή αν κρατούσα την αξιοπρέπεια μου και έλεγα όχι.

Για τον Κ. όμως είμαι όχι 100% , αλλά 1000% σίγουρη ότι δεν θα πάρει ούτε ένα Ευρώ που δεν του ανήκει. Ότι δεν πρόκειται όσο είναι σ αυτή τη θέση να δεχτεί το ελάχιστο από οποιονδήποτε.

Και έρχεται τώρα ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ δημοσιογράφος, που βήχει, φτύνει, ρεύεται, να γράψει στην φυλλάδα του για τον Κ. και να αφήνει ευθέως αιχμές ότι “τάχει πιάσει”. Γιατί το δημοσιογραφικό σινάφι λίγο έως πάρα πολύ το ξέρω. Έτυχε να απασχολούμαι σε χώρο που είχε να κάνει μ αυτό το σινάφι και δεν έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Όχι από όλους , αλλά από πλήθος εξ αυτών, οπότε “τους παίρνει όλους η μπάλα”.

Και θα το κλείσω εδώ γιατί φορτισμένη ψυχολογικά, θα μπορούσα να κάνω μια ανάρτηση σεντόνι που θα πέσει στο κενό.

Θα ήθελα να μάθω πώς μπορεί κάποιος ν αμυνθεί στην εξουσία που λέγεται ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΛΑΔΕΣ.

Πάσχα σήμερα, Πάσχα τότε…

Πέρασε κι αυτό. Το Πάσχα λέω. Πέρασε και εγώ ούτε το πήρα είδηση. Ούτε το κατάλαβα, έτσι όπως περίμενα. Είχα υποσχεθεί και φωτορεπορτάζ στον πάτερ Αναστάσιο, αλλά δεν μπόρεσα να κάνω. Γιατί δεν είχα να καταγράψω.

Και να πω ότι μένω Αθήνα, άντε και που να βρω ψητά αρνιά έξω, κομματάκι δύσκολο. Αλλά στο Ναύπλιο? Σπίτια με αυλές, χώροι που μπαίνει σούβλα. Οπου είδα αρνιά να γυρνάνε ήταν στον αυτόματο. Μόνα και έρμα και οι νοικοκυραίοι άφαντοι. Γυρνούσαν γύρω απ τον εαυτό τους. Τα γυρνούσε η ηλεκτρική σούβλα. Τα δε κοκορέτσια στο φούρνο. Μπορεί και στο μικροκυμάτων. Κοκορέτσι φούρνου!!!!

Και η μνήμη δεν μπόρεσε παρά να γυρίσει χρόνια πίσω , στα παιδικά μου χρόνια που το Πάσχα ήταν Πάσχα. Με όλες τις μυρωδιές της άνοιξης, του αρνιού, των τραγουδιών, του κεφιού, με τα μεζεδάκια πριν γίνει τ αρνί.

Δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ που πρωί πρωί που ο νονός μου ή στη Θήβα ή στο χωριό , άναβε τις κληματσίδες να γίνουν κάρβουνο. Ήταν ο υπεύθυνος επί του αρνιού γιατί το ήξερε καλά το θέμα. Το αρνί έτοιμο απ την προηγούμενη, χειρουργημένο, όρθιο στην ξύλινη μεγάλη σούβλα και με ένα λευκό φορεματάκι πάνω του μην πάει καμιά μύγα (μάλλον).

Όταν ξυπνούσαμε τα μικρά τρέχαμε αμέσως κοντά του να δούμε μπας και είχε ψηθεί η πετσούλα για να μας δώσει. Και δωστου τα αυγά και δωστου το κρασάκι και οι προμεζέδες. Και σε λίγο πλάκωναν και οι κλαριντζήδες. Τα κλαρίνα και τα νταούλια. Πρώτη εγώ να σύρω το χορό. Τσάμικο. Και ήμουν μια σταλιά. Και όσο ο νονός μου τους έβαζε τα κατοστάρικα στα όργανα, τόσο αυτοί δεν ξεκολλούσαν. Χαιρόταν να με βλέπει να χορεύω.

Και ήταν τότε που το Πάσχα ήταν Πάσχα. Όχι σαν σήμερα. Ξενέρωτο. Χωρίς ήθη και έθιμα. Χωρίς πασχαλινή γεύση. Νερόβραστο. Κονσερβαρισμένο. Χωρίς μυρωδιές.

Και δεν νομίζω να είναι φάση απαισιοδοξίας. Δεν περνάω την πεσιμιστική μου φάση. Απλά λυπάμαι που αλλάζουν τα πράγματα προς το χειρότερο. Λυπάμαι που χάνονται τα ήθη και τα έθιμά μας. Πού ο κόσμος δεν διασκεδάζει πια όπως παλιά.

Λυπάμαι….!

Η ιστορία της μπαλαρίνας.

""...Της τράβηξε την καρέκλα και την έσπρωξε κοντά στο τραπέζι με το αμαξίδιο που καθόταν εκείνη. Με κοίταξε και μου λέει και αυτή Συγγνώμη. Ένα χαμόγελο ήλιος λαμπερός. Της χαμογέλασα και εγώ.

Στα ακίνητα πόδια της έλαμπε το ταμπά δέρμα που είχαν οι μπότες ιππασίας....""

Πρόσεξε που τις κοιτούσα.
Μου χαμογέλασα και μου είπε:
- Σ αρέσουν οι μπότες μου? Της απάντησα ναι μ ένα κούνημα του κεφαλιού.
- Όταν περπατούσα ποτέ δεν είχα φορέσει μπότες. Στις μύτες περπατούσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας, απ όταν πρωτοπερπατησα. Όλοι λεγαν μπαλαρίνα θα γίνει.
Και μάλλον γι αυτό έγινα μπαλαρίνα. Ακόμα και τα πρώτα μου παπουτσάκια μπαλαρινε ήταν.
Να σου δείξω φωτογραφίες?
- Ναι αμέ, της είπα.
Έβγαλε απ την τσάντα της ένα άλμπουμ με ροζ εξώφυλλο. Μου το έδωσε και πλησίασε για να μου εξηγεί τι είναι η κάθε μια.
-Να τα πρώτα μου παπουτσάκια της βάφτισης Τα έχω κρατημένα. Όλα . Και από κάποια στιγμή και έπειτα ασχολούμαι με την φωτογραφία και τη ζωγραφική. Μαζεύω και εικόνες που μου αρέσουν. Από διάφορα sites.
- Αυτά τα κάνω και γω. Εκτός της ζωγραφικής, γιατί δεν πιάνει το χέρι μου, της είπα.
Γέλασε.
- Έχουμε κοινά τότε μου είπε. Ξεκινώντας από το ίδιο γούστο στις μπότες και μου κλείσε το μάτι.
Χαμογέλασα και ένοιωσα σαν να την ήξερα από τότε που γεννηθήκαμε. Πρέπει να είχαμε και περίπου την ίδια ηλικία. Αν και φαινόταν κοριτσάκι. Μήπως σε κάποια προηγούμενη ζωή , σκέφτηκα.
Και ξαναγύρισα στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες της.
- Αυτά τα αγόρασα τελευταία. Δεν είναι όμορφα?
- Πανέμορφα της απάντησα.
- Να και κάποιες ζωγραφικές μου απόπειρες.


Θαύμασα! Και της το είπα.
- Μάλλον μου βγαίνουν κρυμένα ταλέντα , είπε.
Και εδώ έχω διάφορες φωτογραφίες που έχω βρει και μου άρεσαν.
- Δική σου φωτο δεν έχεις να μου δείξεις?
Και μόλις το είπα, σκέφτηκα ΓΚΑΦΑ. Δεν το ήθελα. Ηταν αργά να το "μαζέψω". Τώρα έφυγε...

Σκοτείνιασα τον Ήλιο.
Όχι , όμως, για πολύ. Το χαμόγελο ξαναφωτισε το πρόσωπό της.
- Με έχεις ολόκληρη ζωντανή μπροστά σου και θέλεις να δεις φωτο μου? ρώτησε.
- Χα δίκιο έχεις. Μα τι χαζή που είμαι, της είπα και γελάσαμε.
Εκλεισε το άλμπουμ και με κοίταξε μες στα μάτια. Είδε την μελαγχολία. Και μου είπε σαν να διάβασε τη σκέψη μου.
- Οχι , δεν μου λείπει ο χορός. Χορεύω πάντα στα όνειρά μου.
Και έφυγα με μια σκέψη. Τί δύναμη κρύβει μέσα του ο άνθρωπος!

Γύρισα σπίτι και είχα μια όρεξη για ζωή.

Μια όρεξη για δημιουργία. Και σκέφτηκα. Τελικά μήπως το καλό και το κακό είναι κολλητικά? Δεν έδωσα απάντηση.

Κάθησα να φτιάξω μια μπαλαρίνα. Μου ήρθε η όρεξη να την φτιάξω.
Σιγά σιγά άρχισα να την ντύνω και να την στολίζω.

Της φόρεσα χρυσά και πέρλες. Λουλούδια και χρυσόσκονη, μαργαριτάρια και δαντέλες.

Αλλά με τίποτα δεν πλησιάσε η δικιά μου μπαλαρίνα αυτόν τον λαμπερό Ηλιο που είχα την τύχη να γνωρίσω. Ούτε στο ελάχιστο.

Τα χρυσά, οι πέρλες, οι δαντέλες και οι θησαυροί είναι μέσα μας. ΄Η όχι?