H άνοιξη μας έφτασε….

εμπρός  βήμα ταχύ.

Άνοιξε η πόρτα…

Το μόνο παρήγορο όταν φεύγει η άνοιξη

είναι ότι έρχεται το καλοκαίρι.

Πρώτη Ημέρα της ΄Ανοιξης

Στην Πόρτα των Εποχών.

Ηρθε η Ανοιξη. Σιγουρα ηρθε.Το ειπε και ο μικρος Χαμομηλακης και οχι μονον. Και τ αλλα λουλουδακια που ξυπνησαν, αναμεσα στα χασμουρητα τους και τα τεντωματα τους , τοπαν κι αυτα. Και τα πουλακια αυτο τραγουδουσαν. Μεχρι........που.....

Εφευγε ο Χειμωνας .

Βρεθηκαν με την Ανοιξη στην Πορτα των Εποχων. Καιρο είχε να την δει ο Χειμώνας.

Βρε, της λεει, τι ομορφιες ειναι αυτες..!!! Περσυ δεν ειδωθηκαμε καθολου. Μου ελειψες.

Γεια σου γερο-Χειμωνα, του λεει η Ανοιξη. Νομιζα οτι ειχες φυγει.

Εφευγα, ναι... τωρα... πριν λιγο δηλαδη... Αλλα ας πουμε καμμια κουβεντουλα, πριν παω να ξεκουραστω.

Και παει να στρογγυλοκαθησει. Κυτταει καλα-καλα την Ανοιξη και του καλαρεσει. Εμ αυτο ελειπε, να μην του αρεσε κιολας.

Ε, να μην σε κραταω, του λεει η Ανοιξη. Ασε , τωρα θα αναλαβω εγω. Αντε εσυ κοιμήσου.

Με τα χιλια ζορια σηκωθηκε ο γερο-Χειμωνας, ενοιωσε οτι ηταν ανεπιθυμητος και πηρε τα μουτρα του να φυγει.

Αγκαλια? Φιλακι? της λεει. Κατι να παρω μαζι φευγοντας...

Τρομαξε η Ανοιξη. Σε κατι τετοια δεν την ειχε συνηθισει ο Χειμωνας και ουτε ηθελε εδω που τα λεμε. Τον κρυο.... Τα σουξου μουξου τον μαραναν τωρα.

Αχ, Χειμώνα μου καλε, ουτε αγκαλια, ουτε φιλακι, γιατι με τα χιονια σου και το κρυο σου θα με μαρανεις.

Να θα σου κουνήσω το χερι απο το παραθυρο φευγοντας και θα παρεις μαζι σου την εικονα μου.

Και ετσι τον οδηγησε στην πορτα και τον εβγαλε εξω, να παει στο καλο.

Και καθησε η Ανοιξη λιγο ανησυχη για την απροσμενη αυτη συναντηση και ευχηθηκε να μην τον ξαναδει.

Το ιδιο ευχηθηκε και ο μικρος Χαμομηλακης που τις προηγουμενες μερες του φορεσε η μαμα Χαμομηλινα ζακετακι για να μην κρυωσει και δεν το ηθελε καθολου.

χαμομηλακι με ζακετακι? που ξανακουστηκε? ασε που του κολλησαν και παρατσουκλι τα αλλα. Χαμομηλακης ο Ζακετακης.

Και βροχη και χαλαζι...

Τι μερα κι αυτη σημερα . Ξυπνησα απ τη βροχη. Βγηκα να βρω τα "σοκολατακια" (τα κουταβια της σοκολατας) και να προσπαθησω να πιασω ενα (το 4ο) για να υιοθετηθει κι αυτο. τα ομορφα συναισθηματα που ενοιωθα επειδη του βρηκα ενα σπιτι, γκρεμιστηκαν απο το κλαμα της μαμας του οταν της το πηρα. Τωρα καθεται εξω απο την καγκελοπορτα και περιμενει.. Πως να της το δωσω να το καταλαβει οτι το κανω για το καλο του;