Μια γλυκιά καλημέρα!

Περπατώντας στη γειτονιά , βόλτα με το Σακίλ πρωί πρωί , το ένα μάτι κλειστό και το άλλο στην προσπάθεια ν΄ανοίξει, ακούω μια σιγανή φωνούλα.
_ Καλημέρα!
Γυρίζω δεξιά γυρίζω αριστερά , κανείς ….
Και ξανακούω – Καλημέρα!
Προσπαθώντας να καταλάβω από που βγαίνει η φωνούλα που με καλημερίζει …
βλέπω την  Μαργαρίτα.
Πιο γλυκιά καλημέρα δεν θα μπορούσα να έχω!
Ενα ανοιξιάτικο μήνυμα? Και γιατί όχι..

Λεφτά υπάρχουν....!!!

Καλή Χρονιά….!!!

Αν κάποιο βράδυ δεις στο σπίτι σου την σκιά ενός
χοντρού, μεγαλόσωμου άντρα με γένια, σκούφο και σάκο
στην πλάτη τότε.. ξύπνα τούβλο,οι γιορτές πέρασαν,σε κλέβουν!

-----------

Λόγω μέθης δε θυμάμαι αν είναι Πάσχα, Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά. Δεν ξέρω αν στόλισες αρνί ή αν σούβλισες δέντρο. Όπως και να 'χει... ελπίζω το φλουρί να το βρήκες στο δικό σου αυγό!
Καλή Χρονιά!

Xριστουγεννα παντου!

χμ... Καλες Γιορτες...!!!

Χμ.... θα είναι ντροπή να τολμήσω να ευχηθώ Καλές Γιορτές?? τις μέρες που ζούμε? Λέω ... μήπως και αυτό είναι πολυτέλεια...!!!!

Καλό Φθινόπωρο!

Χάθηκα.
Δεν ξέρω αν μου τέλειωσε η αγάπη για blogaρισμα, η αν η διάθεσή μου ήταν ...κάπως...
Πάντως το γεγονός είναι ότι μου συνέβησαν πολλά μέχρι σήμερα από τις αρχές του χρόνου -και όχι μόνον- και ήμουν συνέχεια στην προσπάθεια να ισορροπήσω.
Ο χαμός του πατέρα μου , το σοβαρότερο και μετά απ΄αυτό διάφορες ψιλο ασθένειες που ευτυχώς πέρασαν, η μια, όχι πίσω απ΄την άλλη, αλλά η μια πάνω στην άλλη. Πιστεύω ότι ο κυριότερος λόγος ήταν η πεσμένη ψυχολογικά αντοχή μου. Και έτσι ενός κακού , μύρια έπονται.
Ελπίζω  να ισορροπήσω κάποια στιγμή και να ξαναγυρίσω στο-α blogακι-ια μου και κοντά σας.
Ευχομαι Καλό Φθινόπωρο, αν και εγώ συνεχίζω απτόητη τα μπανάκια.

Καλό Μήνα!

Πάει σιγά σιγά και το καλοκαιράκι . Καλο μήνα σε ολες και ολους. Καλές διακοπές σ οσους μπορούν και καλες φαντασιωσεις σε όσους δεν θα πάνε πουθενά

Ποιος τα θυμάται?

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(1922-1988)

Η Χαλουλινα μου!

 

 Η  Χαρουλα μου σήμερα ταξίδεψε για τη Σαντορίνη και έφτασε καλά

στην καινουργια της μαμα τη Ρενα οπου και την γεμισε φιλια. 

Ενα μεγάλο Ευχαριστώ στην Αναστασία που την φιλοξένησε χθες το βράδυ, στον

Δημήτρη που ταξίδεψε μαζί της με το πλοίο για Σαντορίνη και φυσικά

Στη Μανια το Παλικάρι που χθες το βράδυ ηρθε στις 12μμ και την πήρε να την πάει Πειραιά.

Ευχαριστώ παιδιά.

Καλή σου διαμονή στην Οια Χαλουλινα μου.