Kάτι που δεν αντέχεται…

My lovely M

Περασε ενας χρονος. Ποσο γρηγορα περασε αυτος ο χρονος. Οι μερες ομως περνουσαν αργα και βασανιστικα. Καθε μερα εκρυβε εναν δικο της πονο. Διαφορετικο απ της προηγουμενης. Ειναι μεγαλη απωλεια. Χανεις τον καλυτερο σου φιλο. Την συντροφια σου. Το μοναδικο πλασμα που σε κοιταει στα ματια και εισαι γι αυτο το παντα. Που σου δινει μονο αγαπη. Που το μονο που θελει ειναι η συντροφια σου. Δεν απαιτει, μονο απολαμβανει ο,τι του δωσεις. 10 χρονια συντροφιας δεν ειναι λιγα. Χασαμε το φιλαρακι μας. "Κορη" μας την ελεγαν οι γονεις μου. Εγω "αδερφη" μου. Και ξαφνικα χαθηκε. Πως να αντεξεις τοσο πονο? Γυρνας σε ενα σπιτι διχως ζωη. Σαν να χανει την αυρα του. Μαραζωνει. Υπηρχε τοση ενεργεια. Μας στοιχισε πολυ. Μας λειπει ακομα. Θα την  αγαπαμε για παντα. Ζει μεσα μας και θα ζει για παντα...
My lovely M Rest In Peace...

έγραφε η Ελια σε μια ανάρτησή της -για το αγαπημένο τους σκυλάκι τη Μάφυ -  που την ξαναδιάβασα σήμερα για να νοιώσω την ίδια λύπη. 

“Κόρη μου” την έλεγα και εγώ. Συντροφιά μου και χαρά μου. Δέκα επτάμιση χρόνια μαζί. Σε ταξίδια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παντού  μαζί. Και όταν δεν μπορούσα να την πάρω και την άφηνα , η σκέψη μου ήταν πίσω…κοντά της. Και αυτή . με περίμενε να γυρίσω. για να μου κάνει χαρές που με ξανάβρισκε. που δεν την εγκατέλειψα.


Σήμερα έφυγε.
Μεσημέρι στο τελευταίο αντίο. Κρατούσα αγκάλια το άψυχο κορμάκι της που ήταν ακόμα ζεστό και της μιλούσα, της μιλούσα, της έλεγα .. και την έπλεναν τα δάκρυά μου.
Μια λακουβίτσα μικρή στο χώμα δίπλα στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλιά, την χώρεσε.
Οι δυο λευκές πετσετούλες της , την σκέπασαν.
Μέλος της οικογένειας ήταν.
Θα την αγαπώ για πάντα και θα ζει μέσα μου για πάντα. 

Μέμα μου , Καλό σου Ταξίδι ,κοριτσάκι μου.

Μου έδωσες περισσότερα απ ότι μπορούσα να σου δώσω.
Πως σταματαν τα δάκρυα?

Καλή Πρωτομαγιά.

Kαλό Πάσχα.

κΑλΟ σΟκΟλαΤενΙο

πΑσΧα

Δεν θέλω ντε και καλά. Δεν θέλω…

Δεν θέλω τίποτα με το ζόρι. Αυτό πολύ μου τη σπάει. Δεν πα να έχω την καλύτερη διάθεση και θέληση να κάνω κάτι, έτσι και μου το επιβάλλουν , πάει , μουλαρώνω χειρότερα και από μουλάρι. Και ξεκινάω από τον πάροχο. Ποιόν πάροχο? Αυτόν που σου παρέχει υπηρεσίες π. χ. Ιnternet . Πήγαινα για 2ο μήνα χωρίς το ρημάδι το internet και είπα ν αλλάξω πάροχο. Αυτό το ρημάδι το 5αψήφιο νούμερο το είχα λιώσει. ΄Εψαχνα κάποιον υπεύθυνο, λέμε τώρα. Υπεύθυνο??? Καλέ τίντούτο? Στείλτε κυρία μου ένα ιιιιιιιιιμαιλ στην εταιρεία με τα παράπονά σας. Μα εγώ θέλω να τα πω σε κάποιον , ζωντανό, ζωντανά, δεν μου κάνει το email. Δεν θα ξεσπάσω. Και εκεί ακριβώς είναι το θέμα, γι αυτό και δεν υπάρχει υπεύθυνος. Γιατί όλοι μέρα θα τον έβριζαν οι πελάτες για τις “παροχές”. Το 5αψήφιο είναι εξυπηρέτηση πελατών. Που και να μην ήταν….!!!
Και συνεχίζω με την υπηρεσιακή ιδιότητα και τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ως υπαλλήλου. Δόξα τω Θεώ, 30 χρόνια (τούρκικα) εν ενεργεία υπάλληλος,  τα πρέπει τα ξέρω. Θέλω δεν υπάρχουν, πλάκα κάνουμε τώρα? Πρέπει, η λέξη που μου την σπάει πιο πολύ.  Υποχρεώσεις του υπαλλήλου. Ο Κευ, να δουλέψω βρε παιδιά. Δεν είπα να μην δουλέψω, αλλά να γίνω και σάκος του μποξ, ε όχι. Αυτό δεν το αντέχω στην ηλικία μου. ΄Οχι ότι το άντεχα στα 20 ή 22 ή 24. Αλλά πόσο μάλλον τώρα…Είναι θέμα χαρακτήρα. Αν ψάχνετε για μάλακα, μην κοιτάτε εμένα. Αλλού το βλέμμα , αλλού, για να τα πάμε καλά. Γιατί? Υπάρχουν πολλές λύσεις και ελιγμοί. ο.κ?  Αν θέλετε να μαλλιοτραβηχτείτε για τα ουφίτσια εγώ δεν σας φταίω τίποτα. Κάντε το , μακριά μου. Μην με πάρουν και τα σκάγια. Γιατί είμαι φιλήσυχο άτομο εγώ. Γκρίνιες και φασαρίες δεν τις μπορώ με τίποτα.
Και τέλος αυτό το πράμα με το ντε και καλά θα δωρίσεις τα όργανά σου, δεν το κατάλαβα. Και διάβασα και την άποψη της Ελιας , -του ανεψουδιου μου- στο newstoday.gr που πολύ καλά τα λέει.  Εγώ είμαι εδώ και χρόνια αιμοδότρια (έδινα αίμα τότε που μπορούσα) , δότρια οργάνων μετά θάνατον (εκτός σώματος και θα εξηγήσω το γιατί μετά) και δότρια μυελού των οστών. Τί άλλο να δώσω? ΄Αντε και την ευχή μου όταν δεν έχω τίποτα άλλο. Τώρα αυτό το ντε και καλά μου την σπάει. Δηλαδή θα μπω (χτύπα ξύλο) χειρουργείο και σε περίπτωση που η “κάβα” τέλεψε πάνε τα οργανάκια μου πριν την ώρα τους. Μπρρρρρ. Θρίλερ. Αν δουν και την ταυτότητα μου , τότε δεν έχω καμιά ελπίδα…..
Και εξαίρεσα το σώμα από αυτά που διατίθεμαι να δώσω, γιατί θυμάμαι στη Ζωολογία στο σχολείο ένα έρμο σκελετό που είχαμε , τι περνούσε. Τι καπνιστή τον κάναμε, τι παρά λίγο τούμπες απ τις σκάλες θα έτρωγε, αλλά τελευταία στιγμή την γλύτωνε… και τι δεν του κάναμε. Οπότε έχοντας σχολικές μνήμες και επειδή τα παιδιά είναι όλα εν δυνάμει εγκληματίες, γι αυτό και εξαίρεσα το σώμα μου από την δωρεά.
Τώρα όμως πολύ το σκέφτομαι αν θέλω να είμαι δωρήτρια. Χμ αν σου επιβάλλουν κάτι τέτοιο , αξίζει???

META_κομιζω…!!!

… όχι γιατί χωρίζω Απλά λόγω Δ.Ν.Τ. πρέπει να αφήσουμε την τριώροφη μεζονέτα, που εδώ που τα λέμε, πολύ μας έχει κουράσει το πάνω κάτω οι σκάλες και αυτό το ένοιωσα καλύτερα το καλοκαίρι που διαγνώστηκε στο γόνατο μου ρήξη μηνίσκου και κάθε σκαλοπάτι και ένα αχ.!!
΄Οπως είπα λοιπόν μετακομίζω , πρώτα ο Θεός τη Δευτέρα που μας έρχεται, αλλά εδώ και μέρες το σπίτι είναι σαν βομβαρδισμένο. Μα πόσα πράγματα μπορούσα να χώσω?? Μα πόση μαζεμένη σαβούρα??!!! Το σαλόνι αυτή τη στιγμή είναι χωρισμένο στα δύο και κάνουμε άλματα εις ύψος και εις μήκος για να περνάμε πάνω από τις κούτες με τα βιβλία.

Τι πήγα όμως πρώτα απ΄ όλα στο καινούργιο σπίτι? Ε τί? Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Πήγα λοιπόν τρείς γλαστρούλες και τις κοτσάρισα στο μπαλκόνι . Δυο πολυθρονίτσες μπαλκονιού , ένα σκαμνάκι που το έκανα τραπεζάκι , ένα σταχτοδοχείο και μια ψάθα με σατέν μωβ τελείωμα. Ο.κ. το στόλισα το άδειο σπίτι.
Είπα να μην πάθω πανικό γιατί έχω κάνει κάπου 10 μετακομίσεις στη ζωή μου και μετά από κάθε μια δεν θέλω να ακούσω ούτε λέξη που να αρχίζει από ΜΕΤΑ….. Γι αυτό είπα αυτή τη φορά να το πάρω από την καλή πλευρά του πράγματος.
Το σπίτι καθαρίστηκε και απολυμάνθηκε και ο μηνίσκος μου έμεινε στο χέρι. Αλλά τώρα δεν είναι ώρα για να του δώσω σημασία. Εδεσα το γόνατο και συνεχίζω απτόητη. Μετά θα δούμε τι θα κάνω και μ αυτό το θέμα. Μπορεί τρύπες μπορεί θεραπεία, ακόμα δεν ξέρω.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι πρέπει αυτή τη μετακόμιση να την διασκεδάσω , να την απολαύσω. 1000 σχέδια στο μυαλό μου για τη διακόσμηση του σπιτιού εντός και εκτός. Το εκτός , φυσικά είναι που μ αρέσει πιο πολύ. Η βεραντούλα, που δεν είναι μεγάλη , αλλά θέλω να την φτιάξω μια όαση.  Υπόσχομαι να την φωτογραφήσω τώρα που είναι ακόμα άδεια και να σας την δείξω όταν τελικά την φτιάξω. Γιατί έχω πολλά σχέδια για το μέλλον της.

Ευχηθείτε μου καλή δύναμη και να μην μου φύγει αυτή η διάθεση που έχω και να μην με πιάσει πανικός.
Τα λέμε εν καιρώ …

Μια γλυκιά καλημέρα!

Περπατώντας στη γειτονιά , βόλτα με το Σακίλ πρωί πρωί , το ένα μάτι κλειστό και το άλλο στην προσπάθεια ν΄ανοίξει, ακούω μια σιγανή φωνούλα.
_ Καλημέρα!
Γυρίζω δεξιά γυρίζω αριστερά , κανείς ….
Και ξανακούω – Καλημέρα!
Προσπαθώντας να καταλάβω από που βγαίνει η φωνούλα που με καλημερίζει …
βλέπω την  Μαργαρίτα.
Πιο γλυκιά καλημέρα δεν θα μπορούσα να έχω!
Ενα ανοιξιάτικο μήνυμα? Και γιατί όχι..

Λεφτά υπάρχουν....!!!

Καλή Χρονιά….!!!

Αν κάποιο βράδυ δεις στο σπίτι σου την σκιά ενός
χοντρού, μεγαλόσωμου άντρα με γένια, σκούφο και σάκο
στην πλάτη τότε.. ξύπνα τούβλο,οι γιορτές πέρασαν,σε κλέβουν!

-----------

Λόγω μέθης δε θυμάμαι αν είναι Πάσχα, Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά. Δεν ξέρω αν στόλισες αρνί ή αν σούβλισες δέντρο. Όπως και να 'χει... ελπίζω το φλουρί να το βρήκες στο δικό σου αυγό!
Καλή Χρονιά!

Xριστουγεννα παντου!

χμ... Καλες Γιορτες...!!!

Χμ.... θα είναι ντροπή να τολμήσω να ευχηθώ Καλές Γιορτές?? τις μέρες που ζούμε? Λέω ... μήπως και αυτό είναι πολυτέλεια...!!!!