Ενδόμυχες σκέψεις.

Mε λένε  Bob. Tώρα εγώ δεν βλέπω, αλλά οι άλλοι με βλέπουν?
να κοιταζόμαστε στα μάτια ή να κοιτάμε τη φωτογραφική μηχανή? Τι μας είπαν θυμάσαι?
Παραδίνεσαι? Εεεεε παραδίνεσαι? Πες ναι, πες το.

Της φυλακής τα σίδερα … τι λέει μετά? είναι για τις κατσίκες ή για τους λεβέντες?
Ελπίζω αυτή τη φορά να το πάρω το δίπλωμα. Δεν αντέχω ξανά μανά να ξαναδώσω.
Κορίτσια παντρεύομαι!!!! Μα δεν είναι κούκλος? Πες τε μου. ( ο γαμπρός έτοιμος και φρέσκος ) Ελπίζω να μην με στήσει πολύ ώρα γιατί πεινάω.
Ποιός με τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί??????
Τα λεφτά , ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Πως να το κάνουμε τώρα… Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην βουλιάξουμε γιατί πίσω ο κουμπάρος έχει πάρει μερικά κιλάκια τελευταία.
Κουμπάρος: Ωραία φάση οι κρουαζιέρες!!!!Καπετάνιος: Α ρε άτιμη φτώχια. Άλλοι έχουν τα σκάφη και άλλοι δουλεύουν σαν σκυλιά και  τους πάνε τις βόλτες τους στα νησιά. Εμείς μπορεί να μην έχουμε σκάφος, ακόμα , αλλά και με τη “ρόδα” πάμε όπου θέλουμε.
Έχουμε την ίδια μάνα και πατέρα? Γιατί μοιάζουμε πολύ.
Αν βγάζω γλώσσα στους παπαράτσι θα με αφήσουν ήσυχη την επόμενη φορά.

Τί 10? Χρόνων? Όχι καλέ, 10 μηνών είμαι δεν είμαι.
Πρώτα πρέπει να σβήσω το κερί? Και μετά να φάω την τούρτα-κονσέρβα?
Κάθε χρόνο τα ίδια χάλια γίνομαι στα γενέθλια μου. Του χρόνου δεν θα πιω τόσο πολύ.
  Ουφφ πολύ ζέστη. Ευτυχώς που άφησαν και μια μπύρα για μένα.
 Ωραία που περνάω εδώ στις διακοπές!!!!!!!
Εεεε  κουνέλι έλα βούτααααααααααααα.
Τώρα αυτό το πράγμα στο κεφάλι μου πάει? Γιατί θα πρέπει να το φοράω? Να γίνω ρεζίλι?
Προσευχή πριν τον ύπνο.
Βρε μανία με τα τσεμπεράκια αυτή η  μάνα μας. Σαν θειές είμαστε.
Αυτό το μοντελάκι το φοράω μόνο για καλό. Το μονόπετρο στο δάχτυλο το προσέξατε? Θα σκάσουν όλες οι φιλενάδες μου.
Ζήλεψε τα κοκκαλάκια μου στα μαλλιά και έβαλε και αυτή.
  Δεν είμαι πολύ κούκλος? Αλαίν Ντελόν με λένε. Σορρυ, αλλά πριν πάω στο γραφείο πρέπει να διαβάσω τις εφημερίδες. Μετά με τα μίτινγκσ δεν προλαβαίνω ούτε καφέ να πιω.
Μήπως αυτό το ανοιχτό πρασινάκι με παχαίνει?

H άνοιξη μας έφτασε….

εμπρός  βήμα ταχύ.

Tί βρήκα…! Tί βρήκα ..!!!

Ρωτώντας πας στην πόλη.  Ψάχνοντας πάντα κάτι βρίσκεις…
Το καλοκαίρι βρήκα αυτό το καταπληκτικό μέρος που διάφορες κυρίες φτιάχνουν αυτά τα όμορφα κοσμήματα και άλλα. Μα, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το ανακαλύψω! Είναι να μη μου μπει στο μυαλό εμένα κάτι.
Η διεύθυνση είναι  http://www.needleweaver.com/NeedleweaveInKona.html

Αυτή είναι η Helen Banes στη Χαβάη που κάνει τα μαθήματα.    βγάζει τα σχέδια.  τα διάφορα υλικά που χρησιμοποιεί στα αριστουργήματά της.   Και το σχετικό βιβλίο της
Κάποια απ τα σχέδια. Πανέμορφα!!! 
Και πατώντας εδώ:
http://www.needleweaver.com/NeedleweaveAfricanNeck2.html
αρχίζουν τα μαθήματα, δέκα στο σύνολο, αναλυτικά που μπορείτε να τα δείτε ένα ένα και να φτιάξετε και εσείς ότι σας αρέσει.

Και η χαρούμενη παρέα της  happy needleweavers .
Κάτι παρόμοιο αλλά ακόμα πιο δύσκολο μου έδειξε το καλοκαίρι η Red Hat που έφτιαχνε. Ήταν ένα μικρό καδράκι υφαντό όλο με κλωστούλες. Πολύ δύσκολο ομολογώ και εγώ δεν έχω υπομονή για τέτοια πράγματα. Δεν ξέρω αν το εχει τελειώσει, πάντως εγώ περιμένω να το δω τελειωμένο.
Καλή επιτυχία σε όσες ασχοληθούν με την παραπάνω τεχνική.

Kαλό Μήνα.

Σαν μια αγραφη σελιδα ας ειναι ο Φλεβαρης, εστω με λιγες γραμμες για σημειωσεις.

Σαν μια αγραφη σελιδα ειναι και η καθε μας μερα που δεν ξερουμε τι σημειωσεις, υπενθυμισεις και μουτζαλιες θα εχουν χαραχτει μεχρι το βραδυ.

Αγραφη σελιδα και η ζωη μας.

Καλο Μηνα να εχουμε.

Τι χρώμα έχει η αγάπη;

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τί χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

απο το "Χρωμα του Φεγγαριου" της Αλκυονης Παπαδακη.

Όνειρο η εφιάλτης?

Το κόκκινο σ ασπρόμαυρο φόντο.
… και πάλι στα όνειρα . Όνειρα η εφιάλτες ? Κάτι ανάμεσα… μια μικρή κλωστουλα τα χωρίζει,  σ΄ αυτήν γίνεται η αλλαγή. Πάνω στην κλωστουλα θα σε βάλω για να μην μπερδεύομαι.
Το κόκκινο πάντα εκεί. . Το βαθύ  της πορφύρας . Τα υπόλοιπα   ασπρόμαυρα. Το κόκκινο  του πάθους , και του κίνδυνου. Και ξεκινά σχεδόν πάντα με  κόκκινο  σαν αίμα . Και αλλάζει σε τριαντάφυλλο.
Και είναι που τα ΟΧΙ και τα ΔΕΝ αρχίζουν τρελό χορό. Και τα ΘΕΛΩ να σέρνονται σε ξύλινο πάτωμα. Να γεμίζουν ακίδες. Που πονάνε, που ματώνουν την καρδιά.  Γιατί τα ΘΕΛΩ είναι καταμεσής της καρδιάς.
Φωνάζω.  Κλαίω . Φοβάμαι. Απλώνω το χέρι … ακίνητο σαν παγωμένο. Τα πόδια ακίνητα σαν παγωμένα. Ολόκληρη παγωμένη. Τα χνάρια σου στην άμμο ματωμένα.  Ένα μεγάλο κοχύλι στο χέρι να σου χαρίσω. Ν ακούς τη θάλασσα , τα κύματα τη φωνή μου . Το σ αγαπώ!

Καλή Χρονιά! και Καλό Καλοκαίρι!!

Εφέ με χιόνι έβαλα περίπου πριν ένα μήνα στο blog μου γιατί έτσι είθισται τις γιορτινές αυτές ημέρες. Να χιονίζει, να κάνει κρύο, να κάνει ψόφο, να ανάβουμε τα τζάκια και να τραγουδάμε Χιόοοοοοονιααααα στο Καμπάαααααναριοοοοοο που Χριστούγεννα κουλουπου.
Τέτοιες θερμοκρασίες όμως το ΄62 ή ΄63, λένε, ότι ξανά είχαμε. Και αντί για έλατο πιο πολύ του πηγαίνει ένας φοίνικας στυλ Φλώριντα. Και αντί για τον Αγιο Βασίλη με τα χοντρά του και  τα μάλλινα του  πιο καλά ταιριάζει να κάνει σερφινγκ με το μαγιό του.

Ο καιρός τα έπαιξε. Η φύση επίσης. Οι πρώτες μαργαρίτες άνθισαν, -αλήθεια λέω -και είδα και μια παπαρούνα. Οι πολικές αρκούδες έχουν μαύρους κύκλους κάτω απ τα μάτια από την αϋπνία. Περιμένουν και περιμένουν να χειμωνιάσει, αλλά πού…
Καλοκαιρία λοιπόν και γω σήμερα ήμουν έτοιμη να βάλω το  μαγιό μου να πάω για μπάνιο. Από χθες , το σκέφτηκα , αλλά αυτός ο αέρας μου τα χάλασε. Απορώ βέβαια γιατί σε όποιον το είπα , μου είπε καλά τρελή είσαι που θα πάς για μπάνιο Γενάρη μήνα? Το μπάνιο δηλ. πάει με το μήνα ή με την θερμοκρασία. Για να ξέρω.
Τι να πω. Σε καλό μας. Αυτό μόνο. Ελπίζω να μην ήρθαν τα πάνω κάτω και να μην μας το λένε για να μην στεναχωρηθούμε. Να μην άλλαξε η φορά της Γης, να μην τουμπάρισαν οι Πόλοι, να μην πλησιάζει κανένας μεγάλος μετεωρίτης ή κανένας κακός αστεροειδής. Να τι παθαίνεις όταν μιλάς με Γεωλόγους! Σε προβληματίζουν. Αλλά και σε καθησυχάζουν… Π.χ. όσον αφορά στην τρύπα του Όζοντος,  κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει. Απλά παίζονται συμφέροντα. Τουλάχιστον ένας φόβος λιγότερος. Δεν είναι και μικρό πράγμα! Έμαθα κι άλλα… , αλλά θα τα “βγάλω” σιγά- σιγά.  Τώρα αν σας πω οτι μπήκα στην πρίζα ν αρχίσω να διαβάζω Γεωλογία , τι θα πείτε?  Αφού απέτυχα στην αίτηση που είχα κάνει στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο για Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό, μπορεί να στραφώ στα πετρώματα. Εχουν ενδιαφέρον!
Και θα κλείσω με το εξής Ηθικό Δίδαγμα:

 ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Πιστέψτε με. Όχι πως δεν το ήξερα. Όχι πως είναι κάτι καινούργιο και όταν το άκουσα άνοιξα διάπλατα το στόμα. Απλά κάθε φορά που μαθαίνω και κάτι καινούργιο που δεν πήγαινε το μυαλό μου, κάνω τσ τσ τσ τσσσσ. Αυτό μόνο. Ένα παρατεταμένο τσ τσ τσου.

Μια ευχή μου βγαίνει

ΥΓΕΙΑ.

Τέτοιες μέρες… τέτοια λόγια…!

Και ξημερώνει η χθεσινή μέρα με θερμοκρασίες καλοκαιριού.
Μια ζέστη, μια κουφόβραση, ένας σκασμός. Μέρα για μπάνιο. Και ενώ ήμουν έτοιμη να βάλω το μαγιό και να πάω στην Καραθώνα για μπάνιο , λέω μόνη μου? που να πάω? για να ρίξω ένα τηλέφωνο στα κουμπάρια να δούμε πού είναι. Ναύπλιο μου λένε , στην παραλία απέναντι απ το Μπούρτζι και πίνουμε καφέ. Είσαστε για ουζάκι , τους λέω? Είμαστε μου λένε.
Και από κει και μετά ξεκινάνε τα δύσκολα. Γιατί εγώ εικόνα του Ναυπλίου down town δεν είχα. Αυτοί όμως που καναν μια ώρα να βρούνε να παρκάρουν είχαν.
Τσακίρη σταθερά εγώ, μπα λέει ο κουμπάρος θα γίνεται χαμός, δεν θα βρούμε τραπέζι. Βαλσαμή τότε, πάλι μπα και εκεί επειδή είναι κοντά στο Ναύπλιο και στο Αργος θα γίνεται χαμός . Ήθελα ψαράκι δίπλα στην θάλασσα.
Τελικά λέμε πάμε Βιβάρι που είναι λίγο πιο μακριά. Και φτάνουμε. (Με τη μηχανή ανά χείρας εγώ. Και χράτς και χρουτς σαν Γιαπωνέζος, ότι έβλεπα έβγαζα).
Και… τι να δούμε…. Χαμός!! Λαϊκό προσκύνημα !! Αυτό το πράμα ούτε που το φανταζόμουν. Και η περιπέτεια ξεκινάει με το που θα παρκάρουμε. Και άντε βρήκαμε. Και λίγο περπάτημα να πάμε εκεί που τρώμε συνήθως, σε μια εξεδρούλα πάνω στη θάλασσα. Και αφού χαρήκαμε που βρήκαμε τραπέζι , καθόμαστε. Το τραπέζι γεμάτο. Με πιατέλα πατάτες, με ολίγη από χταποδάκι , με χυμένες μπίρες και νερά και με μια ανακατεμένη σαλάτα. Ε λέμε μην είμαστε και περίεργοι θα έρθει ο σερβιτόρος να τα μαζέψει. Με το χαμόγελο στα χείλη για να μην χαλάσουμε τη διάθεση , να χαζεύουμε γύρω άλλους που τρώγανε άλλους που περιμένανε , ανάβουμε τσιγάρο να περάσει η ώρα. Οι σερβιτόροι να περνάνε και εμείς αόρατοι. Πέταξα τις φετούλες το ψωμάκι που είχε πάνω στο τραπέζι στα ψαράκια, τα χάζεψα και το σχολίασα , του στυλ να τα ψαράκια ήρθαν να φάνε, έβγαλα φωτογραφίες από το κενό του νάιλον και …. περιμέναμε…. και περιμέναμε… και περιμέναμε… 
Αλλά κάποια στιγμή και μετά από μισό πακέτο τσιγάρα βαρεθήκαμε να περιμένουμε και είπαμε να φύγουμε. Με χαμόγελο πάντα. Α αυτό δεν το χάσαμε. Άντε λέμε πάμε παραδίπλα μήπως και μας χαμογελάσει η τύχη. Αχ και που να ξέραμε….!!!
Και πάμε πιο δίπλα στη Γοργόνα. Μου άρεσε η ταμπέλα εμένα και είπα εδώ θα καθήσουμε να φάμε.  Και καθίσαμε, αλλά δεν φάγαμε. Και παρακαλετά ζήτησα ένα μπουκαλάκι νερό γιατί είχαμε κορακιάσει. Ε ρε , τι ήθελα και ζήταγα νερό??? Δεν πήγαινα καλύτερα στη θάλασσα να πιω το Βόσπορο να ξεδιψάσω. Μόνο που δεν με έδειρε ο σερβιτόρος και γιος του ιδιοκτήτη.
- Κυρία μου τι θέλετε? (με άγριο τόνο και μάτι αυτό, μην σας μπερδεύει ο πληθυντικός ούτε το κυρία μου)
- Εεεε λίγο νεράκι του λέω εγώ , με τρεμάμενη φωνή.
- Νεράκι?????? Όλοι νεράκι θέλουνε . Να περιμένετε .
- Μα περιμένουμε τρία τέταρτα σε ένα άδειο τραπέζι, τόλμησα να αντιμιλήσω.
Αυτό το αγριοκοίταγμα δεν το άντεξε ο εγωισμός  και έβγαλα γλώσσα.
_ Αν δεν μπορείτε να εξυπηρετήσετε να μας το λέγατε να μην καθόμασταν.
- Σας το λέω τώρα, μου πετάει στη μούρη και μένω με ανοιχτό το στόμα.
Μωρέ μπράβο ευγένεια!!!! Μπράβο συμπεριφορά. Α ρε Ελληνάρα!!!! Μετά θέλουμε και τουρισμό!!!!
Σηκώνομαι απ την καρέκλα και κοφτά και αγριεμένα λέω στα κουμπάρια ΠΑΜΕ .
Έκανε να μου φύγει η τσαντίλα μέχρι το τρίτο ποτήρι ουζάκι που δόξα τω Θεώ καταφέραμε να πιούμε και να φάμε στο Ναύπλιο σ ένα πολύ συμπαθητικό ταβερνάκι που ούτε το ήξερα , ούτε φανταζόμουν τέτοιο ωραίο φαί και περιποίηση.
Ηθικό Δίδαγμα: Το έχω ξαναπεί στο παρελθόν, το έχω ορκιστεί και όλο το ξεχνάω: ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΥΝΑΣ ΡΟΥΠΙ.
Τώρα όσο για τα μαγαζιά που πήγαμε και μας συμπεριφέρθηκαν χειρότερα από ζώα φυσικά και δεν πρόκειται να ξαναπατήσω πόδι και όπου και όποτε μπορώ θα τους κάνω δυσφήμιση.
Να τώρα που τα γράφω και το ξανασκέφτομαι ξανατσαντίστηκα. Ουφφφφφ.